κοπέλα που κοιτάει μόνη έξω από παράθυρο και τίτλος άρθρου
Πηγή εικόνας: canva.com

Σε μία περίοδο που είναι ιδιαίτερα φορτισμένη λόγω του covid-19 και που η αλληλεγγύη και συναισθηματική επαφή είναι ίσως πιο αναγκαίες από ποτέ, κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο μόνοι και αβοήθητοι.

Όλοι οι άνθρωποι αναζητούμε την αποδοχή των άλλων.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν μεγάλη ευκολία στο να εκφράζουν τις ανάγκες τους και το κάνουν με ένα σχεδόν αυθόρμητο τρόπο, χωρίς να το σκεφτούν ιδιαίτερα. Για άλλους πάλι κάτι τόσο ανθρώπινο είναι αρκετά δύσκολό.

Είναι γεγονός, ότι τις περισσότερες φορές θέλουμε να δείχνουμε ότι μπορούμε να προσφέρουμε, να έχουμε πάντα ενσυναίσθηση και να είμαστε δοτικοί. Μπορεί να είναι ευκολότερο να νοιαζόμαστε για τους άλλους παρά να κάνουμε τους άλλους να ενδιαφερθούν για μας. Μπορεί, όταν έχουμε ανάγκη να μοιραστούμε τις δυσκολίες μας με άλλους ανθρώπους, να αισθανόμαστε ότι γινόμαστε ενοχλητικοί και ότι δεν αξίζουμε το ενδιαφέρον και τη φροντίδα τους. Είναι πιθανό να αισθανόμαστε ενοχές και ντροπή, επειδή χρειαζόμαστε βοήθεια. Μπορεί κατά τη διάρκεια της ζωής μας οι ανάγκες μας να μη λαμβάνονταν πάντα σοβαρά υπόψη από τους άλλους ή μπορεί να σκεφτόμαστε ότι «Όταν μοιραζόμαστε ένα πρόβλημα, γίνεται διπλό» και να έχουμε συνεχώς το άγχος μήπως και «φορτώσουμε» στους άλλους τα προβλήματά μας.

Ο φόβος μήπως γίνουμε βάρος είναι θλιβερός.

Συχνά σημαίνει ότι δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε ανοικτά τις ανάγκες μας και να ζητήσουμε βοήθεια.

Αντίθετα, μιλάμε με υπεκφυγές για τις ανάγκες και τα συναισθήματα μας, στέλνοντας στους άλλους αντιφατικά μηνύματα.

Η δυσκολία αυτή μπορεί να πηγάζει είτε από ντροπή είτε από φόβο ότι ο άλλος δε θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις μεγάλες και περίπλοκες ανάγκες μας. Σε άλλες περιπτώσεις, σχετίζεται με την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους γύρω μας. Επίσης ένας άλλος λόγος είναι ότι έχουμε συνδυάσει την αξία μας με το πόσο χρήσιμοι είμαστε στους άλλους, δηλαδή αν είμαστε εμείς αυτοί αυτοί που βοηθάμε και μας έχουν ανάγκη είναι όλα εντάξει.. αν όμως αρχίσουμε να δείχνουμε τις ανάγκες μας και να “ζητάμε” τότε κατά κάποιο τρόπο στο μυαλό μας, μειώνεται η αυτο-αξία μας και νομίζουμε πως θα πάψουμε να είμαστε χρήσιμοι και στους άλλους.

Άλλες φορές πάλι αισθανόμαστε ότι τα δικά μας αιτήματα και οι δικές μας ανάγκες δεν είναι σημαντικά ή ότι θα είναι σαν να απαιτούμε απ’ τον άλλον να ασχοληθεί μαζί μας, φέρνοντας τον σε δύσκολη θέση. Αν όμως για παράδειγμα ένας φίλος μας ζητούσε το ίδιο ακριβώς πράγμα θα θεωρούσαμε απολύτως φυσιολογικό να ενδιαφερθούμε και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε.

Ιδέες για να αμφισβητήσουμε αυτές τις σκέψεις

♦ Όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από βοήθεια κατά καιρούς.

♦  Μήπως κρίνω αυστηρά τον εαυτό μου για τις ανάγκες που έχω, αντί να προσπαθήσω να τις κατανοήσω;

♦ Υπάρχουν στοιχεία που με κάνουν να πιστεύω πως οι άλλοι δε θα με βοηθήσουν αν τους το ζητήσω;

♦  Μήπως προδικάζω ότι θα με απορρίψουν, προτού σκεφτεί κάτι τέτοιο;

♦ Μήπως επιλέγω να ζητήσω βοήθεια από ανθρώπους που ξέρω εξαρχής ότι δεν ενδιαφέρονται και πολύ για μένα;

♦ Θα μπορούσα να αναλύσω τα προβλήματα μου σε επιμέρους μικρότερα προβλήματα αντί να τα αφήνω να με κατακλύζουν;

Την επόμενη φορά λοιπόν που χρειαζόμαστε κάτι πριν πούμε “Μπορώ μόνος/η μου” ή “Τα καταφέρνω μια χαρά”, ας σκεφτούμε μήπως πίσω από αυτή τη συμπεριφορά υπάρχει μία κρυμμένη μοναχικότητα που πηγάζει απ’ το φόβο πως και να εκφράσουμε τις ανάγκες μας, δεν θα βρεθεί κανείς να νοιαστεί και να κάνει κάτι για εμάς, σκέψη που θα οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο φόβου, μοναξιάς και απομόνωσης.

Σχετικά με τον συντάκτη

Νίκη Δαλιανά
Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού. Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή