Κολάζ με εικονίδιο κοροναϊού, γυναίκα με μάσκα, και θεία λειτουργία

Είναι ο κορωνοϊός ηλίθιε!

Αυτός ο ιός αυτός που δοκιμάζει πίστη και συνειδήσεις, επιστήμη και παρά φύσιν επιστημονικές προσεγγίσεις.

Μπορεί να βγει και αστρολόγος να μας το επιβεβαιώσει. Περισσότερο θα ακούσουμε αυτόν παρά τους ειδικούς που συνιστούν προσοχή, ψυχραιμία και μέτρα προφύλαξης.

Ναι, σε μια γηρασμένη Ήπειρο, ή ακόμη καλύτερα σε ένα γηρασμένο παγκόσμιο σύστημα ο φόβος διογκώνεται. Μόνο που δεν είναι αλεύρι να φουσκώνει μόνο του…

Έρχονται από κοντά και τα ΜΜΕ να σιγοντάρουν με τρομολάγνους υποβολείς του οτοκιού.

Είναι και οι επαγγελματίες υγείας που κάπου μεταξύ σύγχυσης και ά(γ)νοιας προβάλουν θρησκόληπτες προσεγγίσεις χορού της βροχής για να γίνει ο ιός συννεφάκι. Και ποιος ξέρει που πάει με τέτοιο καιρό;

Μόνο ως τρολ θα μπορούσε να εκλάβει κάποιος το γεγονός ότι μέρος του τελετουργικού μιας πίστης, θρησκείας, οτιδήποτε είναι αυτό και σε οτιδήποτε πιστεύει καθείς, είναι υπεράνω επιστημονικών, ιατρικών προσεγγίσεων.

Βέβαια, το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ανάλογες προσεγγίσεις αποκτούν Μεσαιωνικού τύπου φανατικούς υποστηρικτές σε αυτή τη χώρα. Κάποιοι λένε ότι είναι ένας στους τρεις. Ενδιαφέρον στοιχείο για τον ψυχίατρο του μέλλοντος.

Πόλεμος εναντίον όλων και με όλα τα μέσα. Κάπου στη φύση του ανθρώπου κι αυτό το ένστικτο.

Τρομοκρατία στο βωμό της ανθρώπινης αδυναμίας;

Γιατί οι κορωνίτσες έρχονται για να μας θυμίσουν ότι τελικά εκείνη την Αθανασία μόνο σαν όνομα μπορούμε να τη γιορτάζουμε, μιας και για να την κερδίσουμε ούτε λόγος.

Αλλά ο φόβος, μέρος μιας ευγενούς Black Metal συγχορδίας, οξύνει τις αισθήσεις, εντείνει την εσωστρέφεια, κάνει συμμάχους και τους εχθρούς, μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί.

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και το ιδανικό μέσο για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, τον αποπροσανατολισμό, την ανάδυση των τσαρλατάνων και την ακμή του τυχοδιωκτισμού. Είναι κι “εκείνοι” που τζογάρουν σε αυτό, είμαστε κι “εμείς” που το επιτρέπουμε.

Η κρίση είναι πάντοτε πολυεπίπεδη. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση μια κρίση υγειονομική έχει εμφανείς οικονομικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Και ποιος ξέρει πού θα καταλήξει μέσα στο επόμενο κρίσιμο δίμηνο…

Αλλά γι’ αυτό είναι τόσο όμορφος αυτός ο κόσμος, γιατί όσο δοκιμάζεται τόσο μαθαίνει. Μαθαίνει να υπακούει σε ό,τι του σερβίρεται ζεστό σε σκαλιστό πορσελάνινο πιάτο, γιατί έχουμε και στυλ στο κάτω – κάτω.

Κάθε κρίση δημιουργεί και μια ευκαιρία. Κινεζική παροιμία καθαρή από κορωνοϊό.

Ευκαιρία να βρούμε και κάποιον άλλον να μισούμε πέρα από τον πρόσφυγα και τον μετανάστη;

Είναι κι ο Κινέζος που έφερε τον ιό, ο Ιταλός που του ξέφυγε, ο Γάλλος που τα έχασε, ο Έλληνας που τρελάθηκε κι ο Τούρκος που κρύφτηκε για να μην τον πάρει και κανείς χαμπάρι. Ωραίο ανέκδοτο.

Ή μήπως είναι ευκαιρία να σοβαρευτούμε, να διαβάσουμε και να ακούσουμε προσεκτικά για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας, όπως ακριβώς θα έπρεπε να κάνουμε σε κάθε ιογενή δραστηριότητα;

Ποιος ξέρει; Θα δείξει. Μέχρι τότε, κουράγιο…

Σχετικά με τον συντάκτη

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή