Ο Γιάννης Πανούσης όρθιος σε στάση βάδην και τίτλος άρθρου

Πόσο με απωθούν οι άνθρωποι

που δεν γνωρίζουν από ήττες και απώλειες

Φρ. Σταυράκη, Ουδέν ανθρώπου δεινότερον

Πιστεύει άραγε κάποιος-οποιουδήποτε φρονήματος-ότι ζούμε στη Δυστοπία της γκριζόμαυρης Παγκοσμιοποίησης, ενώ κάπου μας περιμένει η Ευτοπία του κόκκινου Παράδεισου;

Πιστεύει κάποιος εχέφρων ότι κινδυνεύει η χώρα από μία Δικτατορία των τανκς και η Ανθρωπότητα από ένα εμβόλιο-τσιπάκι που θα ελέγχει τον εγκέφαλο δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη[υπέρ ποίου και για ποιόν σκοπό];

Πιστεύει κάποιος –έστω με εγκύκλιες γνώσεις-ότι ο κάθε πολιτικός μπορεί να υποκαθιστά τον ειδικό επιστήμονα επειδή νομίζει ότι η εκλογή του δίνει τέτοιο δικαίωμα παντογνωσίας;

Πιστεύει κάποιος μη-ψεκασμένος ότι εχθρός μας δεν είναι ο φονικός Ιός αλλά η λειτουργία της Δημοκρατίας μας;

Πιστεύει κάποιος μη-εθελοτυφλών ότι θα έρθουν οι κακοί γείτονες για να μας υποδηλώσουν ξανά κι ότι μόνον “οι ξένοι” μπορούν να μας σώσουν από τον πόλεμο;

Πιστεύει κάποιος θεωρητικός της Ιστορίας ότι η επι-στροφή στο παρελθόν [εμφύλιος, δικτατορία] θα μας λύσει προβλήματα του σήμερα και θα μας βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος;

Πιστεύει κάποιος αμφισβητίας ότι το καλύτερο φάρμακο θεραπείας του φόβου είναι η δημαγωγία;

Πιστεύει κάποιος αυτοαποκαλούμενος “προοδευτικός” ότι το συνεχές “αντί” και το αδιάκοπο “όχι” συνιστούν πρόγραμμα αισιοδοξίας και διεξόδου από την κρίση;

Επειδή εικάζω ότι ουδείς πιστεύει πράγματι κατά βάθος τα παραπάνω, αλλά και ότι άπαντες θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν δίκιο [απλώς επειδή το λένε οι ίδιοι], θα ήθελα να συμφωνήσουμε στα κάτωθι:

  • δεν είναι δυνατόν να παίζουμε συνέχεια το ίδιο έργο “Δόκτορ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ” με τον εαυτό μας [εναλλασσόμενοι στους ρόλους του καλού και του κακού κατά περίπτωση]
  • δεν είναι δυνατόν να ευχόμαστε [κατά του εκάστοτε εχθρού μας] αυτό που φοβόμαστε [για εμάς] και να φοβόμαστε αυτό που ευχόμαστε
  • δεν είναι δυνατόν να μην τρώμε μεν το σανό [των fake news των ΜΜΕ] αλλά να καταπίνουμε αμάσητες τις “αλήθειες” των δικών μας πολιτικών χώρων
  • δεν είναι δυνατόν να παρακμάζουμε άδοντες “επαναστατικά” άσματα ,δίχως αίσθηση εθνικού χρέους,κοινωνικής ευαισθησίας και προσωπικής ευθύνης
  • δεν είναι δυνατόν να καταγγέλουμε τους άλλους για όσα προκαλούμε εμείς οι ίδιοι

Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί μερικοί δεν αισθάνονται την ανάγκη/υποχρέωση να συμβαδίζουν τα λόγια τους με τις σκέψεις τους [και κυρίως με τις πράξεις τους],γιατί ορισμένοι ερμηνεύουν με αυθαίρετους συλλογισμούς τη λαϊκή βούληση, γιατί πολλοί αποκτούν κάποιου είδους αυτοπεποίθηση όταν ψεύδονται [και τα ψέματά τους ‘περνάνε’ στο πλήθος], γιατί –ευτυχώς ελάχιστοι-αρέσκονται να εξαργυρώνουν επιταγές θυσίας άλλων.

Ίσως, όπως έλεγε ο Πσκάλ ” Το πολύ [ελληνικό] φως σκοτεινιάζει το πνεύμα”, ίσως γιατί μας έχει γίνει [κακή] συνήθεια να εργαλειοποιούμε την Ιστορία, ίσως γιατί μας βολεύει καλύτερα το ζωτικό ψεύδος από τη σκληρή αλήθεια.

Σε κάθε περίπτωση η όλη συμπεριφορά μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο μόνος Θεός στον οποίο πιστεύουμε και προσκυνάμε είναι ο εαυτός μας. Αυτός και ουδείς έτερος.

ΥΓ1. Προβλέπεται από το Σύνταγμα αναπληρωτής Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

ΥΓ2.Ο εγκόσμιος “ασκητισμός” πρώην Πρωθυπουργών συνιστά πολιτική θέση ευθύνης;

ΥΓ3. Άλλο ποιός κρατάει το κοντρόλ της ζωής μας κι άλλο να μας επηρεάζουν τα con-troll

ΥΓ4.

“Είσαι πολύ τυχερός

που δεν ασκείς κριτική

Φθείρουν οι ανταπαντήσεις

Αλλά πάλι δεν σ’ ενδιαφέρει;

Ή δεν έχεις γνώμη;”

[Σπ.Π.Ραδίτσας, Διαπιστώσεις]

Πηγή:www.loutraki365.gr

Σχετικά με τον συντάκτη

Γιάννης Πανούσης
Καθηγητής πανεπιστημίου στον κλάδο της εγκληματολογίας και πολιτικός.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή