Δημήτρης Κωνσταντάρας

Εγχειρίστηκα στο δεξί μου πόδι ( ισχίο) στις 8 Νοεμβρίου. Στις 11, βγήκα και πήγα σπίτι όπου άρχισα προσεκτικά να πατάω λίγο το εγχειρισμένο πόδι. Η περίοδος αποθεραπείας κράτησε ως τις  30 Νοεμβρίου. Βγήκα από το σπίτι με δυο πατερίτσες για να περπατήσω λίγο στο δρόμο. Πολύ δύσκολο – αν όχι αδύνατον- στην Πατησίων που όλοι τρέχουν, βιάζονται, σπρώχνουν και αδιαφορούν αν κρατάς πατερίτσες. Με πεζοδρόμια κατεστραμμένα, τρύπες και σκουπίδια. Για να περάσεις απέναντι μπορείς μόνο αν είσαι τυχερός και τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια σού «επιτρέψουν», έστω κι αν περνάς από τη διάβαση και με πράσινο. Πού να πάω; Γύρισα σχεδόν αμέσως σπίτι. Είχα κάνει  136 βήματα όπως έλεγε η εφαρμογή στο κινητό μου.

Έμεινα τρεις μέρες μέσα και ξαναβγήκα – με μία πατερίτσα- γιατί έπρεπε να βγω. Πατούσα λίγο καλύτερα το πόδι  και με μια πατερίτσα «έπιανα» λιγότερο χώρο οπότε κάπου μπορούσα να …ελιχθώ. Πήγα να πιω ένα καφέ απέναντι, στον πεζόδρομο. Προβληματικό. Οι πεζόδρομοι δεν ευνοούν καθόλου τους πεζούς, πόσο μάλλον τους πεζούς με πατερίτσα. Δύσκολο να μπεις στο καφενείο, δύσκολο να κινηθείς ανάμεσα στα τραπέζια, δύσκολο να καθίσεις….

Ξαναβγήκα σιγά-σιγά και παρέα με τη γυναίκα μου την επομένη. Λίγο καλύτερα το πόδι, λίγο περισσότερο κρύο, λίγο περισσότερη η αδιαφορία του κόσμου. Κάποιος πίσω μου αδημονούσε. «Άντε ρε φίλε, προχώρα» μού είπε και με προσπέρασε, χτυπώντας με –λίγο- ευτυχώς στο αριστερό, το «καλό» πόδι. Πήγα να πέσω και με συγκράτησε η γυναίκα μου που ζυγίζει τα μισά μου κιλά. Κάναμε βόλτα το τετράγωνο. 456 βήματα «έγραψε» η εφαρμογή.

Σήμερα, 21 Δεκεμβρίου, αποφάσισα να βγω μόνος μου και χωρίς πατερίτσα.

«Μεγάλο παιδί είσαι, θα τα καταφέρεις» έλεγα στον εαυτό μου.

Περπατούσα καλούτσικα αλλά κάθε 4-5 βήματα, ένοιωθα πόνο και κούτσαινα λίγο και σταματούσα. Κοντά στη στάση  σταμάτησα γιατί όλο το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημμένο από ανθρώπους που περίμεναν το τρόλεϊ και το αριστερό κομμάτι του δρόμου ήταν κι αυτό κατειλημμένο από σκουπίδια έξω από τον κάδο, μηχανάκια ντελιβεράδων και καβαλημένες μοτοσυκλέτες άρτσι-μπούρτζι.  Σταματώντας να δω τι θα έκανα, μεγίστη δυσφορία από αυτούς που ήθελαν να πάνε γρήγορα. «Τι τη θες τη βόλτα αφού δεν μπορείς;» είπε ένας καθώς με προσπέρναγε.

Άλλαξα πορεία και γύρισα προς την πλευρά του σπιτιού. Δυο κυρίες 40-45 χρονών με αναγνώρισαν, σταμάτησαν και μού είπαν :

«Καλέ γιατί κουτσαίνετε; Τι πάθατε;»  Τι να κάνω; Να πιάσω κουβέντα; «Κουτσαίνω γιατί είμαι κουτσός» τους είπα χαμογελώντας. Έβαλαν τα γέλια και έφυγαν.

Όρθωσα το παράστημά μου, το πήρα απόφαση και άρχισα να περπατάω όσο πιο ίσια και γρήγορα μπορούσα – όχι χωρίς πόνο-  προς το σπίτι. Και καθώς προχωρούσα, χαρούμενος για την πρόοδό μου, σκόνταψα στις σπασμένες πλάκες και  δυο  παιδιά , 8-9 χρονών, επάνω στα ποδήλατά τους  που ερχόντουσαν από την αντίθετη κατεύθυνση, σχεδόν έπεσαν επάνω μου. Σταμάτησαν, έσκασαν στα γέλια και ο μεγαλύτερος μού είπε : «Εεεεε, το νοσοκομείο είναι απέναντι».  Από πίσω τους, δυο κυρίες- προφανώς οι μαμάδες τους- τούς έβαλαν τις φωνές. «Τι κάνετε; Σιγά είπαμε. Θα τον χτυπούσατε τον κύριο».

Κι ένας νεαρός καμιά 20ριά χρονών που ερχόταν από πίσω τους αγκαλιά με μια κοπέλα, σχολίασε:

«Τα παιδιά φταίνε; Αυτός τι θέλει και κόβει βόλτες αφού δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του;»

Σωστά. Το πεζοδρόμιο είναι για τους νέους και υγιείς που τρέχουν να προλάβουν το τρόλεϊ,  για τα μηχανάκια των ντελιβεράδων που πρέπει να παραδώσουν τις πίτσες τους, για τις χιλιάρες μηχανές που οι « ξένοιαστοι καβαλάρηδες» τις παρατούν όπου γουστάρουν, για τα σκουπίδια που δεν χωράνε στους κάδους, για τις χαρτόκουτες που πετάνε οι διάφοροι καταστηματάρχες όπου βρουν, για τις στρουμπουλές κοπελίτσες που σταματούν για να μιλήσουν στο κινητό μέσ’ τη μέση του δρόμου…..

Σωστά. Εγώ ήμουν ένας άνθρωπος που απλώς είχα κάνει εγχείριση στο πόδι μου και κούτσαινα και σκόνταφτα στα εμπόδια και που σε δέκα-είκοσι μέρες θα γινόμουν τελείως καλά και θα περπατούσα το ίδιο ανέμελα.

Σκέψου δηλαδή και  να ήμουν ανάπηρος. Πού δεν θα γίνει ποτέ του καλά και να αντιμετώπιζα χωρίς να φταίω τέτοιες συμπεριφορές από συνανθρώπους μου και από την πολιτεία.

Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας με τις δύο πατερίτσες στον αέρα στη Πατησίων

Σχετικά με τον συντάκτη

Φιλόλογος, Δημοσιογράφος, Συγγραφέας, Πρώην βουλευτής

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή