μαθητής που διαβάζει και έχει πέσει πάνω στα βιβλία

Οι περισσότεροι, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, ακούμε συχνά τη φράση «Το άγχος των Πανελληνίων» και αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν οι Πανελλήνιες να μπορούν να νιώσουν άγχος ή οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα.

Φυσικά είναι πολύ εξυπηρετικό, είτε είμαι υποψήφιος, είτε γονιός, είτε δάσκαλος, το άγχος να είναι των Πανελληνίων και όχι δικό μου, γιατί έτσι ο «εχθρός» είναι κάποιος έξω από μένα, επομένως, εγώ είμαι απλώς το αδύναμο θύμα. Κάποιος άλλος ευθύνεται για το πώς νιώθω και όχι εγώ ο ίδιος. Άρα, δεν μπορώ να κάνω και κάτι γι’ αυτό…

Το πρόβλημα είναι πως, όταν μεταθέτουμε τα όποια συναισθήματά μας σε κάποιον ή σε κάτι άλλο έξω από μας- γιατί φοβόμαστε να τα παραδεχτούμε και να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας- την ίδια ακριβώς στιγμή του εκχωρούμε και τη δύναμή μας.

Λοιπόν, το άγχος δεν είναι των Πανελληνίων ούτε και στο προκαλούν οι Πανελλήνιες. Το άγχος είναι δικό σου. Ολότελα δικό σου. Και στο προκαλεί ο μύθος που έχει υφανθεί δεκαετίες τώρα γύρω από το όνομά τους. Ο μύθος και οι σκέψεις που κάνεις γύρω από αυτό το μύθο.

Ο μύθος, αν είσαι μαθητής, λέει ότι είναι πάρα πολύ δύσκολες άρα και εξίσου δύσκολο να ανταποκριθείς, και συ πραγματικά θες να εκπληρώσεις το σκοπό σου και γνωρίζεις ότι μπορείς με την προσπάθεια και την εσωτερική σου δύναμη να καταφέρεις τα πάντα.

Λέει, ότι από αυτές κρίνεται το μέλλον σου και η ζωή σου, και συ βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι η ζωή προσφέρει άπειρες ευκαιρίες και ότι από το τίποτε δημιουργεί τα πάντα. Και το γνωρίζεις γιατί είσαι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ζωής.

Λέει –και αυτό είναι το χείριστο όλων, γιατί το λέει ύπουλα μέσα από βλέμματα και υπονοούμενα- ότι κρίνεται η αξία σου ως ατόμου από το αν γράψεις καλά ή όχι, ενώ εσύ γνωρίζεις ότι και μόνο το ότι υπάρχεις αποδεικνύει ότι αξίζεις. Το γνωρίζεις έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο, όπως και ο Αριστοτέλης, όταν έλεγε ότι η Φύση δεν κάνει τίποτε χωρίς λόγο και αιτία. Άρα, ούτε και σένα.

Δικό σου, είναι το άγχος και το έχεις γιατί πιστεύεις σε μύθους.

Άκου, λοιπόν, και κάτι διαφορετικό και από το αν σε ενδυναμώνει αν σε αποδυναμώνει θα καταλάβεις αν κάνει για σένα.

Οι Πανελλήνιες δεν είναι εξετάσεις. Ναι. Καλά διάβασες. (Εξετάσεις έκανες όταν ήσουν άρρωστος για να δεις αν είσαι καλά ή όχι με όλες τις αγωνίες που μπορεί αυτό να συνεπάγεται: από τη σύριγγα μέχρι και τη διάγνωση…. Εεε, όταν η όλη διαδικασία λέγεται….εξετάσεις!!!!! πώς να μην τον κάνει τον συνειρμό, το καημένο το μυαλουδάκι μας!). Σου έλεγα, λοιπόν, ότι οι Πανελλήνιες ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ εξετάσεις.

Είναι μια πρόκληση-πρόσκληση. Μια μεγάλη πρόκληση. Και όπως όλες οι προκλήσεις είναι δύσκολες γιατί σε προκαλούν. Σε προκαλούν να ξεφύγεις από το συνήθη τρόπο ζωής σου. Σε προκαλούν να αναθεωρήσεις τα πιστεύω σου σχετικά με το τι μπορείς να κάνεις και τι όχι. Σε προκαλούν να μάθεις περισσότερα πράγματα , που δεν θα είχαν καμιά ευκαιρία να σε κάνουν πιο πλούσιο, αν δεν δεχόσουν αυτήν την πρόκληση. Σε προκαλούν να δυναμώσεις. Σε προκαλούν να αποδείξεις, αν όντως αυτό που δήλωσες να κάνεις , το θες τόσο που θα μπορούσες να κάνεις τα πάντα γι αυτό. Σε προκαλούν και σε προσκαλούν να τολμήσεις να πεις όχι, αν είναι ένας δρόμος, που εσένα δε σε γεμίζει ενθουσιασμό.

Σε προκαλούν και σε προσκαλούν να ξεπεράσεις τα όρια που νόμιζες ότι είχες.

Αλήθεια, σου αρέσουν τα εύκολα; Πώς θα κινηθεί μέσα σου η ζωή, αν δεν την κατευθύνεις σε πράγματα που σε κάνουν να θες να ζεις;;; Πως θα νιώσεις τη χαρά του να ανεβαίνεις όλο και πιο ψηλά για τη χαρά της ανάβασης και τη θέα που αυτή προσφέρει;

Επίσης, οι Πανελλήνιες είναι περιπέτεια. Μαθαίνεις να κινείσαι σε άγνωστα μονοπάτια. Να «περπατάς» αλλιώτικα, να ελίσσεσαι, να επινοείς ευφάνταστους τρόπους για να μαθαίνεις ευκολότερα. Μαθαίνεις να μοιράζεσαι κοινές αγωνίες και όνειρα με άλλους σαν και σένα. Και μαθαίνεις από νωρίς ότι στις ιδιοτροπίες της ζωής κανείς δεν είναι πραγματικά μόνος του. Μαθαίνεις, αν, όσα κάνεις, λειτουργούν ή αν επιδέχονται βελτίωση και ρυθμίζεις τα σχοινιά σου. Κι αν πάλι δεν μάθεις, ο βράχος που θα πέσεις πάνω του θα στο μάθει έτσι κι αλλιώς… Να σου θυμίσω δε πως, όταν γεννήθηκες, δεν σου δόθηκε εγγύηση ευκολίας ζωής. Νομίζω, ότι αν σου είχε δοθεί, θα είχες φύγει με το που ήρθες…

Ξέρεις, θα σου διαλύσω άλλο ένα μύθο… δεν είσαι εδώ για τα αποτελέσματα, δεν είσαι εδώ για τον προορισμό…είσαι για τη χαρά της διαδρομής. Αν η διαδρομή σου προς οποιοδήποτε προορισμό είναι γεμάτη ζωή και εννοώ, ευκολίες, δυσκολίες, χαρές, απογοητεύσεις, συγκινήσεις τότε είσαι καλά! Και όταν πετύχεις τα αποτελέσματα που θες, θα τα απολαύσεις. Θα νιώσεις τόση ευγνωμοσύνη για το ταξίδι όση και για το ότι έφτασες εκεί που αγαπούσες να πας. Και δεν θα σε πιάσει κατάθλιψη…

Δεν το ήξερες; Υπάρχει και η κατάθλιψη της επιτυχίας…. Την παθαίνουν όσοι αφιερώνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα όλη τους την προσοχή και δράση εστιάζοντας μόνο στο αποτέλεσμα που επιδιώκουν και όταν το επιτύχουν νιώθουν ένα τεράστιο κενό. Γιατί έχασαν τον εαυτό τους στη διαδικασία. Και επειδή δεν μπορούν να ζουν με αυτό το κενό, βάζουν έναν ακόμη πιο δύσκολο στόχο που θα τους κρατά απορροφημένους και δε θα νιώθουν το κενό τους… Οι άνθρωποι θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να κυνηγάμε την ουρά μας, συνειδητοποιώντας ότι, εκ των πραγμάτων, δεν θα τη φτάσουμε ποτέ και να γίνουμε σαν τον Ζορμπά του Καζαντζάκη. ..

