Τίτλος της ταινίας: «Μην Ανησυχείς, Δε Θα Φτάσει Μακριά Με τα Πόδια». Σκηνοθεσία: Γκας Βαν Σαντ. Πρωταγωνιστεί ο Χοακίν Φίνιξ. Η ταινία παίζεται ήδη στους κινηματογράφος και θα πάω να τη δω οπωσδήποτε, σας προτείνω μάλιστα να πάτε να τη δείτε κι εσείς. Πως περιγράφεται; «Ο Τζον Κάλαχαν, μουσικός κι εθισμένος στο αλκοόλ μετά από ένα σοβαρό τροχαίο, μένει τετραπληγικός». Γι αυτό άλλωστε και ο περίεργος, μέχρι και «άκομψος» τίτλος. Δεν θα φτάσει μακριά κι αυτό γιατί δεν μπορεί να περπατήσει. Τι να είναι αυτή η ταινία; Έπαθε το ατύχημα, έμεινε στο αναπηρικό αμαξίδιο και έγινε αλκοολικός επειδή έχασε τη δυνατότητά του να κινείται; Αυτή θα ήταν η πιο πιθανή εξέλιξη μιας επιπόλαιης ταινίας, ενός επιπόλαιου αμερικάνου σεναριογράφου για να «πουλήσει» ανθρώπινο πόνο. Όχι όμως. Αυτή η ταινία δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Ο πρωταγωνιστής μένει ανάπηρος όντας αλκοολικός και μένοντας ανάπηρος, το «παλεύει» και όχι μόνο κόβει το ποτό αλλά αρχίζει και δίνει διαλέξεις ενώ γίνεται και ένας εξαιρετικός σκιτσογράφος. Κι αυτή είναι η αποθέωση του ανθρώπινου χαρακτήρα. Της δύναμης που κρύβει μέσα του ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, ανάπηρος ή όχι.
Προσέξτε: Ο Τζον Κάλαχαν έχει έφεση στο μαύρο χιούμορ και τον αλκοολισμό. Ένα δυστύχημα θα τον αφήσει για πάντα καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι. Στο ταξίδι της επιστροφής από τον απόλυτο πάτο, ο Κάλαχαν βρίσκει την ομορφιά στον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Γκας Βαν Σαντ εμπνέεται από την αληθινή ιστορία και την αυτοβιογραφία του κομίστα Τζον Κάλαχαν και υπογράφει μια γλυκόπικρη ταινία επιβίωσης, χωρίς όμως το μαύρο χιούμορ του κεντρικού ήρωά της.
Ο Τζον Κάλαχαν, μουσικός κι εθισμένος στο αλκοόλ μετά από ένα σοβαρό τροχαίο, μένει τετραπληγικός. Ενώ δέχεται να κάνει φυσιοθεραπεία, με την παρότρυνση της κοπέλας του κι ενός εκκεντρικού και ζάμπλουτου μέντορα που γνωρίζει στις συναντήσεις των Ανώνυμων αλκοολικών, ο Κάλαχαν ανακαλύπτει το ταλέντο του να σχεδιάζει προκλητικά σκίτσα για εφημερίδες που τον κάνουν διάσημο. Το κοινό διχάζεται: κάποιοι τον λατρεύουν, κάποιοι τον μισούν. Ο Τζον όμως μέσα από αυτή τη δύσκολη περιπέτεια που τον φέρνει στα όριά του, βρίσκει σταδιακά το νόημα της καινούργιας του ζωής και μέσω της τέχνης του λυτρώνεται.
Ο Γκας Βαν Σαντ κινείται σε τρία επίπεδα αφήγησης : το ένα περιγράφει το παρελθόν του Τζον μέχρι τη στιγμή του ατυχήματος, στο δεύτερο παρακολουθούμε την προσπάθειά του να προσαρμοστεί στη δύσκολη πραγματικότητά του και στο τρίτο τον βλέπουμε πλέον ως διακεκριμένο κομίστα να δίνει μια διάλεξη σε φοιτητές.
Κινούμενος σε αυτούς τους τρεις χρόνους, ο Βαν Σαντ εστιάζει στο πώς ένα τυχαίο περιστατικό στέκεται καθοριστικό για έναν άνθρωπο και την πορεία του, χωρίς όμως να εκμεταλλεύεται επαρκώς τη σαρκαστική και ταυτόχρονα καθαρτική τέχνη του Κάλαχαν. Έτσι στέκεται περισσότερο στο πώς μια τραγική στιγμή μπορεί να αποβεί σωτηρία και στα περίεργα παιχνίδια της μοίρας.
Με εμμονή στις λεπτομέρειες ο Βαν Σαντ ξεφεύγει μεν από τα πλαίσια μιας τυπικής βιογραφίας, δεν στέκεται τόσο στις πληροφορίες για τη ζωή του Κάλαχαν, γι’ αυτό άλλωστε και τα περισσότερα πρόσωπα που τον περιβάλλουν λειτουργούν περισσότερο ως δορυφόροι του παρά ως χαρακτήρες αυτόνομοι, αλλά δεν καταφέρνει να γίνει « ιερόσυλος» και προκλητικός, όπως υπήρξε ο ίδιος ο Κάλαχαν.
Φυσικά, η εξαιρετική ερμηνεία του Χοακίν Φοίνιξ αποφεύγει τις εύκολες συγκινήσεις και τους μελοδραματισμούς και προσφέρει πολλά σε μια ταινία, που τελικά της λείπει αυτό το κάτι που θα την απογείωνε.
Μια ταινία που θα άξιζε να προβληθεί κάπου, κάποια στιγμή, με ακροατήριο ΜΟΝΟ ανάπηρους σε αναπηρικό αμαξίδιο και να επακολουθήσει συζήτηση. Θα το δούμε αυτό, αφού δούμε την ταινία.
