Παιδική ζωγραφιά που απεικονίζει τρία παιδιά. Στη μέση ένα παιδί με αναπηρία και δύο παιδιά χωρίς αναπηρία δεξιά και αριστερά
Ινώ Ρωμανού

Ας μην τις προσπερνάμε γρήγορα γρήγορα τις έρευνες. Ας μην αλλάζουμε σελίδα μόλις περνούν από μπροστά μας. Ιδιαίτερα, κάποιες από αυτές που αφορούν παιδιά. Γιατί κάτι προσπαθούν να μας πουν. Κρούουν ένα καμπανάκι κινδύνου, στο οποίο δεν πρέπει να κλείνουμε αυτιά ή μάτια. Το εντυπωσιακό στην έρευνα που ακολουθεί είναι ότι κράτησε 30 χρόνια. Άρχισε το 1990 και τελείωσε το 2020. Αντικείμενό της ήταν η βία απέναντι στα παιδιά που έχουν κάποιου είδους πρόβλημα. Τα πλέον ανυπεράσπιστα δηλαδή, μέσα στα ούτως ή άλλως πιο ανήμπορα πλάσματα στον κόσμο μας.

Η έρευνα έγινε σε 25 χώρες, αξιολόγησε δεδομένα από 98 άλλες έρευνες που αφορούσαν σχεδόν 17 εκατομμύρια άτομα ηλικίας 0-18 ετών. Τι έδειξε; Ότι περίπου το ένα τρίτο των παιδιών και των εφήβων με κάποια αναπηρία στον πλανήτη έχουν υποστεί βία κάποια στιγμή στη ζωή τους, ενώ συνολικά τα παιδιά αυτά έχουν διπλάσια πιθανότητα να υποστούν σωματική, συναισθηματική, σεξουαλική ή άλλου είδους βία, σε σχέση με τα παιδιά χωρίς αναπηρία.

Ιδιαίτερα ευάλωτα στη βία φαίνονται εκείνα που αντιμετωπίζουν γνωστικά ή μαθησιακά προβλήματα, όπως Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) ή διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. Οι ερευνητές από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ και την Κίνα κάλεσαν κυβερνήσεις και ειδικούς να διπλασιάσουν τις προσπάθειές τους για να δώσουν ένα τέλος σε αυτό που συμβαίνει. Αυτό που διαπιστώθηκε μεταξύ άλλων είναι ότι η συχνότητα βίας είναι ελαφρώς μεγαλύτερη για τα παιδιά με νοητική υστέρηση και γνωστικές ή μαθησιακές δυσκολίες, σε σχέση με εκείνα που έχουν σωματική ή κινητική αναπηρία. Οι δύο πιο συχνές μορφές βίας είναι η συναισθηματική και η σωματική (περίπου στο ένα τρίτο των παιδιών). Στοιχείο που αν μη τι άλλο προκαλεί θλίψη είναι το ότι ένα στα πέντε παιδιά με αναπηρία νιώθει παραμελημένο ή εγκαταλειμμένο και ένα στα δέκα έχει βιώσει σεξουαλική βία.

Και το εξίσου σοκαριστικό είναι ότι περίπου 291 εκατομμύρια παιδιά και έφηβοι εμφανίζουν νοητική υστέρηση, απώλεια όρασης ή ακοής, επιληψία κ.ά., ενώ πολύ περισσότερα έχουν άλλες σωματικές και νοητικές αναπηρίες. Και το ένα τρίτο από αυτά, τρομακτικός αριθμός, δέχεται βία.

Στο μυαλό μου έρχεται εκείνο το ξανθό 19χρονο αγόρι στη Θεσσαλονίκη που πέθανε από ξυλοδαρμό μέσα σε ένα κέντρο αποκατάστασης παιδιών ΑμεΑ, κατά τη διάρκεια -αν είναι δυνατόν!- μιας συμπλοκής. Αλλά και στην Τζωρτζίνα της Πάτρας. Που, άγνωστο γιατί, ήταν γεμάτη μελανιές, όταν καθισμένη ανήμπορη στο καροτσάκι της πάλευε για τη ζωή της.

ΥΓ.: Και κάπου εδώ θυμάμαι τους στίχους της Αρλέτας: Τα μικρά παιδιά, τα μικρά παιδιά που μπερδεύουν τα λόγια τους, που μιλούν με νοήματα στα παιχνίδια τους. . .

Πηγή: Εφημερίδα “On Time”

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή