Η απεικόνιση του κορωνοϊού. Ένα σφαιρίδιο με αγκαθάκια σε μπλε χρώμα πολύ κοντινή φωτογραφία.

Μετά από τρία χρόνια συμβίωσης με τον κορονοϊό έχουμε πλέον αρκετά όπλα (όπως λένε οι γιατροί) να τον αντιμετωπίσουμε. Τα εμβόλια, τα νέα χάπια, οι ειδικές αντιβιώσεις, οι βιταμίνες, οι χυμοί, βοηθούν λίγο ή πολύ τους ασθενείς ανά περίπτωση.

Υπάρχουν βέβαια και κάποια προβλήματα που δεν έχουν ή δεν θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν.

Η κακή εικόνα που υπάρχει στα νοσοκομεία δεν οφείλεται ούτε στους ασθενείς αλλά ούτε και στους ελάχιστους (μάγους) εργαζόμενους που προσπαθούν να κάνουν τα πάντα με τίποτα.

Γιατροί και νοσηλευτές που δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες σε απίστευτα ωράρια σε σύγχρονο “Νταχάου” χωρίς κανένα δικαίωμα διαφωνίας. Ακόμα περιμένουν τις περιβόητες προσλήψεις προσωπικού, που έχουν “χρονοβόρες διαδικασίες” για να υλοποιηθούν αλλά εξαφανίζονται όταν πρόκειται για αστυνομικούς. Κοινωνία ώρα μηδέν, καμία ευαισθητοποίηση. Όλα κάτω από το χαλί. Δεν πουλάνε αυτά πια, έχουν γίνει τρίτη ή τέταρτη είδηση στα δελτία των δημοκρατικά επιλεγμένων θεμάτων.

Η μοναξιά της ανασφάλειας του ασθενή

Το δεύτερο μεγάλο κεφάλι του τέρατος είναι η μοναξιά της ανασφάλειας του ασθενή και της οικογένειας του, που τροφοδοτείται από ένα αλαλούμ “περίεργων πληροφοριών” που έχουν “ξεπλύνει” καλά τον εγκέφαλο μας, καμιά κοινωνική πολιτική ειδικής αντιμετώπισης του θέματος και φυσικά οι συγκεκριμένες υπηρεσίες είναι υποστελεχωμένες ή ανύπαρκτες.

Ο ασθενής από τη στιγμή που θα ακούσει νοσοκομείο, πέφτει η ψυχολογία του στο πάτωμα. Έχει από μικρή έως μηδενική επικοινωνία με τους δικούς του ανθρώπους, φοβάται ότι δεν θα τους ξαναδεί. Δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανένα και αμφιβάλλει για οποιαδήποτε θεραπεία. Θέλει να το πει κάπου να συμβουλευτεί την οικογένεια του και δεν μπορεί. Την εμπειρία αυτή δεν θα την ξεχάσει ποτέ, ακόμα κι αν θεραπευτεί ή περάσουν πολλά χρόνια.

Η οικογένεια είναι αποκλεισμένη από την δια ζώσης επαφή με τον ασθενή και τους γιατρούς με αποτέλεσμα η αγωνία και η ανασφάλεια να μεγαλώνουν επικίνδυνα. Δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στον άνθρωπο του και αυτό είναι η ασθένεια που είναι μεγάλη και απίστευτα μεταδοτική.

Για αυτή όμως δεν έχουμε όπλα και ούτε θέλουμε να βρούμε για να την αντιμετωπίσουμε.

Είναι μια κατάσταση όμως που δημιουργεί μεγάλη “πελατεία”.

Μας βομβαρδίζουν με οτιδήποτε για να “μπούμε” με όποιο κόστος στο “μαντρί του ελέγχου” της ελευθερίας μας.

Ποιος φταίει;

Δεν θα απαντήσω γιατί θα εκνευριστώ περισσότερο με αυτό τον άσχημο και περίεργο τύπο που με περιμένει κάθε πρωί μέσα στον καθρέφτη μου.

Τρέμω στην ιδέα του τι θα μου πει πάλι αύριο.

Το μεγάλο κακό είναι ότι θα έχει πάλι δίκιο.

Εις το επανιδείν

Σχετικά με τον συντάκτη

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου ΑμεΑ Ιλίου

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή