Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά

Ο ηθοποιός Σπύρος Πούλης, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην κωμόπολη Παραμυθιά της Θεσπρωτίας  όπου τέλειωσε το Λύκειο και σπούδασε θέατρο στη σχολή Θεοδοσιάδη ,στην Αθήνα,  αποφοιτώντας το 1990. Έχει δύο κόρες και από πολλούς θεωρείται  από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Β.Α.: Πριν  από 2-3 χρόνια , καταργήθηκε ένα παλιό Προεδρικό Διάταγμα που δεν επέτρεπε στο Εθνικό Θέατρο και κατ’ επέκταση στις δραματικές σχολές  να υπάρχουν ηθοποιοί με αναπηρία .Τώρα επιτρέπεται. Εσύ έχεις παίξει το ρόλο ενός ανάπηρου. Τι εντυπώσεις έχεις; Και πώς θα  σου φαινόταν να παίξεις μαζί με ηθοποιό με αναπηρία;

Σ.Π.: Αυτό το νόμο τον θυμάμαι  γιατί  κάποτε στη δραματική σχολή όταν έδωσα εγώ εξετάσεις ,το ’87, ήταν ένα παιδί  με αναπηρία στο χέρι  που ήταν  καταπληκτικός ηθοποιός,  Έπαιξε καταπληκτικά αλλά  δεν προχώρησε γιατί δεν επιτρεπότανν στη σχολή.  Κάποιοι πίστευαν ότι ένας ανάπηρος ηθοποιός θα είχε  δυσκολίες στη σκηνή. Εγώ νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι που θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο είναι χρήσιμοι για όλους τους ρόλους. Εγώ δεν θα είχα καμία αντίρρηση να παίξω με κάποιον άνθρωπο με κάποια αναπηρία. Επειδή έχω κάνει το έργο «δεν ακούω, δεν βλέπω, δεν μιλάω». Εκεί τους αντιμετωπίζαμε αυτούς τους 3 χαρακτήρες ως ανθρώπους με μία μικρή ιδιαιτερότητα ο καθένας. Όπως ξέρεις,  ο κωφός ναι μεν είναι κωφός αλλά κανένα πρόβλημα κατά τ’ άλλα. Δεν ακούει, οπότε  θα προσπαθήσει με άλλους τρόπους να επικοινωνήσει. Ο τυφλός το ίδιο. Μια χαρά επικοινωνούσαν και οι 3 μεταξύ τους. Όχι μόνο δεν θα είχα αντίρρηση αλλά  θα το ήθελα κι όλας. Θα ήταν πρόκληση και για έναν ηθοποιό να παίξει σε μια παράσταση με κάποιον ηθοποιό με τέτοια «ιδιαιτερότητα». Κάποιος μπορεί να μην κουνάει καλά τα χέρια του ή μπορεί να μην κουνάει τα πόδια του ή δεν ξέρω τι άλλο. Όλα τα άλλα όμως τα κάνει. Νομίζω θα ήταν ωραίο. Εγώ θα το έκανα, πολύ ευχαρίστως δηλαδή. Αλλά πρέπει  να το έκανε και αυτός. Να τολμήσει και να παίξει.

Β.Α.: Είσαι αρκετά δημοφιλής. Έχεις πει ποτέ ότι «όπου συμμετέχω πλέον γίνεται επιτυχία»; Έχεις πει: «σταματάω να δουλεύω και απλά κάθομαι και απολαμβάνω»; Ή δουλεύεις κάθε μέρα;

Σ.Π.: Εγώ δουλεύω πάντα. Δεν θέλω να σταματήσω να δουλεύω γιατί δεν είμαι από τους ηθοποιούς που θα κάνουν μία δουλειά στα 2 χρόνια. Ο ηθοποιός  πιστεύω ότι πρέπει να τρίβεται καθημερινά. Να παίζει καθημερινά. Αυτοί οι ηθοποιοί μ’ αρέσουν . Αυτοί που κάνουν χιλιόμετρα στο σανίδι.

Β.Α.: Θέλω, επειδή έχεις κάνει τα χιλιόμετρά σου  δίπλα σε ανθρώπους που έχουν  ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας να μας πεις ένα σχόλιο για τον καθένα. Αλέκος Αλεξανδράκης.

Σ.Π.: Είχα παίξει σε μια σειρά. Τι να πω… ένας κύριος, μεγάλος, ωραίος ηθοποιός, άνετος, σπουδαίος ηθοποιός.

Β.Α.: Θανάσης Βέγγος.

Σ.Π.: Ο Βέγγος ήταν μεγάλη ιστορία. Τρελάθηκα. Τον θαύμαζα, τον θεωρώ σπουδαίο ηθοποιό τον Βέγγο ,είναι από τους ανθρώπους που έχουν γράψει ιστορία στον κινηματογράφο και στο θέατρο. Το χάρηκα πάρα πολύ που έπαιξα μαζί του και είδα και τον κόσμο πως τον αντιμετώπιζε έξω όταν κάναμε τα γυρίσματα. Ήταν σαν ροκ σταρ. Απίστευτο. Έπεφτε ο κόσμος πάνω του, τον λάτρευε. Ήταν ηθοποιάρα. Σπουδαίος.

Β.Α.: Αντίστοιχους ηθοποιούς στις επόμενες γενιές μπορούμε να πούμε ότι έχουμε; Τι ήταν αυτό που έκανε το Βέγγο τόσο  αγαπητό ; Ή και άλλους. Την Αλίκη για να μην πάμε πιο πίσω. Σήμερα δεν το βλέπουμε τόσο πολύ.

Σ.Π.: Ήταν και η εποχή τέτοια τότε. Ο κόσμος, μετά τον πόλεμο, σε δύσκολες καταστάσεις, είχε ανάγκη να φτιάξει είδωλα. Έτσι  άρχισε η Ελλάδα να ξαναγεννιέται από τις στάχτες της. Τώρα βέβαια δεν συμβαίνει αυτό γιατί είναι τόσο καθημερινός ο βομβαρδισμός που γίνεται με σήριαλ, με show, με όλα αυτά που γίνονται στην τηλεόραση που δεν προλαβαίνει ο κόσμος να τα δει, να τα χαρεί, να τα ευχαριστηθεί. Τότε ήταν ανάγκη του κόσμου να κάνει είδωλα τους ανθρώπους αυτούς. Και το άξιζαν.

Β.Α.: Σήμερα βλέπουμε  ανθρώπους να πρωταγωνιστούν σε σήριαλ και θέατρα οι οποίοι έχουν βγει από ένα ριάλιτι, από μόντελινγκ, από το τραγούδι και από άλλους χώρους. Δεν έχουν σπουδάσει την υποκριτική αλλά τη δοκιμάζουν. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό το άνοιγμα του επαγγέλματος;

Σ.Π.:  Το άνοιγμα του επαγγέλματος υπήρχε πάντα και από την εποχή που είπαμε για το Βέγγο και για τον Αλεξανδράκη. Υπήρχαν και τότε ωραία παιδιά που ήθελαν να ασχοληθούν με την υποκριτική και αν δεν ήθελαν, τα ωθούσαν να ασχοληθούν. Μπορεί να ήθελαν μια όμορφη κοπέλα και έπαιρναν μια  σταρ Ελλάς. Το ίδιο γίνεται και τώρα. Εγώ δεν είμαι αντίθετος σε αυτό.

Ας δοκιμάσει όποιος θέλει, ας κάνει τη βουτιά και ας κολυμπήσει. Μπορεί να είναι κάποιος πολύ καλός. Δεν μπορώ να του πω εγώ «μην ασχολείσαι». θες να το κάνεις. Κάν’ το. Ωραία, δοκίμασέ το. Πήγαινε. Αφού ούτως ή άλλως δεν σε βάζουν να κάνεις εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς που πρέπει να είσαι γιατρός. Θέατρο είναι. Μπορεί να έχεις ταλέντο να το κάνεις και τόσα χρόνια να μην το έκανες για κάποιους άλλους λόγους και να σου βγει τώρα. Όλα δείχνουν πάνω στο σανίδι και τελικός κριτής ο κόσμος.

Β.Α.: Έχει εξειδίκευση η υποκριτική, δηλαδή αυτό που λένε ότι «ένας κωμικός ηθοποιός δεν μπορεί να παίξει δράμα ή γιατί να παίξει κωμωδία ένας δραματικός ηθοποιός»  ισχύει;

Σ.Π.: Εγώ νομίζω ότι εξειδικεύεται. Μπορεί να φαίνεται περίεργο έτσι όπως το λέω, αλλά μπορεί να δεις σπουδαίους ηθοποιούς, εγώ έχω δει πολλές φορές που δεν μπορούν να τα καταφέρουν σε κάποιο είδος παρά το ότι είναι καλοί.

Β.Α.: Ανοίγουμε τηλεόραση, βλέπουμε διάφορα πράγματα αλλά σπανίως  βλέπουμε  θεατρικές παραστάσεις. Να έρθουν ας πούμε στο Χυτήριο να σου πουν «Σπύρο, θέλουμε να μαγνητοσκοπήσουμε  την παράσταση και να τη δείξουμε ένα βράδυ». Μόλις κλείσουν τον κύκλο τους, να τις χαρεί ο κόσμος που δεν έτυχε, που δεν πρόλαβε…

Σ.Π.: «Παλιά γινόταν και το φοβερό  «Θέατρο στο Ραδιόφωνο». Υπήρχε και η εκπομπή «Το θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη  και των διαδόχων τους.  Πάρα πολλά θεατρικά. είχε κάνει και ο δάσκαλός μας.

Είχαν γίνει πάρα πολλά θεατρικά στο ραδιόφωνο και τα άκουγε ο κόσμος πάρα πολύ. Όπως γίνονταν και σειρές στο ραδιόφωνο, υπήρχαν σειρές και παίζονταν χρόνια. Κάποια χρόνια στις αρχές όταν ξεκίνησαν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, έγραφαν κάποιες  παραστάσεις που παίζονται κατά καιρούς . Μαγνητοσκοπημένες από θέατρα. Δεν ξέρω …..ίσως να μην τους ενδιαφέρει πια αυτό. Δεν ξέρω τι να πω. Θα έπρεπε όμως. Βέβαια εντάξει, τις γράφουμε για ιδιωτική χρήση τις παραστάσεις, τις έχουμε για τα αρχεία μας.

Β.Α.: Με ποιο κριτήριο, πότε θα πεις «όχι» σε μια συνεργασία; Έχεις πει «όχι» κατ’ αρχάς μέχρι τώρα στην καριέρα σου;

Σ.Π.:  Βέβαια, πολλές φορές.

Β.Α.: Πως επιλέγεις το ναι ή το όχι; Από τα λεφτά; Από την τηλεθέαση;

Σ.Π.: Όχι, τα λεφτά δεν τα κοίταξα ποτέ, ήταν το τελευταίο, γι’ αυτό είμαι και φτωχός!

Πάντα άφηνα το ένστικτό μου να με πάει, αν μ’ άρεσε ο ρόλος, ποιοι θα ήταν οι συνεργάτες, πολύ βασικό. Από εκεί ξεκίναγα πάντα, δηλαδή οι συνεργασίες είναι πολύ βασικό πράγμα τώρα πια για μένα. Τον πρώτο καιρό προσπαθούσες να μπεις στη δουλειά, να πάρεις ένα ρόλο να παίξεις, αλλά περνώντας τα χρόνια Έχω βάλει κάποιες κόκκινες γραμμές για κάποιες συνεργασίες και κάποιες συνεργασίες που θέλω να κάνω με οποιοδήποτε τίμημα. Δεν θα κοίταζα το οικονομικό αν ήταν να δουλέψω με κάποιους ανθρώπους που θα ήθελα πραγματικά να δουλέψω.

Β.Α.:Πές μου κάποιο συνάδελφό σου που δεν έχετε συνεργαστεί μέχρι τώρα, αλλά ελπίζεις να συνεργαστείτε ;.

Σ.Π.: Θα ήθελα να δουλέψω με τον Θοδωρή τον Πετρόπουλο, δεν έχει τύχει, το συγγραφέα. Με τη Δήμητρα την Παπαδοπούλου θέλω να δουλέψω, το Σπύρο τον Παπαδόπουλο που έχουμε παίξει μαζί στην τηλεόραση αλλά όχι στο θέατρο.

Β.Α.: Από παλιούς που δεν πρόλαβες και ήθελες;

Σ.Π.: Ο Αυλωνίτης μ’ άρεσε.Και με το Χατζηχρήστο θα ήθελα να δουλέψω και με άλλους. Με τη Ρένα Βλαχοπούλου. Και άλλους.

Β.Α.:Τον κρίνεις τον κόσμο για τις επιλογές του στο ότι πάει να δει κάτι που εσένα δεν σ αρέσει;

Σ.Π.: Είναι περίεργο το θέατρο, δεν μπορούμε να υπολογίσουμε ποτέ ποιο έργο θα δουλέψει και ποιο δεν θα δουλέψει. Αλλά για να πηγαίνει ο κόσμος, κάτι θα γίνεται.  Δεν μπορεί. Κάτι βλέπει ο κόσμος και πάει. Ή εμείς πολλές φορές λέμε «αυτό το έργο είναι χάλια» και έρχεται ο κόσμος. Ξέρεις κάτι; Ο κόσμος κρίνει αλλιώς από ότι κρίνουν οι ηθοποιοί.

Β.Α.: Πες ότι σε βάζανε να δεις ένα ρόλο σου με κλειστά μάτια. Απλώς να ακούς τον εαυτό σου. Θα την δεχόσουν αυτή την πρόκληση και την πρόσκληση;

Σ.Π.: Ναι. Εγώ πολλές φορές ακούω πάρα πολύ.

Β.Α.:  Άρα εμπιστεύεσαι και τις άλλες αισθήσεις; Δεν σε ξεγελάει μόνο η όραση.

Σ.Π.: Στο θέατρο, είναι πολλή η ομιλία. Εν αρχή είναι ο λόγος λέγανε οι πρόγονοί μας. Άρα έχει πολλή σημασία, η ανάσα, η ατάκα, το πως θα ειπωθεί στο χρόνο που πρέπει, το timing το σωστό, αυτό είναι το σημαντικό. Όχι μόνο η εικόνα. Βεβαίως ΚΑΙ η εικόνα, αλλά ένα θεατρικό δεν μπορείς να το δεις μόνο ως εικόνα. Στο ραδιόφωνο όταν είναι, το ακούς.

Β.Α.: Μία συμβουλή σου, ένα μήνυμα στα παιδιά που τώρα σπουδάζουν υποκριτική και σας παρακολουθούν και θέλουν να κάνουν και αυτοί τα πρώτα τους βήματα εδώ στην Ελλάδα, στα δύσκολα. Τι να προσέχουν, που να εστιάσουν;

Σ.Π.: Η συμβουλή μου είναι ότι το θέατρο είναι πολύ ωραίο πράγμα. Η ηθοποιία, το θέατρο γεννήθηκε στην Ελλάδα. Ένα νέο παιδί που ξεκινάει τώρα να γίνει ηθοποιός να φροντίσει να κάνει και κάτι άλλο γιατί είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα. Να μην περιμένει ότι θα ζήσει από το θέατρο.

Για να ζήσει ας έχει στην φαρέτρα του και κάτι άλλο, να το πω έτσι απλά και λαϊκά. Εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση να γίνουν όλοι ηθοποιοί, να γίνουν όλοι συγγραφείς, να κάνουμε θέατρα γιατί εδώ γεννήθηκε το θέατρο αλλά είναι δύσκολα τα πράγματα.

Β.Α.: Η αίσθησή σου όταν βρέθηκες στην Επίδαυρο

Σ.Π.: Πολύ λίγο έχω βρεθεί στην Επίδαυρο. Μια φορά , με το Εθνικό, μάς είχε πάρει ο δάσκαλός μου, ο Θεοδοσιάδης. Ήταν τρομερό πράγμα η Επίδαυρος. Εμείς ουσιαστικά δεν παίζαμε, δεν είχαμε λόγια, δεν είχαμε τίποτα, ακόλουθοι ήμασταν. Στο τρίτο έτος της Σχολής, αλλά δέος, φόβος, τρόμος. Και ξαφνικά νιώθεις όλο αυτό το πράγμα. Να έχει μέσα το θέατρο 13.000 κόσμο, εμείς δεν έχουμε λόγια, είμασταν 3-4 παιδιά και λέμε τουλάχιστον να περπατήσουμε μόνο. Μην πέσουμε! Τόσο άγχος είχαμε. Δηλαδή εκεί που περπατάμε έτσι, μην σκοντάψουμε πουθενά … έβλεπες όλον αυτόν τον κόσμο εκεί πάνω, ένιωθες, άκουγες

Β.Α.: Θες να παίξεις Αριστοφάνη αλλά  έχει κακοποιηθεί στη σύγχρονη εποχή ο Αριστοφάνης .  Ή όχι;

Σ.Π.: Όχι μόνο ο Αριστοφάνης. Όλοι. Πολλά κακοποιούνται. Εγώ πιστεύω στις συνεργασίες πιο πολύ. Εκεί βγαίνουν ωραία πράγματα.

Β.Α.: Ποιος το βάζει όμως το όριο; Στη σάτιρα, στο αστείο, στην κωμωδία , στην επιθεώρηση, ακόμα και στην τηλεόραση..

Είναι κάτι πολύ λεπτό αυτό το θέμα, το που είναι η γραμμή δηλαδή. Την περνάμε τη γραμμή, κατά λάθος, κάποιος μπορεί να κάνει κάτι, να γίνει μια «στραβή» και να φύγει λίγο παραπέρα…. το λάθος μπορεί να γίνει. Εγώ το συγχωρώ το λάθος. Εκτός αν γίνεται μετά επαναλαμβανόμενα. Μετά δεν είναι λάθος, είναι επίτηδες. Κάτι έχει στο μυαλό του αυτός που το κάνει.

Αλλά είναι και άνθρωποι που κάποιοι προσπαθούν να κάνουν ένα αστείο και δεν τους βγαίνει. Αυτοί που γράφουν κωμωδίες ή που κάνουν σάτιρα, θα μπορεί να κάνουν το λάθος κάποια στιγμή, να ξεφύγουν, να πάνε λίγο παραπέρα από εκεί που πρέπει. Αλλά είναι και κάποιοι που δεν το έχουν και προσπαθούν να κάνουν αστείο και βγαίνει μια πολύ μεγάλη χοντράδα. Ένα πράγμα μπορεί 5-10 άνθρωποι να το κάνουν πολύ διαφορετικά.

Β.Α.: Σήμερα η μόδα είναι ότι το καλό αστείο θα έχει και μια βρισιά μέσα.

Σ.Π.: Όχι, διαφωνώ. Δεν μου αρέσει καθόλου η βωμολοχία, δεν μ’ αρέσει ούτε ο πουριτανισμός. Τι είναι αστείο; Να σου πω ότι είσαι μα….κας; Να σε βρίζω; Όχι όχι, το αστείο δεν είναι εκεί. Είναι η κατάσταση, πως θα βγει.

Β.Α.: Άρα το καλό αστείο δεν συνδέεται με βωμολοχίες;

Σ.Π.: Καθόλου, καμία σχέση.

Λίγα λόγια για τον Σπύρο Πούλη

Πριν ακόμα τελειώσει τη Σχολή, το 1989, εμφανίστηκε στην τηλεοπτική σειρά  “Σταύρωση χωρίς Ανάσταση” της ΕΤ1 και λίγο αργότερα,  στην καθημερινή σειρά του ίδιου καναλιού “Πάθος”, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε  μόλις τελείωσε τη Σχολή, το 1990, συμμετέχοντας  στις  «Βάκχες” του Ευριπίδη στην Επίδαυρο. Μετά από αυτήν, έχει συμμετέχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις, όπως τις “Τι είδε ο υπηρέτης” (1995), “Ο άνθρωπος το κτήνος και η αρετή” (1998), “Ζωή σε λόγου μας” (2010), “Δεν ακούω δεν βλέπω δεν μιλάω” (2011 και 2014) και “Ένα εξοχικό παρακαλώ” (2016). Ακόμη, το 2016 πρωταγωνίστησε στην παράσταση “Δεν θα με τρελάνεις εσύ εμένα”.

Έχει παίξει και στον κινηματογράφο, ( “Τα παιδιά του ονείρου” (1992), “Το κλάμα βγήκε απ΄ τον παράδεισο” (2001) και “Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός” (2015) δίπλα στη Χρύσα Ρώπα και τον Κώστα Ευριπιώτη».

Ευρύτερα γνωστός πάντως έχει γίνει με τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις που ήταν πολλές και καλές και συνεχίζονται. Το 1997 στην  κωμική σειρά του Mega “Ιερή οικογένεια”, το 1998 σε δύο σειρές του Mega, στο  “Όταν ο Χάρης χώρισε τη Μαίρη” και στο “Βίος ανθόσπαρτος”. Συνέχισε το 1999 με τη σειρά “Οι αναιδέστατοι” της ΕΤ1, το  2000 στο  “Περί ανέμων και υδάτων” με τον Θανάση Βέγγο και αργότερα  με τη σειρά του Mega “Πες το ψέματα”, την κωμική σειρά “Οικογένεια Καράμπελα”  και το  “Εκπαιδεύοντας τον Μπάμπη” του ΑΝΤ1.

Το 2013 τον βρίσκει “Με τα παντελόνια κάτω” στο Mega να παίζει τον Λεωνίδα. Το 2014 συμμετέχει σε ένα επεισόδιο της διαδικτυακής σειράς “atherapefti “ με την υπέροχη Τζένη Θεωνά. Το 2014 παίζει στους  “Συμμαθητές” του ΑΝΤ1, ί με τη Μαριάννα Τουμασάτου και τον Μάριο Αθανασίου, με τους οποίους συναντήθηκε και τη σεζόν 2017-18 με το  “Κάτι χωρισμένα παλικάρια”.

Τον ευχαριστούμε για τη συνέντευξη που έδωσε στο meallamatia.gr!

Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και ο Σπύρος Πούλης

 

Εσείς όλο το Χειμώνα μπορείτε να τον απολαύσετε στο Θέατρο Χυτήριο με δύο παραστάσεις:

♠ Το Fuga είναι κωμωδία του πολυβραβευμένου Τζόρντι Γκαλθεράν.

Η FUGA χαρακτηρίζεται διεθνώς ως η πιο διεφθαρμένη κωμωδία του Γκαλθεράν, του θεατρικού συγγραφέα των πετυχημένων «Μέθοδος Gronholm» και «Δάνειο>>

Το έργο του Καταλανού συγγραφέα αρχίζει ως πολιτική σάτιρα και εξελίσσεται σε ένα γαϊτανάκι ανατροπών και αποκαλύψεων, που ως την τελευταία στιγμή, καταρρίπτει όλα τα δεδομένα.

Ο Υπουργός και το σκάνδαλο

Ο Υπουργός Ισίδρο Γκαλιάνα (ΣΠΥΡΟΣ ΠΟΥΛΗΣ) παραιτείται λόγω ενός σκανδάλου που αποκαλύφθηκε εις βάρος του και ετοιμάζεται να δώσει τέλος στη ζωή του, μέσα στη βίλα που απέκτησε με τις κομπίνες του.

Πριν φύγει από τη ζωή, θέλει να καλέσει για πρώτη και τελευταία φορά μια… επαγγελματία του έρωτα. Από τη βίλα όμως θα περάσουν πέρα από το call-girl (ΗΡΩ ΠΕΚΤΕΣΗ), μια μυστηριώδης πλασιέ (ΚΑΛΗ ΔΑΒΡΗ), ένας πληρωμένος δολοφόνος (ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ) και ένας μουγκός παράλυτος πεθερός (ΧΑΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ)

Παραστάσεις Παρασκευή – Κυριακή

♠ Τρεις Φόνοι Καμία Κηδεία

Τρία άτομα, που αποτελούν ένα θεότρελο ερωτικό τρίγωνο, επισκέπτονται μέσα σε έναν χρόνο, σε τρεις διαφορετικές περιόδους διακοπών –Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοχρονιά– το ίδιο ξενοδοχείο, το ίδιο δωμάτιο, με τον ίδιο δολοφονικό σκοπό: να εξοντώσουν το τρίτο άτομο από τη σχέση τους.

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ

Κώστας Αποστολάκης
Κατερίνα Μπιλάλη
Και ο
Σπύρος Πούλης

Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη

 

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο