Η Πέτρα ποζάρει σε πολύχρωμα βαρέλια στο εστιατόριο γαλιάντρα

Η ΠΕΤΡΑ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ είναι φιλόλογος με ειδίκευση στη γλωσσολογία. Αλλά όχι μόνο αυτό. Είναι πολλά περισσότερα. Είναι μια νέα γυναίκα που, όταν πριν από μερικά χρόνια το ιατρικό ανακοινωθέν για την υγεία της τάραξε τον κόσμο της όλο, εκείνη άρπαξε τη ζωή με όλο της το σθένος. Και από τότε παραδίδει μαθήματα δύναμης, επαναπροσδιορίζοντας την αληθινή ομορφιά.

από την: ΕΙΡΗΝΗ ΖΟΥΡΝΑΤΖΗ
φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΜΑΛΙΑΚΟΣ
styling: ΙΙΕΝΝΥ ΙΩΑΝΝΙΑΟΥ
φωτογράφιση: ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΓΑΛΙΑΝΤΡΑ

Την Πέτρα την παρακολουθώ καιρό. Κάθετης ανάρτηση, κάθε της ομιλία TEDx, κάθε νέο της βήμα, κάθε φωτογραφία της και βίντεο. Μέσω αυτών προσπαθεί να μετατρέψει την προσωπική της περιπέτεια με τον καρκίνο σε έναν αγώνα παρακίνησης των πολλών να δουν την αλήθεια τους. Ακόμα και μέσω του πόνου που η ίδια βίωσε στο άκουσμα ότι θα χάσει το ένα άκρο της, μάχεται να μεταδώσει σε όσους ζουν κάτι παρόμοιο ότι ίσως η λύτρωση έρθει με την αποδοχή όλων των συναισθημάτων και των σκέψεων. Διότι ακολουθεί η ευγνωμοσύνη για τη δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

ΕΙΡΗΝΗ ΖΟΥΡΝΑΤΖΗ: Πώς μια προσωπική περιπέτεια υγείας μπορεί να γίνει συλλογική υπόθεση στην Ελλάδα;

ΠΕΤΡΑ ΚΑΛΑΜΠΟΚΑ: Παρατηρώντας με τα χρόνια -χωρίς να εστιάζω αποκλειστικά και μόνο στη δική μου ιστορία-, συνειδητοποίησα πως ο πόνος έχει τεράστια δύναμη και συντονίζει το συναίσθημα των ανθρώπων. Υπάρχει μια αόρατη σύνδεση, όπου η ειλικρίνεια των συναισθημάτων και η πίστη πως στο τέλος θα θριαμβεύσει η ζωή μάς κάνουν να ελπίζουμε. Αισθάνομαι πως ο άνθρωπος μπροστά στη γύμνια του τραγικού γίνεται για λίγο σοφός και ικανός να συναισθανθεί και να ενωθεί.

Ε.Ζ.: «Η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι ομαδική διαδικασία», είχες πει δυναμικά σε μια TEDx ομιλία σου. Μίλησέ μας για τον ρόλο του motivational speaker, ενός ανθρώπου δηλαδή που μέσω προσωπικών βιωμάτων παρακινεί τον κόσμο να δει την πιο φωτεινή πλευρά σε δυσάρεστες καταστάσεις.

Π.Κ.: Θα ήθελα να είμαι αυτή η γυναίκα που θα παρακινεί τον κόσμο να δει την αλήθεια του. Αν φτάσει σε αυτήν τη συνειδητοποίηση, τότε, πιστέψτε με, το να δει την πιο φωτεινή πλευρά θα είναι απλώς το άμεσο, θετικό επακόλουθο. Όταν δήλωσα πως η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι ομαδική υπόθεση, καθώς ήμουν ανοιχτή να λάβω βοήθεια από όπου κι αν προερχόταν -από γιατρούς, οικογένεια, φίλους κ.λπ.-, ήταν γιατί γνώριζα από πρώτο χέρι πως ο καρκίνος είναι σκληρός και συχνά τα αποθέματά σου, σωματικά και ψυχικά, στερεύουν. Αιφνιδιάζομαι όταν ακούω για ανθρώπους που το βιώνουν μόνοι τους. Κι αυτό μοιάζει σαν να μην επιτρέπουν στον εαυτό τους να αφεθεί, να εμπιστευτεί για λίγο την αδυναμία του. Κι αν κάτι θέλω να πω με όλα τα παραπάνω είναι πως έχει νόημα να βιώνουμε όλα τα (συν)αισθήματά μας. Αυτή η αλήθεια σε οδηγεί στην ευγνωμοσύνη για όσα έχεις. Και τότε μπορείς να δεις και τη φωτεινή πλευρά.

Ε.Ζ.: Τι ρόλο έπαιξε η φιλία στο ταξίδι αυτό;

Π.Κ.: Καταλυτικό. Είμαι βαθιά ευγνώμων που αυτοί οι υπέροχοι και τόσο διαφορετικοί άνθρωποι είναι στη ζωή μου. Ήταν τα μάτια μου στον έξω κόσμο, μιας και η 6μηνη παραμονή μου στον «Άγιο Σάββα» είχε ανεβάσει σημαντικά τον πήχη της δυσκολίας. Έπειτα, οι ίδιοι άνθρωποι με αγκάλιασαν πάλι πίσω, μέτριασαν τις ανασφάλειές μου, μου έδωσαν τον απαιτούμενο χώρο και τον χρόνο για να βρω τα πατήματά μου. Ξέρω πως είναι υπερήφανοι για μένα και για όσα μικρά ή μεγάλα έχω καταφέρει. Το σπουδαίο μαζί τους είναι πως κάποιοι δεν είχαν ξαναμπεί σε ογκολογικό νοσοκομείο και παρ’ όλα αυτά δεν λύγισαν. Άλλοι, πάλι, είχαν εικόνες και πάλεψαν με τις αναμνήσεις. Όπως και να ’χει, όλοι τους είναι μοναδικοί και τους ευχαριστώ γιατί είναι παρόντες σε κάθε νέο μου ξεκίνημα, όπως κι εγώ άλλωστε.

Ε.Ζ.: Ποια η σημασία των social media για τους ανθρώπους που θέλουν να τα αξιοποιήσουν ως μια πλατφόρμα επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο;

Π.Κ.: Είναι σπουδαίο να ενώνονται οι άνθρωποι έστω και κάτω από τη σκέπη των social media. Τον περασμένο Αύγουστο βρισκόμουν στο πατρικό στη Βόρεια Εύβοια που φλεγόταν από τις φωτιές. Είδα την έλλειψη της κρατικής μηχανής, την κωλυσιεργία του συστήματος, την απουσία μιας οργανωμένης δομής που να είναι υπεύθυνη αποκλειστικά και μόνο για τέτοιες καταστροφές και τις ανάγκες που προκύπτουν από αυτές. Ενώ, από την άλλη πλευρά, όλη η ενημέρωση για τις ανάγκες που ξεπηδούσαν καθημερινά γινόταν από τα social media. Άνθρωποι που μέχρι χθες ήταν άγνωστοι συντονίστηκαν. Εθελοντές έρχονταν από κάθε σημείο της Ελλάδας και της Κύπρου με σκοπό να βοηθήσουν και ρίχνονταν στις φωτιές για να ενισχύσουν το έργο των πυροσβεστών, σώζοντας σπίτια και περιουσίες. Το κινητό μου εκείνες τις μέρες δεν σταμάτησε να χτυπάει από μηνύματα ενδιαφέροντος και συντονισμού δράσεων. Θέλω να πω με όλα τα παραπάνω πως αν δεν υπήρχαν τα social media δεν θα είχα δει το πέπλο της αγάπης να σκεπάζει τον φόβο και τις στάχτες, δεν θα είχα δει τον εθελοντισμό σε όλο του το μεγαλείο, δεν θα είχαν σφηνώσει στην καρδιά μου όλοι αυτοί οι άνθρωποι που ταξίδευαν νύχτα για να φέρουν μερίδες φαγητού σε καμένα νοικοκυριά, δεν θα είχα δει έναν παράλληλο κόσμο φιλανθρωπίας να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μου.

Ε.Ζ.: Τι μηνύματα θέλεις να περάσεις σε ανθρώπους που έχουν βιώσει κάτι τόσο δύσκολο όπως εσύ, αλλά δεν ξέρουν πώς να χειριστούν ενδεχομένως τη νέα τους ζωή;

Π.Κ.: Τι πιο απλό από το να εμπιστευτούν τον εαυτό τους και να συνειδητοποιήσουν πως ό,τι κι αν σου συμβαίνει σε αυτήν τη ζωή είναι ένα σπουδαίο μάθημα για να εξελιχθείς. Προφανώς και συναισθάνομαι την αγωνία και τους φόβους που ενδεχομένως προκύπτουν από βίαιες αλλαγές, αλλά η ζωή έχει τον τρόπο της να μας πηγαίνει μπροστά. Και είναι όμορφη μέσα στη δυσκολία της. Ας δοκιμάσουν να τη ζήσουν, να την εμπιστευτούν, να τη χαρούν μέσα από κάθε συνθήκη.

