Σκύλος και γάτα απλωμένα στο πάτωμα, ο σκύλος κοιτάει τη γάτα και η γάτα κοιτάει τον φακό

Φιλόζωο με λες.

Μου αρέσουν τα ζώα συντροφιάς με μια άλλη αντίληψη όμως, πιο δημοκρατική για τα ζώα.

Θα ήθελα να έχω ένα ζώο στο σπίτι μου. Δεν είναι απλό. Να “αγοράσω” ένα ή να υιοθετήσω;

Μάλλον το δεύτερο. Πρώτα πρέπει να βγάλω από το μυαλό μου τον εγωισμό του “αφεντικού”.

Για να έχουμε ένα ζωάκι στο σπίτι, χρειαζόμαστε εκπαίδευση. Πρώτα εμείς και μετά το ζωάκι.

Έχω την παιδεία να του συμπεριφερθώ όπως και σε έναν άνθρωπο;

Γνωρίζω τα απαραίτητα για τη ζωή και τις ανάγκες τους;

Είμαι σίγουρος ότι όταν τελειώσει η “μόδα” και το “βαρεθώ” δεν θα το πετάξω στο δρόμο;

Έχω καταλάβει ότι ένα ζώο που έχει μάθει να το ταΐζεις και να το φροντίζεις, δεν μπορεί να ζήσει ως “αδέσποτο”;

Τα ζώα αυτά πρέπει να έχουν όλα τα δικαιώματα με τα υπόλοιπα άτομα της οικογένειας, περίθαλψη, εξάσκηση, σίτιση, διασκέδαση.

Η άποψη μου είναι ότι το κάθε άτομο της οικογένειας πρέπει να έχει το δικό του χώρο. Ισότιμα να αντιμετωπίζουμε και αυτά . Τα ζώα που συνήθως έχουμε στο σπίτι μας όμως δεν έχουν στο DNA τους να ζουν μέσα στα διαμερίσματα.

Για τις ασθένειες των ανθρώπων που θα είναι άμεσα εκτεθειμένα δεν έχουν αντισώματα.

Τι πρέπει να του δίνουμε να φάει; Μάλλον πρέπει να ρωτήσουμε τον κτηνίατρο του, που παρεμπιπτόντως πρέπει να επιλέξουμε όπως επιλέγουμε γιατρό για εμάς (για να αποφύγουμε τους κακούς επαγγελματίες “χασάπηδες”, με αχρείαστες εξετάσεις και επεμβάσεις).

Τώρα έρχομαι στο μεγάλο θέμα τα “αδέσποτα” ζώα.

Για τα “προβλήματα” που τα αφορούν, υπεύθυνος είναι ο Δήμος κάθε περιοχής.

Αυτή η υπηρεσία σε κάθε Δήμο λειτουργεί ή υπάρχει απλά για την εικόνα;

Το κενό που αφήνει η πλημμελής λειτουργία του έρχονται να καλύψουν σε μεγάλο ποσοστό οι εθελοντικές φιλοζωικές ομάδες, που κάνουν οτιδήποτε μπορούν για να τα βοηθήσουν.

Στη γειτονιά μου έχω δει την δραστηριότητα μιας τέτοιας ομάδας, που φροντίζουν, ταΐζουν, στειρώνουν “αδέσποτες” γάτες για πολλές ώρες της ημέρας με διαθέσιμο τηλέφωνο βοήθειας. Μία μέρα ένα μικρό γατάκι “εγκλωβίστηκε” (άγνωστο πως) σε μπαλκόνι πρώτου ορόφου ακατοίκητου διαμερίσματος. Ένα δύσκολο εγχείρημα που έπρεπε να κάνουν. Μίλησαν με την Αστυνομία και την Πυροσβεστική. Τους ενημέρωσαν ότι ο Δήμος είναι υπεύθυνος κλπ κλπ.Οι ώρες περνούσαν, το γατάκι πεινούσε και διψούσε. Πήραν λοιπόν την πρωτοβουλία και με υπομονή και κάποια “τεχνάσματα” κατάφεραν να απεγκλωβίσουν το ταλαιπωρημένο γατάκι.

Έψαξαν απευθείας πρόσβαση στο μπαλκόνι (δεν βρήκαν), βρήκαν πρόσβαση στην ταράτσα του σπιτιού κατέβασαν μια “παγίδα” στο μπαλκόνι, ενώ έδιναν τροφή και νερό στο γατάκι. Ασχολήθηκαν αρκετές ημέρες και ώρες γι’ αυτό, γιατί το γατάκι ήταν τρομαγμένο και δεν τους “άφηνε” να το πλησιάσουν. Με υπομονή και επιμονή τα κατάφεραν.
Αλήθεια ο Δήμος ασχολείται καθόλου με τα ζωάκια; Μήπως είναι και αυτό ένα μαγαζάκι, που θα απαξιώσουν, θα το “παρατήσουν” και θα εισχωρήσει η “ιδιωτική” πρωτοβουλία και σε αυτό το κενό;

Πόσο θα στοιχίσει και ποιος θα πληρώσει αυτή την “ιδιωτική” πρωτοβουλία, που συνήθως είναι στο πολλαπλάσιο κόστος;

Απάντηση του ενός εκατομμυρίου: ΕΜΕΙΣ

Σχετικά με τον συντάκτη

Διονύσης Νίτσας
Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου ΑμεΑ Ιλίου

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή