Βιέννη:
Η Συνέχεια…
Τεσσεράμησι μήνες στην υπέροχη Βιέννη – πως θα φύγω δεν ξέρω…
Anyway, στο θέμα μας: Τεσσεράμησι μήνες όπου έζησα φανταστικές εμπειρίες, γνώρισα ανθρώπους από όλο τον κόσμο, είδα υπέροχα μέρη και έκανα φιλίες που παρά την απόσταση θα θυμάμαι πάντα αλλά κυρίως όπου έμαθα πολλά πράγματα για την αναπηρία.
Στην αρχή έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Έπειτα θύμωσα επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αυτές οι ευκαιρίες και υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται μέσα στα σπίτια τους και δεν έχουν τη δυνατότητα να βγουν ούτε μία απλή βόλτα γιατί η προσβασιμότητα είναι ανύπαρκτη. Και κάποια στιγμή πελάγωσα με αυτά που έπρεπε να οργανώσω. Μα τώρα πια συνήθισα και προσαρμόστηκα.
Για πρώτη φορά μου δόθηκε η ευκαιρία μέσα από την εθελοντική εργασία (European Voluntary Service) να δουλέψω σε κανονικό πόστο επί ίσοις όροις – όσα σεμινάρια και να έκανα για υπολογιστές εδώ το έμαθα το άτιμο το Excel… Και από την άλλη, η υπηρεσία βοήθειας προς ΑμεΑ. Στην αρχή ένιωθα αμήχανα, αλλά τώρα καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο πολύτιμη και χαίρομαι που μαθαίνω ότι προσπαθούν να τη φέρουν στην Ελλάδα. Θα μου πείτε «μα σε βοηθάνε η οικογένεια και οι φίλοι». Δε διαφωνώ. Αλλά με την οικογένεια και τους φίλους σου θέλεις να περάσεις ποιοτικό χρόνο, να χαλαρώσεις. Οι βοηθοί είναι εδώ για να τα κάνουν όλα πιο εύκολα και προσβάσιμα. Και χαίρονται όταν βλέπουν ότι σου δίνουν τη δυνατότητα να φτάσεις παραπέρα, να νιώσεις αυτόνομος και ανεξάρτητος.
Εδώ υπάρχει λύση για όλα σχεδόν τα προβλήματα αρκεί να το ζητήσεις, να ρωτήσεις. Για παράδειγμα, μου έχει δοθεί η δυνατότητα να χρησιμοποιώ αμαξίδιο. Υποσυνείδητα με έπιανε μια χαζή «περηφάνια» και αναρωτιόμουν γιατί – δεν μπορώ να πω έκανα γάμπα και κοιλιακούς από το περπάτημα, αλλά να γυρνάς κάθε μέρα λες και έκανες προπόνηση στίβου με τον ιδρώτα να τρέχει δε λέει…- Αλλά κατάλαβα ότι αυτό γίνεται για δική μου διευκόλυνση: Ναι, ξέρουμε ότι περπατάς κυρά μου, αλλά τώρα κάτσε χαλάρωσε και απόλαυσε τη βόλτα σου!- καλά δεν το είπαν ακριβώς έτσι, στο περίπου… Απλά προσπαθούν να κάνουν τη ζωή σου πιο εύκολη και εν δυνάμει ανεξάρτητη. Βέβαια για κάποιον που προέρχεται από μια χώρα όπου η επιλογή είναι ή προσαρμόζεσαι στα δικά μας δεδομένα ή κάτσε σπίτι σου, όλα φαίνονται πρωτόγνωρα. Εδώ λοιπόν είναι το ακριβώς αντίθετο: Προσαρμοζόμαστε στα δικά σου δεδομένα, πες μας τι ακριβώς χρειάζεσαι.
Σήμερα, πήγα μία βόλτα με το αμαξίδιο – βασικά έχω καμία ώρα που γύρισα και ξεκίνησα να γράφω το άρθρο. Πολύ άνθρωποι με ρωτούσαν αν ήθελα βοήθεια και με βοήθησαν όπου χρειάστηκε, έκανα και εξάσκηση στα γερμανικά. Έφτασα στο Δούναβη, διάβασα ένα βιβλίο, χαλάρωσα, έβγαλα καμιά σαρανταριά φωτογραφίες το ποτάμι και πίσω στο σπίτι.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη πλευρά. Οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται την αναπηρία ως κάτι οπτικό. Το τι κοφτερά βλέμματα πέφτουν, όταν με βλέπουν να κάθομαι στις θέσεις για αναπήρους και δεν έχω ούτε το μπαστούνι ούτε το αμιξίδιο αλλά με συνοδεύει βοηθός, δε λέγεται. Βέβαια μόλις σηκωθώ και περπατήσω χαμογελάνε αμήχανα – σατανική ικανοποίηση από μέσα εγώ χαχαχαχα. Αυτό το λέω γιατί καμιά φορά ξεχνάμε ότι υπάρχουν και αναπηρίες που δε φαίνονται. Επίσης, στην επαρχία ας πούμε τα πράγματα είναι πιο πίσω από ότι στη Βιέννη. Κι αυτό ισχύει παντού. Τα μεγάλα αστικά κέντρα έχουν μία πιο προοδευτική νοοτροπία όσον αφορά τα ΆμεΑ και μεγαλύτερη προσβασιμότητα.
Παρόλα αυτά, τα πράγματα εδώ πέρα είναι πολύ πιο ανοιχτά δεν έχουν ενδοιασμούς ή αμηχανίες και δε φοβούνται να πουν αυτό που πρέπει, δε θα «σου χαϊδέψουν τα αυτιά», είτε είσαι άτομο με αναπηρία είτε όχι. Και έτσι δεν αισθάνεσαι πλέον ανάπηρος, έχεις σχεδόν τις ίδιες δυνατότητες και ευκαιρίες, αλλά και υποχρεώσεις με όλους. Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια, αλλά τουλάχιστον υπάρχει η στήριξη και η υποδομή για να έχει κάποιος πρόσβαση στη ζωή.
Θεωρώ πως το EVS είναι μία εμπειρία ζωής για’μένα. Έμαθα πολλά για τον εαυτό μου και την αναπηρία μου και κέρδισα πολύτιμες εμπειρίες και αναμνήσεις – έκανα και θέατρο! Και μου δόθηκε η δυνατότητα να προσφέρω. Δεν ξέρω τι θα ακολουθήσει μετά, αλλά το σίγουρο είναι πως θα συνεχίσω. Εύχομαι και παροτρύνω κι άλλα άτομα σαν εμένα να αδράξουν την ευκαιρία. Και ελπίζω κάποια μέρα, όλα αυτά που τα θεωρούμε απίστευτα να γίνουν δεδομένα και καθημερινά στη χώρα μας. Ευχαριστώ για άλλη μια φορά τις οργανώσεις που το έκαναν δυνατό όλο αυτό, μου έδωσαν την ευκαιρία και συνεχίζουν να με στηρίζουν. Danke für alles Grenzenlos & Citizens In Action.
«Όταν οι άλλοι βλέπουν τους περιορισμούς,
Εσύ να βλέπεις τις δυνατότητες.»
Καλή σας νύχτα από τη Βιέννη
Μαρία
Μπράβο Μαράκι μου ήξερα ότι θα με κάνεις να βουρκωσω διαβάζοντας σε στο μισάωρο που κάνω διάλυμα αλλά δεν πειράζει μετά από λίγο ξεκινάω δουλειά και σε σκέφτομαι από το μικρό κοριτσάκι στην Γερμανία που ήξερα έγινες μια κοπελάρα με μυαλό ταξίδεψε όσο μπορείς θα δεις κι άλλα φιλια