Ας δεχτούμε, τώρα, ότι οι Πανελλήνιες είναι εξετάσεις, αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Δεν είναι όμως οι εξετάσεις. Κάθε μέρα δίνεις κάποιες. Κάθε μέρα έδινες κάποιες. Κάθε μέρα θα δίνεις κάποιες. Κάθε μέρα. Κάθε μέρα αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου και αυτό κάνεις και σήμερα. Αυτό θα κάνεις και σε λίγες μέρες. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Μη σκεφτείς ότι είσαι εσύ και απέναντι κάποιοι άλλοι. Είσαι εσύ με σένα. Εσύ κι εσύ. Χαλάρωσε.

Κάθε μέρα θα βρίσκεσαι απέναντι σε κάποια επιλογή που θα πρέπει να πάρεις και απέναντι σε κάποια συμπεριφορά που θα πρέπει να υιοθετήσεις. Για να διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σημαίνει ότι είσαι ακόμη ανάμεσά μας. Δεν έχεις πάθει τίποτε μέχρι σήμερα. Δεν θα πάθεις ούτε και τώρα. Αν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, θα δεις ότι τα πάντα, πάντοτε, με κάποιο τρόπο δουλεύουν υπέρ σου. Το ίδιο θα κάνουν και από δω και πέρα γιατί το ορίζει ο νόμος της Ζωής. Αν όριζε κάτι διαφορετικό, θα είχαμε πάψει όλοι μας προ πολλού να υπάρχουμε.

Όσο για τον άλλο μύθο με τον οποίο φλερτάρουμε γονείς, δάσκαλοι και μαθητές ότι κάνουμε θυσίες για να μπορέσετε να κάνετε κάτι καλύτερο στη ζωή σας και πρέπει να φανείτε αντάξιοι αυτών των θυσιών, είναι εξ αρχής τοποθετημένος σε εσφαλμένη βάση και πραγματικά, δεν σας αφορά. Είναι ανούσιο να φορτώνεσαι με ευθύνες άλλων και με ενοχές που σε καταδυναστεύουν.

Οι γονείς και οι δάσκαλοι, όσοι προσφέρουν με οποιοδήποτε μέσο κι αν προσφέρουν σε σας, θα το έκαναν ούτως ή άλλως. Γιατί είναι στη φύση όλων των ανθρώπων, όταν την ακολουθούν να υποστηρίζουν τα όνειρα των άλλων και να τους ενισχύουν γιατί μ’ αυτό τον τρόπο αυτοπραγματώνονται και ενισχύονται και οι ίδιοι. Ενδομύχως βοηθάμε ο ένας τον άλλο. Και θα το κάναμε έτσι κι αλλιώς.

Τώρα, αν κάποιες φορές σας το χτυπάμε, θεωρήστε το ως μια ατυχή προσπάθεια επίκλησης στο συναίσθημα που αποβλέπει στο φιλότιμό σας…. Εκ μέρους και των υπολοίπων γονέων κυρίως, και συναδέλφων σας ζητώ συγνώμη…Πολλές φορές στην προσπάθειά μας να σας δείξουμε την αγάπη μας και το γνήσιο ενδιαφέρον μας να είστε ευτυχισμένοι στη ζωή σας, επιλέγουμε τους πιο ακατάλληλους τρόπους και καταφέρνουμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουμε…

Αλλά, ας αναλογιστούμε κι εμείς με τη σειρά μας, αλήθεια, κρίνεται η ζωή ενός ανθρώπου από τις εισαγωγικές εξετάσεις για την απόκτηση ενός τίτλου σπουδών; Και πολλές φορές από έναν οποιοδήποτε τίτλο, αρκεί να προέρχεται από ΑΕΙ; Από ένα οποιοδήποτε, ακόμη κι αν δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με ό, τι αγαπάει το παιδί μας; Όσοι θυσίασαν αυτό που πραγματικά ήθελαν, πέτυχαν πραγματικά στη ζωή τους; Και ως μέτρο επιτυχίας στη ζωή ορίζω το ποσοστό ευτυχίας και πληρότητας που νιώθει κάποιος στην καθημερινή του πορεία…

Κρίνεται η ζωή ενός ανθρώπου από το πόσο ακριβά μπορεί να εξαγοραστεί το πτυχίο του από το μελλοντικό του εργοδότη ή έστω να ξεπουληθεί όσο-όσο με τις σημερινές συνθήκες αγοράς εργασίας, όπως φαίνονται να είναι; Όσοι πήραν ένα πτυχίο που κάποτε έδινε την υπόσχεση ενός λαμπρού μέλλοντος, αν το πήραν μόνο με αυτό το κριτήριο, μπορούν και σήμερα να ισχυρίζονται ότι και το παρόν τους είναι λαμπρό; Κι απ’ την άλλη, όσοι έκαναν αυτό που αγαπούσαν, μήπως, κάτω και από τις πιο αντίξοες συνθήκες, αντλούν δύναμη από αυτό, γιατί τους δίνει μια αίσθηση προορισμού και ό, τι κι αν γίνεται, πάντα βρίσκουν το δρόμο τους γρηγορότερα, ή πιο εύκολα από κάποιους άλλους;

Είναι εξασφαλισμένη ακόμη και η οικονομική ευημερία των παιδιών μας, όταν πιστεύουμε ότι αυτή εξαρτάται από τις εξωτερικές συνθήκες, οι οποίες υπακούουν στη μόνη σταθερά της ζωής που είναι η διαρκής μεταβολή; ΄Η αυτή είναι απολύτως ανάλογη με το πόσο εξασκημένα είναι σε κάθε δεδομένη στιγμή να κάνουν ειρήνη με τη μεταβολή και να επιλέγουν εκ νέου με νηφαλιότητα και ηρεμία;

Είναι τα παιδιά μας ό, τι λέει το πτυχίο τους ή τα αποκτήματα και οι διακρίσεις που το συνοδεύουν; Κι αν τα εκπαιδεύουμε να σκέφτονται έτσι, και σε μια στροφή των συγκυριών, τα χάσουν, τι θα πιστεύουν ότι είναι πια; Μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι έχουμε ανταλλάξει τα πάντα με το τίποτα;

Φυσικά και δεν απαξιώνω ούτε την προσπάθεια που καταβάλλεις, συνάδελφε, γονέα και αγαπημένε μου υποψήφιε, που κάθε χρόνο δίνω μαζί σου εξετάσεις, ούτε υποτιμώ την αγωνία σου ούτε αδιαφορώ για το χρόνο, την κούραση και τα χρήματα που δαπανήθηκαν σ’ αυτό το εγχείρημα.

Εκείνο, που επιχειρώ να πω, είναι ότι, ως κοινωνία και ως άτομα πρωτίστως, οφείλουμε να κάνουμε μια επανατοποθέτηση, μια επαναξιολόγηση του τι είναι πραγματικά ουσιώδες στη ζωή μας, ώστε να πάψουμε να παράγουμε δυσλειτουργικούς, κατηφείς, νευρωτικούς, ενοχικούς ενήλικες. Αλλά, αντιθέτως, ανθρώπους υπεύθυνους, χαρούμενους, δημιουργικούς, ονειροπόλους, γεμάτους όρεξη για ζωή, όπου τα προβλήματα θα τα θεωρούν προκλήσεις για κάτι ακόμη πιο σπουδαίο και όταν τα πράγματα θα έρχονται ανάποδα αντί να πηδούν από τις ταράτσες ή να κατεβάζουν τα αντικαταθλιπτικά σαν καραμέλες ή να αδρανοποιούνται από το φόβο , να λένε σε … άπταιστα ελληνικά SO WHAT!!!, να σηκώνονται, να τινάζουν τη σκονίτσα από τα ρούχα τους, να φοράνε το πιο εκτυφλωτικό χαμόγελό τους και να προχωράνε…

Έτσι, όπως κατάλαβες, αγαπημένε μου, συνταξιδιώτη, το σημαντικό για μένα δεν είναι να «περάσεις», παρόλο που θα το χαρώ και θα το γιορτάσω μαζί σου. Το σημαντικό για μένα είναι να είσαι καλά. Να χαμογελάς και να είσαι ευτυχισμένος. Να είσαι δεκτικός σε ό, τι έρχεται και να καλωσορίζεις τις δυσκολίες με την ίδια χαρά που υποδέχεσαι και τις επιτυχίες, γιατί και οι δύο σε ωφελούν και σου προσθέτουν κάτι που κανείς , ποτέ και με οιονδήποτε τρόπο δεν μπορεί να σου αφαιρέσει: Πείρα και Σοφία. Δηλαδή, Ζωή.

Σχετικά με τον συντάκτη

Το Νέο Φροντιστήριο αποτελεί τον παλαιότερο και μεγαλύτερο Όμιλο Φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης της χώρας

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή