meallamatia.services

Ο Παύλος Φύσσας

Κάθε 18 του Σεπτέμβρη θα σε πιάνει εκείνο το σφίξιμο που σου κόβει την ανάσα.

Για δες τι ειρωνεία!

Χθες γιόρταζαν η Ελπίδα και η Αγάπη. Και σήμερα; Η επέτειος του σκότους.

Η επέτειος ενός ακόμα μαχαιριού που αφαίρεσε μια ζωή.

Κι αυτό έτυχε να το συζητάμε, να το σχολιάζουμε, να το δικάζουμε και να το καταδικάζουμε γιατί ο Παύλος υπέδειξε τον δολοφόνο του.

Πόσοι, όμως, σαν τον Παύλο δεν κατάφεραν ποτέ να δείξουν το τέρας;

Φασιστικές, φασίζουσες, ολοκληρωτικές ιδέες, συμπεριφορές και ενέργειες…

Η Μάνα, όλων μας πια, λέει ότι ακόμη περιμένει να ακούσει τα κλειδιά στην πόρτα και τον Παύλο να επιστρέφει σπίτι.

Πόσα παιδιά δεν ξαναγύρισαν ποτέ τα κλειδιά στην πόρτα μέσα σε οικογένειες τέρατα, μέσα σε τάξεις που άκμασε η ενδοσχολική βία λεκτική ή μη, μέσα σε σχολές με παιδιά που κατέληξαν να γίνουν θύματα υπερεστοστερονικών συμπεριφορών, μέσα σε χώρους εργασίας θύματα της ανάγκης εκτόνωσης χρόνιας καταπίεσης άλλων.

Πόσα παιδιά αν και αναπνέουν ακόμη, ψυχικά νεκρά περιφέρονται δίχως ενσυναίσθηση γιατί κάποιος φώναξε: “Είσαι γυναίκα θα γίνεις μάνα, είσαι ανάπηρος, πρόσφυγας, κίτρινος, άσπρος, μαύρος, χοντρός, κοντός, μεγάλος, μικρός, γέρος, νέος” συνήθως ακολουθούμενα από επίθετα όπως ανίκανος, άχρηστος, παράσιτο.

Με αφορμή τον Παύλο άρχισε να ξετυλίγεται ο μίτος της Αριάδνης. Η δίκη, το παρατηρητήριο, η δημόσια συζήτηση και τελικά η πρώτη νίκη με την μη είσοδο της ΧΑ στη Βουλή. Αλλά δεν πρέπει να εφησυχάζουμε.

Για να δανειστώ και δύο στίχους, η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε. Επέτρεψε όμως αυτές τις ελπίδες να τις δηλητηριάσουν κατώτερες ιδέες ανώτερης πίστης σε μια ουτοπία.

Κάθε 18 του Σεπτέμβρη να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να είσαι εσύ στη θέση του Παύλου.

Κάθε 18 του Σεπτέμβρη να σκέφτεσαι ότι θα μπορούσες να είσαι εσύ η μάνα που περιμένει το παιδί της να την αγκαλιάσει κάθε βράδυ, αλλά δεν επιστρέφει ποτέ.

Κάθε 18 του Σεπτέμβρη να σκέφτεσαι πως από ανθρωπάκος θα γίνεις άνθρωπος.

Σχετικά με τον συντάκτη

Αφήστε σχόλιο