meallamatia.services

χέρι που ρίχνει στην κάλπη φάκελο

Λένε πως η μοίρα ενός λαού καθορίζεται από τον χαρακτήρα του, όχι από τις Κυβερνήσεις του. Άλλωστε οι Κυβερνήσεις είναι ο καθρέπτης του, αντικατοπτρίζοντας το είδωλο που επιζητά αναγνώριση, φιλοδοξεί να ανέλθει στην κοινωνική διαστρωμάτωση, πιστεύει σε ανώτερα ιδανικά, αλλά τελικά καταλήγει να τα δίνει όλα για ένα ρουσφέτι.

-“Μωρέ, έχουμε κάποιον γνωστό Κοινοτάρχη, Δήμαρχο, Περιφερειάρχη, Βουλευτή, Υπουργό για να κάνουμε τη δουλειά μας;”

Αν η απάντηση είναι θετική τότε όλα καλά. Ξέρουμε ότι την Αγία Κυριακή των εκλογών πρέπει να είμαστε στην κάλπη, συνήθως με ψηφοδέλτιο ήδη σταυρωμένο, μην ψάχνουμε και το στυλό τελευταία στιγμή, – δεν εμπιστεύομαι και τα μισοτελειωμένα μελάνια-, “φρεσκοσιδερωμένο” και παστρικό σαν κυριακάτικη μπουγάδα νοικοκυράς πλυμμένη στη σκάφη – μη μας το βγάλουν και άκυρο, η ψήφος μου μετράει!

Α ναι, ο χαρακτήρας.

Ας επιστρέψουμε στον χαρακτήρα. Το μεσογειακό ταπεραμέντο του Έλληνα, σφυρηλατημένο μέσα στη γραμμικότητα του χρόνου, ταλαντεύεται ανάμεσα στην ισχυρογνωμοσύνη και την αλληλεγγύη, το εγώ και το εμείς. Μια καλώς εννοούμενη και ευρέως διαδεδομένη “διπολική διαταραχή”.

Κράμα μυστήριο. Οι αρχηγικές-ηγετικές τάσεις κόπτονται μπροστά στην ευθύνη. Και στην ευθύνη απαντά με από μηχανής Θεούς. Θεούς στους οποίους όσο εύκολα αποτίει φόρο τιμής στους χώρους λατρείας των καφενείων και πολιτικών γραφείων, μπορεί και γκλαμουράτων εστιατορίων, άλλωστε γούστα είναι αυτά, με τον ίδιο αβασάνιστο και αβίαστο τρόπο τους καθαιρεί, “εξοστρακίζοντας” τους σε έδρανο της επιλογής του. Βέβαια κρατάμε και μια επαφή γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται, μη και μείνουμε εκτός.

Βεβαίως η γνώμη του κυρίαρχου λαού είναι απολύτως σεβαστή και δε χωρούν άλλα σημεία στίξης παρά τελεία, θαυμαστικό ή και παύλα, ό,τι ποθεί κανείς.

Με τα δεδομένα αυτά, λοιπόν, η Πολιτική κινείται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Οι Κυβερνήσεις πέφτουνε μα η ουσία μένει. Και η ουσία βρίσκεται στον χαρακτήρα μας. Από τους πολιτικούς ζητάμε επιμόνως να κάνουν την αυτοκριτική τους για το τι μπορεί να πήγε στραβά στην πορεία της πολιτικής τους διαδρομής. Και πολύ σωστά πράττουμε. Εμείς οι πολίτες, όμως, παραμένουμε στο απυρόβλητο της όποιας κριτικής; Η δική μας αυτοκριτική σε ποιο πεδίο της ιστορίας κουμπώνει;

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου αλλάζει; Τελεί υπό αίρεση.

Κάποιοι λένε ότι απλά μετεξελίσσεται μέσα από την αλλαγή των εξωτερικών συνθηκών που επηρεάζουν τον εσωτερικό του κόσμο. Ορισμένοι άλλοι ότι υπάρχει περιθώριο αλλαγής μετά από ένα ισχυρό σοκ. Και αναρωτιέμαι, δεν ήταν αρκετή μια δεκαετία κρίσης για να μας σοκάρει; Μπορεί και όχι. Μπορεί ακόμη να είμαστε στη φάση της άρνησης.

Κι αν ναι, είναι τότε αλλάζει όπως οι συνήθειές μας; Κάποτε όταν έσκαγε το καλοκαιράκι το αγαπημένο μας φρούτο ήταν το καρπούζι. Τώρα οι λωτοί. Τι να κάνουμε; Τάσεις των καιρών.

Όσο δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας ως πολίτες, άλλο τόσο θα ψάχνουμε για σωτήρες. Άλλωστε τα έχει πει ο ποιητής: “Δεν είναι εδώ Βαλκάνια σου το ‘πα, εδώ είναι παίξε, γέλασε και σιώπα”.

Παίξε ναι, γέλα ακόμα περισσότερο. Αλλά, για πόσο θα σιωπάς;

Σχετικά με τον συντάκτη

Αφήστε σχόλιο