Στόλισες; Πολλοί βιαστήκαμε φέτος.
Από αρχές Νοεμβρίου τα μπαλκόνια των σπιτιών γιόρταζαν ρυθμικά. Νομίζω άκουγες να εύχονται τη μαγική λέξη από δέλτα. «Δύναμη». Καμιά φορά οι κουρτίνες των σπιτιών έπαιζαν με το αεράκι και σου χάριζαν και τη μαγεία του φωτισμένου χριστουγεννιάτικου δέντρου. Λατρεύω το βράδυ να χαζεύω τα λαμπιόνια. Το πρωί δε σε εντυπωσιάζουν τόσο. Όταν σκοτεινιάζει, κάνουν τη διαφορά… Όπως σκοτεινό, σκέφτομαι, ότι είναι και το τοπίο γύρω μας. Και ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος του πλανήτη να είσαι, πιστεύω, παραδέχεσαι ότι οι αχτίδες του ήλιου σου έχουν λείψει. Όπου «ήλιος» βάλε τη λέξη ελευθερία. Κι όπου «αχτίδες», την εξέλιξή σου, τα βήματά σου.
Κι όμως! Όπως ο στολισμός φαίνεται πιο εντυπωσιακός στο σκοτάδι, έτσι κι εσύ μπορείς να βρεις τρόπους να λάμψεις και τώρα!
Και να εντυπωσιάσεις. Κυρίως εσένα! Πότε ήταν η τελευταία φορά που σε εντυπωσίασες; Που αντί να τσακωθείς με φωνές, απάντησες ήρεμα και με επιχειρήματα. Που αντί να παραγγείλεις πάλι φαγητό απ’ έξω, δημιούργησες στην κουζίνα σου. Που αντί να έχεις μάτια μόνο για τηλεόραση και λοιπές οθόνες, αποφάσισες να κοιτάξεις τον παραμυθένιο ουρανό στο μπαλκόνι σου, τις ταξιδιάρικες σελίδες ενός βιβλίου, το μοναδικό πρόσωπο του αγαπημένου σου ανθρώπου. Ποιος είσαι; Ποιος είμαι…
Που αντί να κλειστείς στον εαυτό σου και στα προβλήματά σου, τα μοιράστηκες, ανοίχτηκες, απελευθερώθηκες. Που αντί να ανεβάσεις παράσταση για… όσκαρ του αψεγάδιαστου, έκλαψες, λύγισες, θυμήθηκες τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Που αντί να μιλήσεις στο τηλέφωνο μόνο για τις ευχές των γιορτών, σήκωσες το ακουστικό ένα τυχαίο πρωινό και χάρισες χαμόγελα σε ανθρώπους που έχετε χαθεί. Που αντί να παραμένεις στην ασφαλή φωλιά σου, όποια και να είναι αυτή για τον καθένα, τόλμησες! Με ένα «ναι», με ένα «όχι», με ένα «αντίο», με ένα «δε συμφωνώ», με ένα «θύμωσα», με ένα «δε με σέβεσαι με αυτό που λες». Που συγχώρεσες. Που ερωτεύτηκες ξανά κι ας έχεις πληγωθεί. Που παραιτήθηκες από τη δουλειά που δε σε εκφράζει. Που κέρδισες έναν φίλο. Που έχασες έναν φίλο… Όλα αυτά όμως επειδή πραγματικά τα ήθελες εσύ και μπορούσες να τα υποστηρίξεις.
Βάλε όποιο άλλο παράδειγμα θέλεις στο μυαλό σου, κάν’ το πράξη και εντυπωσιάσου με τη δύναμή σου, με την εξέλιξή σου.
Με τα βήματά σου προς το φως κι ας έχει σκοτάδι γύρω. Και καθώς τα λαμπάκια του δέντρου σου χορεύουν (εσύ χορεύεις καθόλου; ) παρατηρείς το αστέρι στην κορυφή. Πού κοιτάει; Κοιτάει εκεί που εσύ το έβαλες να κοιτάει. Εσύ πού κοιτάς; Λένε ότι «αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς…». Σε «έβαλαν» να κοιτάς κάπου συγκεκριμένα; Η ζωή; Τα βιώματα; Οι φόβοι; Οι ανασφάλειες; Σιγουρέψου για αρχή πού ακριβώς θέλεις να κοιτάξεις. Κι έπειτα, βρες τη δύναμη να κοιτάξεις εκεί. Είναι ο στόχος σου. Είναι το «είναι» σου.
«Θέλω αυτό στη ζωή μου»!
Πες το δυνατά! Το ακούς πραγματικά; Σε ακούς; Ακούς τα «θέλω» σου ή τα «πρέπει» κάνουν πάρτι; Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου! Η θάλασσα θα ανοίξει στη μέση, αν το θελήσεις πραγματικά και είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Και θα τη διαβείς φτάνοντας στη γη της επαγγελίας σου… Δεν είναι εντυπωσιακό; Δε σε εντυπωσίασες; Χαμογέλα κι άσε το αστέρι του δέντρου σου να γύρει και λίγο, δεν πειράζει. Μπορεί προς τα ‘κει να θέλει να κοιτάξει. Άφησέ το… Αφέσου. Στις μαγικές δυνάμεις σου. Άσε τη φωλιά σου. Αφιερώσου στον στόχο σου. Αφαίμαξη σε ό,τι μας κρατάει πίσω τώρα! Σήμερα. Κοίτα! Δεν είναι πανέμορφη η θέα;
Ουάου Ευχαριστώ πολύ κορίτσι μου