Ε.Ζ.: Πώς αντιμετωπίζεις τις φοβίες σου;

Π.Κ.: Τις αναγνωρίζω κι έπειτα επιμένω να τις μάθω. Κάθε φορά που υψώνουν το ανάστημά τους είμαι παρούσα για να με φροντίσω.

Ε.Ζ.: Ποια είναι η καθημερινότητά σου και τι κομμάτι έχει ο εθελοντισμός σε αυτήν;

Π.Κ.: Η καθημερινότητά μου έχει άρωμα δημιουργικότητας. Μου αρέσει να επιμορφώνομαι διαρκώς και, ως εκ τούτου, είμαι σε αναζήτηση νέου κύκλου σπουδών γύρω από την επικοινωνία και τον άνθρωπο. Ο εθελοντισμός είναι ένα σαράκι που αν μπολιαστεί μια φορά μέσα σου καθορίζει έπειτα τις επιλογές σου. Όλες οι σκέψεις σχετικά με τα μελλοντικά μου σχέδια είναι προσανατολισμένες στον εθελοντισμό.

Ε.Ζ.: Η νόσος του καρκίνου, λοιπόν, που έχεις αφήσει πίσω σου ευτυχώς, τι σε δίδαξε τελικά;

Π.Κ.: Θα μπορούσα να σου μιλώ ώρες γι’ αυτό, γιατί δεν πρόκειται για διδαχή αλλά για αναγέννηση. Κάθε καρκίνος έχει πίκρα, πόνο, φόβο και πένθος μέσα του. Η «προδοσία» του σώματος είναι βαριά. Πορεύεσαι με τον θάνατο δίπλα και μέσα σου ενώ λαχταράς για ζωή, και είναι μια σοκαριστική αντίφαση αυτή. Όταν, λοιπόν, ήρθα αντιμέτωπη με όλα αυτά, κατάλαβα πως η ουσία της ζωής είναι όντως στα απλά, στις αγκαλιές των αγαπημένων μου, στα αγνά βλέμματα, στην αλήθεια των συναισθημάτων. Σκέφτομαι πως μετά την περιπέτεια της υγείας μου, τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έφυγα ποτέ από τα απλά.

Ε.Ζ.: Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι στη χώρα μας η μάχη που δίνεται από ανθρώπους σαν εσένα για τα δικαιώματα των ατόμων με κινητικά προβλήματα;

Π.Κ.: Θα αποφύγω όλα αυτά τα τσιτάτα για το ότι η αναπηρία θέλει τρέλα ή μαγκιά. Θα σας πω όμως με βεβαιότητα πως όλα αυτά τα άτομα έχουν να διηγηθούν μια ιστορία που τους άλλαξε μια για πάντα τη ζωή. Κάποιοι αφοσιώθηκαν σε έναν σκοπό, άλλοι ήρθαν αντιμέτωποι με όλα τα «δεν μπορώ» και συμφιλιώθηκαν με την αλλαγή. Όση όμως προσπάθεια κι αν καταβάλλουν οι ίδιοι, αν η πολιτεία δεν τους στηρίξει εμπράκτως, η δυσκολία θα υπερνικά την προσπάθεια. Ένα από τα βασικά ζητήματα των ανθρώπων με διαφορετικές κινητικές λειτουργίες -ίσως από τα πιο σημαντικά- έγκειται στην προσβασιμότητα. Έτσι, χρειάζεται να γίνουν έργα υποδομής, ώστε άτομα που αντιμετωπίζουν την όποια δυσκολία να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην εργασία, σε χώρους πολιτισμού, άθλησης και αναψυχής. Όμως, το πρώτο και βασικό είναι να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα συνείδησης και σεβασμού στον συνάνθρωπο. Χρειάζεται πολλή προσπάθεια ακόμα, γεγονός που συνειδητοποιείς όταν ταξιδέψεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ε.Ζ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια, επαγγελματικά και προσωπικά;

Π.Κ.: Είμαι προσανατολισμένη στο κομμάτι των σπουδών και συνεχίζω να ζω το τώρα μου με χαρά και ανοιχτοσύνη για όσα όμορφα έρθουν στο διάβα μου.

Πηγή: Περιοδικό “Instyle”

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή