ζυγαριά που γέρνει

Μα καλά, μετράμε την ανθρωπινή ζωή; “Όλες οι ζωές είναι ίσες!”, θα σκεφτείς. Όμως, πριν απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα πάρε τον χρόνο σου και σκέψου, για λίγο.

Θα μπορούσε, άραγε, η βία να υποδηλώνει μία τέτοιου είδους αξιολόγηση; Και αν ναι, τότε τι συμβαίνει με τα φαινόμενα κανονικοποίησης της βίας; Τι συμβαίνει δηλαδή, όταν σε ένα περιστατικό βίας δεν εξηγούμε -απλώς- το γεγονός, αλλά φτάνουμε στο σημείο να το δικαιολογούμε κιόλας.

Χρήστης, Ναρκομανής, Ομοφυλόφιλος, Επαίτης, Αλλοδαπός, Περίεργος/η, Με Βρόμικα Ρούχα, Με Πρόστυχα Ρούχα, Μαύρος/η, Κοντός/η, Ανάπηρος/η, Πολύ Ήσυχος/η, Πολύ Δραστήριος/α, Ρατσιστής/τρια ή Αναρχικό/ης. Αυτές είναι μερικές από τις κεκαλυμμένες “δικαιολογίες” που ακούγονται συνήθως. Σαν να είμαστε βέβαιοι και ασφαλώς πεπεισμένοι πως δε θα συμβεί σε εμάς.
Κι εδώ έρχεται η ερώτηση: Πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι δε θα συμβεί σε εσένα; Σε εμένα; Σε κάποιον πολύ κοντινό σου;

Θα γίνω λίγο πιο κυνική, αλλά και αναλυτική αμέσως. Γνωρίζεις πως οι ΑμεΑ, όταν βρίσκονται στο αεροπλάνο, πρέπει να κάθονται στο παράθυρο; Γιατί άραγε; Λες να ενδιαφέρει έναν τυφλό να κοιτάει έξω; Όχι. Ο λόγος είναι γιατί δε θα δημιουργήσουν “πρόβλημα” σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Αν πιστεύεις πως αυτό γίνεται με σκοπό να βγουν πιο εύκολα οι διπλανοί επιβάτες, τότε να σου υπενθυμίσω πως-μαθηματικά- ο υπολογισμός σου ξεκινά με την αποδοχή του -1. Μείον το ένα άτομο του παραθύρου. Αντί να δημιουργούνται λύσεις στα προβλήματα, δημιουργούνται δήθεν “μικρότερα προβλήματα”.

Και αναρωτιέμαι… από πότε η ζωή και η αξία της μετράται. Από ποιους και με ποια κριτήρια;

Ο Einstein έλεγε πως ότι μετράει δεν μετριέται απαραίτητα και ότι μετριέται δεν σημαίνει ότι μετράει κιόλας.

Στο μέτρο της ασφάλειας χάσαμε την ελευθερία. Στο μέτρο του “πολιτικά ορθού” χάσαμε τον λόγο. Στο μέτρο της αξίας της ζωής χάσαμε τη ζωή την ίδια.

Σκέψου ένα γραπτό γεμάτο ορθογραφικά και γεμάτο νόημα κι ένα άλλο ολόσωστο με ίσιες γραμμές και ωραία γράμματα που απλά αναπαράγει υλικό. Ποιο θα διάβαζες πρώτο;

Χαθήκαμε στην μετάφραση της ανθρώπινης ζωής αντί να χαθούμε στη ζωή την ίδια.

Για τον “ναρκομανή μαχαιροβγάλτη” της Έλενας Ακρίτα.

Αφήστε σχόλιο