Η 3η Δεκεμβρίου δεν είναι πανάκεια.
Είναι υπενθύμιση και, αν είμαστε ειλικρινείς, είναι και ένδειξη καθυστέρησης. Γιατί όσο εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε μια Παγκόσμια Ημέρα για τα ανάπηρα άτομα, τόσο επιβεβαιώνεται:
ότι η ισότητα δεν έχει γίνει ακόμη κανονικότητα.
Ότι η συμπερίληψη παραμένει αίτημα, όχι δεδομένο.
Ότι η πρόσβαση εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως “ευαισθησία” και όχι ως δικαίωμα.
Βλέπω …

