Ο Ταγιπ Ερτογάν με δύο σημαίες της Τουρκίας δεξιά και αριστερά του
Πηγή Εικόνας: lifo

Εισαγωγή

Ένα ερώτημα που απασχολεί ή πρέπει να απασχολεί όλους τους λαούς της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής, της Μεσογείου, αλλά και ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα είναι:

– Πού το πάει ο Ερτογάν;

Σε προηγούμενο άρθρο μου1 περιέγραψα την προσωπικότητα και τα χαρακτηριστικά του Ταγίπ Ερτογάν, ως ενός ανθρώπου υπερβολικά φιλόδοξου, με άκρατο εγωισμό και μεγαλοϊδεατισμό. Δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, τις Διεθνείς Συμφωνίες και δεν διστάζει, να καταπατεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες καλής γειτονίας. Σημείωσα, επίσης, ότι ένας από τους πιο σπουδαίους στόχους του είναι η αναβίωση της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η αυτοανακήρυξή του ως σουλτάνου. Την άποψη αυτή αναλύει πρόσφατα στο περιοδικό TIME ο Michael Allen, καθηγητής στο γνωστό Πανεπιστήμιο Γέιλ των ΗΠΑ, επισημαίνοντας τις «ολέθριες συνέπειες για την ευρύτερη περιοχή και τον κόσμο ολόκληρο από τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ερτογάν και τα όνειρά του για την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…».

Η στρατηγική του Ερτογάν

Δύο από τα προαπαιτούμενα για την επιτυχία του στόχου αυτού είναι: (i) η παγκόσμια κοινότητα να πιστέψει, ότι η Τουρκία είναι μια μεγάλη δύναμη και ο ίδιος ένας μεγάλος ηγέτης, (ii) η ισλαμοποίηση του πλανήτη και η ανακήρυξή του ως παγκόσμιου ηγέτη του Ισλάμ. Αυτά προκύπτουν από τις μέχρι σήμερα κινήσεις του. Και, βέβαια, ακολουθεί την πάγια τακτική των προκατόχων του: «βήμα βήμα κατάκτηση του στόχου».

Το πρώτο φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι αλωνίζει κυριολεκτικά με το Oruc Reis το Νότιο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, στην Ελληνική υφαλοκρηπίδα και την Κυπριακή ΑΟΖ, αγνοώντας τις προτροπές της Ευρώπης, των ΗΠΑ κ.ά., καθώς και τις απειλές για τη λήψη μέτρων εναντίον του, εάν δεν σταματήσει τις παράνομες και προκλητικές ενέργειές του. Δυστυχώς, οι προκλητικές ενέργειές του αντί να μειώνονται εντείνονται όλο και πιο πολύ. Και όλα αυτά σε μια εποχή που η οικονομία της χώρας του πάει από το κακό στο χειρότερο και η δυσαρέσκεια του λαού του διογκώνεται συνεχώς, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν υιοθετεί την πολιτική του.

Το δεύτερο φαίνεται από την μετατροπή της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας σε τζαμιά, παρά την κατακραυγή της παγκόσμιας κοινότητας. Οι ενέργειες αυτές δείχνουν καθαρά την πρόθεσή του για ισλαμοποίηση της Τουρκίας –αυτό είναι το πρώτο βήμα– σε αντίθεση με όλους τους σύγχρονους ηγέτες της Τουρκίας, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ (1920+) μέχρι σήμερα, οι οποίοι προσπάθησαν να δώσουν στην Τουρκία την ταυτότητα ενός σύγχρονου κοσμικού κράτους, προσαρμοσμένου στα πρότυπα, την
κουλτούρα και τον πολιτισμό της Δύσης.

Το επόμενο ερώτημα

Ο Ερτογάν και οι συνεργάτες του, τόσο με τις δηλώσεις τους όσο και με τις πράξεις τους, στρέφονται ευθέως κατά της Ελλάδας και της Κύπρου και δείχνουν ότι είναι αποφασισμένοι πρώτον, να το πάνε μέχρι τέλος – όποιος πνίγεται και τα μαλλιά του πιάνει.

Ένα άλλο ερώτημα, λοιπόν, που πρέπει να απαντηθεί πριν είναι αργά είναι το εξής: «Τι κάνουν οι φίλοι μας, οι εταίροι μας, η παγκόσμια κοινότητα και οι διεθνείς οργανισμοί (ΟΗΕ, ΝATO), καθώς παρακολουθούν τις εξελίξεις αυτές;».

Βέβαια, είναι πρόσφατα τα παραδείγματα του Σαντάμ Χουσεΐν και του Καντάφι. Εκείνοι που τούς εξέθρεψαν και τους γιγάντωσαν, εκείνοι τους αποκεφάλισαν, όταν ήλθε η ώρα. Ωστόσο, δεν είναι ούτε σωστό ούτε απαραίτητο να ισχύσει και στην περίπτωση του Ερτογάν η ίδια διαδικασία.

Μέχρι να φτάσουμε εκεί θα έχουν γίνει σοβαρές ζημιές:

α. Στις οικονομίες όλων των γειτονικών χωρών, οι οποίες είναι υποχρεωμένες να αυξάνουν τις αμυντικές τους δαπάνες, για τη συντήρηση, τον εκσυγχρονισμό του υπάρχοντος πολεμικού υλικού και την αγορά νέου, προκειμένου να διατηρούν σε υψηλό επίπεδο την αμυντική και επιχειρησιακή τους ικανότητα.

β. Σε ανθρώπινο δυναμικό. Οι Κούρδοι αποδεκατίστηκαν από την πολεμική μηχανή του Ερτογάν. Οι Σύριοι και οι Τούρκοι είχαν επίσης σοβαρές απώλειες κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών στο «Κουρδιστάν» και στη Συρία.

γ. Σε υποδομές και ανθρώπινους πόρους. Οι βομβαρδισμοί του «Κουρδικού» κράτους, το οποίο διαλύθηκε πριν καν ιδρυθεί, και της Συρίας, κατέστρεψαν υποδομές, νοικοκυριά και ανθρώπινους πόρους. Θα χρειαστούν δισεκατομμύρια δολάρια για την αποκατάστασή τους.

Συζήτηση – Συμπεράσματα

Είναι απορίας άξιο, και προκαλεί εύλογο προβληματισμό, γιατί οι φίλοι μας στην Αμερική, οι εταίροι μας στην Ευρώπη, αλλά και οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί, των οποίων η Ελλάδα είναι μέλος, παρακολουθούν όλες αυτές τις εξελίξεις και τις δραστηριότητες του Ερτογάν, με μια περίεργη, για να μην πω ύποπτη, αδράνεια, απάθεια και ανεκτικότητα; Να υποθέσω ότι δεν τον έχουν διαβάσει ακόμη τον καλά; Δεν έχουν καταλάβει ότι αυτός δεν καταλαβαίνει από λόγια, αλλά μόνο με πράξεις; Αυτός είναι πλέον απροκάλυπτος και προβλέψιμος. Το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι τα συμφέροντα και η αδιαφορία. Αλλά τότε πως εξηγούνται οι μεγαλοστομίες των φίλων μας των Αμερικάνων, ότι τάχα «οι Έλληνες είναι οι πραγματικοί φίλοι μας και η Ελλάδα είναι ρυθμιστικός παράγοντας για την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο;» Πώς εξηγείται η συμπεριφορά των εταίρων μας στην Ευρώπη, οι οποίοι ξέρουν ότι βασική αρχή στην ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης –πρώην EOK– είναι η αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών μελών της; Η στάση των Ευρωπαϊκών χωρών, με μικρές εξαιρέσεις, ακυρώνει τις βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άρα, αν συνεχιστεί αυτό που συμβαίνει σήμερα, η ΕΕ δεν έχει λόγω ύπαρξης.

Επίλογος

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο Ερτογάν παίζει το ρόλο του ταραχοποιού στη γύρω περιοχή και στην Ανατολική Μεσόγειο. Απειλεί ότι θα βυθίσει τα πολεμικά μας πλοία και θα καταρρίψει τα πολεμικά μας αεροπλάνα. Η τουρκική λίρα κατρακυλά προς την άβυσσο και ολόκληρη η οικονομία της χώρας του υποβαθμίζεται συνεχώς από τους μεγάλους πιστωτικούς οίκους. Ο λαός της Τουρκίας πένεται. Παρόλα αυτά σπαταλά αλόγιστα ποσά –ετοιμάζεται να χτίσει καινούριο παλάτι με προϋπολογισμό 500 εκατομμύρια–, συνεχίζει τους εξοπλισμούς και προκαλεί με δηλώσεις και παράνομες ενέργειες. Μήπως έχει τυφλωθεί επιμένοντας στις προθέσεις του και στις άνομες ενέργειές του, χωρίς να ξέρει ο ίδιος πού πάει, ή βρίσκεται σε αδιέξοδο από το οποίο πασχίζει να βγει με λάθος τρόπο;
Από την άλλη, η Ευρώπη, η Αμερική, οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ κ.λπ.) και ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα, εθελοτυφλούν και αρκούνται σε φραστικές διατυπώσεις και απειλές για λήψη μέτρων και κυρώσεις που ακούμε πολύ καιρό, αλλά δεν βλέπουμε. Μήπως ήλθε η ώρα όλοι αυτοί να κάμουν το χρέος τους και να προστατέψουν την παγκόσμια ειρήνη; Ίδομεν.

_____________________________________

  1.   Εφημερίδα ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ 21ος ΑΙΩΝ, Μάρτιος 2020, φύλλα 1100 & 1101, σ. 11

Σχετικά με τον συντάκτη

Κώστας Χρηστάκης
Ειδικός Πάρεδρος ε.τ. του Π.Ι.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή