Γεια σας, γεια σας.
Καιρό είχα να γράψω και νομίζω πως “σκούριασα” λιγάκι. Αλλά επανήλθα.
Το 2019 ήταν μια ενδιαφέρουσα και σημαντική χρονιά, όπου συνέβησαν αρκετά πράγματα. Καταρχάς έκλεισα τα 30 – ένα δάκρυ κύλησε. Είναι περίεργο το πώς ένας αριθμός, μπορεί να σε επηρεάζει τόσο πολύ και να σε βάζει σε σκέψεις. Η ηλικία όμως δεν είναι το κυρίως θέμα εδώ, αλλά αποτέλεσε μία από τις επιρροές για το άρθρο.
Πάμε λοιπόν στο θέμα μας.
Το Νοέμβρη, που μας πέρασε, είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ, για πρώτη φορά, στο Συνέδριο για την Ευρωπαϊκή Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία (The Annual European Day of Persons with Disabilities Conference 2019). Το συνέδριο έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες στις 28 και 29 Νοεμβρίου. Ήταν μία πρωτόγνωρη και πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, που με βοήθησε να έρθω σε επαφή με το χώρο και να μάθω αρκετά πράγματα. Κύριος στόχος της εκδήλωσης ήταν να παρουσιαστούν τα αποτελέσματα της δεκαετούς στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Αναπηρία (The European Disability Strategy 2010-2020), καθώς και το τι θα επακολουθήσει στο μέλλον.
Συμμετείχαν, επίσης ο Καναδάς και η Αυστραλία που παρουσίασαν τις δίκες τους στρατηγικές και τα αποτελέσματα τους.
Κάποιοι στόχοι επετεύχθησαν, άλλοι είναι σε καλό δρόμο και άλλοι όχι. Αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο. Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μία μέρα, άλλωστε. Θέλω όμως να σταθώ σε ένα θέμα που μου κέντρισε το ενδιαφέρον, στις Γυναίκες με Αναπηρία. Και τα νέα δεν είναι και τα καλύτερα:
Οι γυναίκες με αναπηρία λοιπόν:
• Αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο ρίσκο ανεργίας και φτώχιας.
• Μεγαλύτερο ρίσκο κακοποίησης (σωματικής, ψυχολογικής, σεξουαλικής κτλ.).
• Δε θεωρούνται ως πιθανές μητέρες και σύντροφοι.
• Και συχνά παραλείπονται από τα gender-based policies.
Και, όπως διάβασα σε ένα άλλο άρθρο πρόσφατα, οι γυναίκες με αναπηρία είναι σχεδόν αόρατες. Δε θα σας πω ψέματα. Από τη μία, ένας κόμπος στο λαιμό και από την άλλη, ανακούφιση. Ανακούφιση γιατί? Γιατί όλα αυτά αναφέρθηκαν κατά τη διάρκεια του συνεδρίου, που σημαίνει ότι ο όχι μόνο ο κόσμος, αλλά και οι φορείς τα αναγνωρίζουν. Και επειδή, πλέον, δεν αισθανόμουν μόνη και δεν ήμουν η μόνη.
Ξέρετε πόσες φορές έχω ακούσει τη φράση:
«Όχι, η αναπηρία δεν έχει σχέση με αυτό ή με εκείνο. Στο μυαλό σου είναι όλα». Δυστυχώς όμως, σε πολλά πράγματα που συμβαίνουν, η αναπηρία παίζει πάντα κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας: Έχει γίνει αρκετή πρόοδος, αλλά τα στερεότυπα, οι διακρίσεις και οι δυσκολίες που υφίσταται ένα Άτομο με Αναπηρία, υπάρχουν και καλά κρατούν. Έχουμε, δυστυχώς, ακόμα πολύ δρόμο για να φτάσουμε σε μία προσβάσιμη κοινωνία, οπού όλοι θα έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες.
Με τρομάζει που ως γυναίκα με αναπηρία, είμαι μέρος αυτών των στοιχείων, που ανέφερα παραπάνω. Γιατί το βλέπω και το βιώνω μες την καθημερινότητα μου, καθώς τα πάντα είναι ένας αγώνας. Ακόμη και τα πιο απλά, μικρά πράγματα.. Σε ένα παλιότερο άρθρο είχα γράψει, πως η αναπηρία είναι μία άνιση μάχη με το χρόνο, πως πάντα είμαστε βήματα πίσω από τους υπόλοιπους και έχουμε παραπάνω εμπόδια και μεγαλύτερη απόσταση να διανύσουμε, μέχρι να τους φτάσουμε. Ειδικά τώρα, που έφτασα τα 30, νιώθω ακόμη περισσότερο την πίεση του χρόνου, των «πρέπει» της κοινωνίας, όπως θέλετε πείτε το. Σε αυτή την ηλικία, αυτή η «μάχη» μοιάζει ακόμη πιο άνιση και δύσκολη. Είναι πολλές οι φορές που αναρωτιέμαι, μήπως είμαι τρελή, που θέλω και πιστεύω πως μπορώ να κάνω μια κανονική ζωή, όπως όλοι οι άλλοι.
Δεν είναι εύκολο να είσαι γυναίκα σε αυτό τον κόσμο.
Και θα προσθέσω, ότι είναι ακόμη πιο δύσκολο να είσαι γυναίκα με αναπηρία. Αλλά ευτυχώς υπάρχουν, τόσες γυναίκες εκεί έξω, που αγωνίζονται και φωνάζουν, πως είμαστε και εμείς εδώ, δεν μπορείτε να μας αγνοείτε άλλο. Μερικές από αυτές τις συνάντησα στις Βρυξέλλες. Υπέροχες, δυναμικές γυναίκες, που δε φοβούνται να πουν τα πράγματα όπως είναι και να διεκδικήσουν μία καλύτερη ζωή για όλους μας. Πολύ θα ήθελα να τις μοιάσω.
Και για να το ξεκαθαρίσω: Όχι, δεν πιστεύω πως είμαι τρελή, επειδή παλεύω για το αυτονόητο. Απλά καμιά φορά σε όλη αυτή τη διαδρομή κουράζομαι πολύ… Ευτυχώς όμως πάντα κάτι συμβαίνει και συνεχίζω.
Μακάρι να έρθει η μέρα, που δε θα παλεύουμε για το αυτονόητο και θα «κρεμάσουμε τα γάντια». Όταν όλα όσα κάνουμε – από τα πιο απλά πράγματα μέχρι τα πιο μεγάλα όνειρα – πάψουν να είναι είδηση και γίνουν καθημερινά, συνηθισμένα. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω εγώ. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρει η δική μου η γενιά. Αλλά όσο συνεχίζουμε να παλεύουμε, τόσο καλύτερο θα γίνεται το μέλλον.
Μαρία Ορτουλίδου
