Πριν την εκκίνηση του 42ου Μαραθωνίου της Αθήνας, δρομείς σε αμαξίδια μαζί με συνοδούς. Δίπλα τους η λίμνη του Μαραθώνα.
Χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά

Σχεδόν έναν μήνα μετά τον 42ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, το μήνυμα της ομάδας «Τρέξε Μαζί Μου» εξακολουθεί να απλώνεται σε όλη τη χώρα σαν κύμα αισιοδοξίας, συμπερίληψης και ανθρώπινης δύναμης.

Και όσο περνά ο καιρός, η πρωτοβουλία αυτή αποκτά ακόμη βαθύτερο νόημα.

Αν κάποιος περνούσε τυχαία από τις προπονήσεις της ομάδας, θα έβλεπε κάτι που δεν μοιάζει με κανένα άλλο δρομικό γκρουπ: εθελοντές αθλητές δρομείς να ωθούν ειδικά αγωνιστικά αμαξίδια με μη περιπατητικά άτομα επάνω, οι σφυρίχτρες τους να σου παίρνουν τα αυτιά, ζητωκραυγές, χαμόγελα, ανταγωνισμός. Οι γονείς τους να είναι στην άκρη και να καμαρώνουν για τις στιγμές που ζούνε τα παιδιά τους. Μια κοινότητα ανθρώπων που τρέχουν με έναν κοινό σκοπό: να μην μείνει κανένας πίσω.

📍 Από τη Θεσσαλονίκη έως τη Ρόδο, από τα Γιάννενα έως το Αρκαλοχώρι της Κρήτης, μια Ελλάδα που τρέχει ενωμένη

📌 Το 2025 ήταν χρονιά-ορόσημο. Η ομάδα συμμετείχε σε περισσότερους από 20 αγώνες, με αποκορύφωμα την ταυτόχρονη συμμετοχή σε δύο μεγάλους αγώνες: στον Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» στη Θεσσαλονίκη και στον TUI Rhodes Marathon στη Ρόδο.

Δύο αποστολές με πάνω από 70 άτομα. Είκοσι αθλητές με αναπηρία, περισσότεροι από 40 συνοδοί. Και στις δύο πόλεις, το ίδιο μήνυμα: ο αθλητισμός ανήκει σε όλους — χωρίς αστερίσκους, χωρίς εξαιρέσεις.

Και αυτό δεν ήταν ένα στιγμιαίο γεγονός. Ήταν η απόδειξη ότι η ομάδα έχει γίνει πανελλήνιο σύμβολο συμπερίληψης.

Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας — μια πορεία που γράφτηκε με καρδιά

Στον φετινό Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας, οι αθλητές της ομάδας — 17 δρομείς με αμαξίδιο και δεκάδες συνοδοίδεν διεκδίκησαν ένα ρεκόρ. Διεκδίκησαν ορατότητα.

Κι όσο κι αν ακούγεται απλό, το να δεις ένα παιδί ή έναν ενήλικα με αμαξίδιο να διασχίζει τη λεωφόρο Μαραθώνος, να περνάει μπροστά από το Ζάππειο, να μπαίνει στο Παναθηναϊκό Στάδιο, έχει μια σημασία που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού.

Εκείνη τη στιγμή, ο δρόμος γίνεται κοινός. Ο τερματισμός γίνεται συλλογικός. Η κοινωνία κάνει ένα βήμα μπροστά. Οι δρομείς νιώθουν περηφάνια, όπως και οι συνοδοί με το μήνυμα να είναι ένα:

«Δεν τρέχουμε απλώς — διεκδικούμε χώρο και δικαιώματα».

Αρκετοί συνοδοί μάλιστα έχουν δηλώσει: «Το αμαξίδιο μπορεί να το σπρώχνω εγώ, αλλά τη δύναμη την παίρνω από αυτούς που κάθονται μέσα. Είναι μαθήματα ζωής αυτά τα χιλιόμετρα». «Όταν ωθώ το αμαξίδιο ξεχνώ τον εαυτό μου, δεν νιώθω τις κράμπες, δεν νιώθω την κούραση, έχω αναλάβει μια αποστολή να τερματίσω μαζί με τον πιλότο μου». Κάποιοι δρομείς έχουν πει ακόμη: «Στο Στάδιο ένιωσα πως με βλέπουν επιτέλους. Όταν μπήκα στο Καλλιμάρμαρο, άκουσα το όνομά μου να φωνάζουν. Δεν ήμουν αόρατη εκείνη τη στιγμή».

Από τις στιγμές που έχουμε δει, κάποιες είναι μοναδικές, όπως όταν ο αθλητής κουράστηκε λιγάκι και μείωσε ταχύτητα ή ο πιλότος του τραγούδησε «βάλαμε φωτιά στα φρένα…».

Ή όταν ένα παιδί δήλωσε «αυτή την διαδρομή την έχω κάνει πολλές φορές με τον μπαμπά μου με το αυτοκίνητο, αλλά σήμερα ήταν σαν να την περπάτησα».

Και το μήνυμα όλων είτε πρόκειται για γονείς – συνοδούς είτε αθλητές είναι κοινό: «Δεν έχει σημασία αν τρέχει με τα πόδια ή με ρόδες. Σημασία έχει ότι συμμετέχει. Αυτό θέλουμε όλοι».

Η συμπερίληψη με όλη της την σημασία.

Η ομάδα που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον αθλητισμό

Η «Τρέξε Μαζί Μου» απέδειξε πως η συμπερίληψη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Χτίζεται:

☑️ με ειδικά αμαξίδια δρόμου,
☑️  με συνοδούς που τρέχουν χιλιόμετρα σπρώχνοντας,
☑️ με παιδιά που το διασκεδάζουν στην διαδρομή και χαμογελούν στον τερματισμό,
☑️ με γονείς που για πρώτη φορά νιώθουν πως το παιδί τους έχει θέση παντού.

Αυτή η ομάδα δεν προσθέτει χιλιόμετρα — προσθέτει δικαιώματα.

Και τώρα τι; Τώρα συνεχίζουν. Με προπονήσεις, με νέες συμμετοχές, με νέους ανθρώπους που μπαίνουν στην ομάδα και άλλους που επιστρέφουν ξανά και ξανά.

Γιατί όπως είπε ένας παλιός συνοδός, «δεν τρέχουμε μόνο για εμάς. Τρέχουμε για εκείνους που κάποτε τους έλεγαν να μείνουν σπίτι».

Πώς ξεκίνησε η «Τρέξε Μαζί Μου»

Ήταν το 2013 όταν ο Βασίλης Γερογιάννης έτρεξε τον πρώτο μαραθώνιο της ζωής του. Όχι για να αναμετρηθεί με τη σωματική αντοχή και την πνευματική ανθεκτικότητά του. Αλλά γιατί, παρακινημένος από το παράδειγμα της θρυλικής ομάδας Χόιτ, είχε αποφασίσει να τρέξει κάποιον αγώνα μαζί με την κόρη του, την Μαριλένα, η οποία αντιμετωπίζει αναπηρία.

Στο 40ο χιλιόμετρο εκείνης της διαδρομής βρέθηκε να τρέχει δίπλα στον Αχιλλέα Τσακιλτσίδη και στον Γιαννάκη Μητρούλη από την Πτολεμαΐδα. Ο Αχιλλέας είχε κατασκευάσει ένα αμαξίδιο για το γειτονόπουλο του τον Γιαννάκη που ενώ ήταν καλά, είχε μείνει ανάπηρο από αυτοάνοσο. Ωθούσε το αμαξίδιο και έτρεχαν μαζί, Ο Βασίλης, ο Αχιλλέας και ο Γιαννάκης έφτασαν και τερμάτισαν παρέα, δίνοντας την υπόσχεση να τρέξουν μαζί με την κόρη του Βασίλη την επόμενη χρονιά.

Εκείνη η συμπωματική αλλά σημαδιακή συνάντηση στο 40ο χιλιόμετρο του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Θεσσαλονίκης ήταν η αρχή για τη δημιουργία του «Τρέξε Μαζί Μου». Μιας δρομικής ομάδας που κατάφερε να αποδείξει ότι ακόμα και το θεωρητικά άφθαστο ή ακατόρθωτο μπορεί να γίνει απτό, εφικτό και πραγματοποιήσιμο.

Υπάρχει κι άλλη μια σύμπτωση που λειτούργησε καθοριστικά στη γέννηση του «Τρέξε Μαζί Μου». Λίγες εβδομάδες μετά από εκείνον τον πρώτο μαραθώνιο ο Βασίλης Γερογιάννης είδε στην τηλεόραση τον οραματιστή αρχιτέκτονα Δημήτρη Κορρέ να εξηγεί σε μια εκπομπή αυτοκινητικού ενδιαφέροντος το σχέδιό του για ένα πρωτότυπο όχημα για άτομα με αναπηρία.

Τον αναζήτησε, του τηλεφώνησε και του ζήτησε εάν θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα ελαφρύ, εύχρηστο και οικονομικά προσιτό αμαξίδιο δρομικών αγώνων.

Ο Κορρές έφτιαξε ένα σχέδιο ειδικά για την ομάδα και το παραχώρησε δωρεάν. Έγινε με άλλα λόγια το μέσον, ώστε η ομάδα του «Τρέξε Μαζί Μου» όχι μόνο να αποκτήσει υπόσταση, αλλά να διανύσει μια διαδρομή χωρίς όριο, να διεκδικήσει την ορατότητα και τη συμμετοχή και να βρεθεί στη γραμμή εκκίνησης του φετινού, 42ου Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας με 17 αθλητές σε αμαξίδια και πολλαπλάσιους εθελοντές που έκαναν για μία ακόμα φορά το όνομα της ομάδας πράξη.

Στόχος τους να συμμετέχουν σε αγώνες δρόμου ανά την Ελλάδα, να καταφέρουν έστω για μία φορά να προσφέρουν μια μεγάλη βόλτα σε οποιοδήποτε μη περιπατητικό άτομο. Να μεγαλώσουν την κοινότητα των αθλημάτων ΑμεΑ και να προωθήσουν τη συμπερίληψη.

Ενημερωθείτε για την ομάδα εδώ ⇒ trexe.gr

Κοινοποίηση σε:

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

Επιστροφή στην κορυφή