Για μιά μοναξιά ματώσαμε τα χείλια μας
χυδαιολογήσαμε,κοιμηθήκαμε αγκαλιά
μ’ένα μαχαίρι κάτω από το στρώμα.
Για μιά μοναξιά μέσα στην πόλη και μέσα μας
Αλέξης Μπίστικας, Για μιά μοναξιά
Στην κοινωνία των μοναχικών [και συνήθως ατομιστών]πολιτών [;] η μόνιμη απειλή της ανασφάλειας [πραγματικής ή κατασκευασμένης] προκαλεί ψυχοσυναισθηματικές αλλά και πολιτικές αναταράξεις. Ενώ ‘η προστασία της ύπαρξης’ συνιστούσε ανέκαθεν το πρωταρχικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου, με το διάβα του ιστορικού χρόνου διαβρώθηκαν τα αιτήματα και οι αρχές της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, καθώς αντικατεστάθησαν από ένα αίσθημα αναγκαίας προσωπικής ‘μικρής επιβίωσης’με οποιοδήποτε τίμημα.
Έτσι ο καθένας έγινε βουβός εξουσιαστής του εαυτού του, ερασιτέχνης gambler του τυχαίου Καλού και του δεδηλωμένου Κακού,φοβισμένος επιλογέας του Είναι και της εικόνας του.
Μοιρολατρική αποδοχή δυστυχίας από πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι μπορεί να έχουν τα πάντα αλλά τους λείπει η δύναμη της άδολης επικοινωνίας και η αυτογνωσία.
Φαίνεται ν’αποδεικνύεται αληθής ο αφοριστικός λόγος του Z.Bauman’’ Ποτέ δεν ξέρουμε στα σίγουρα πότε να γελάσουμε και πότε να κλάψουμε’’.
Διαθέτουμε λιγότερο χρόνο προσωπικής ευτυχίας ακόμα κι από τους αποκαλούμενους ‘βάρβαρους’. Απαθείς χρήστες του διαδικτυακού κόσμου σκοτώνουμε ακόμα και τις τρυφερές αναμνήσεις. Αντίθετα καλλιεργούμε την απώλεια λήθης μόνον όταν μας συμφέρει,όταν μας ωφελεί ως [συνεπειοκρατικό] αποτέλεσμα κι όχι όταν μας προκαλεί ψυχική ευωχία.
Ένας χυδαίος κομφορμισμός σε συνδυασμό με τη νεο-φιλοσοφία του χρήματος και την αποθέωση του management ακυρώνουν τα κοινωνικά αυτονόητα με αποτέλεσμα ο καθείς να αισθάνεται ότι, ‘’ως κάλαμος υπό ανέμου σαλευόμενος’’, μπορεί να προστατευθεί αν ο ίδιος[και μόνον αυτός]λάβει τα μέτρα του[για τον ίδιον και μόνο γι’αυτόν].Έτσι οι περισσότεροι αντί για συν-άνθρωποι καθίστανται [άθελά τους;]’σωσίες του ανθρωπίνου είδους’.
Αποξένωση-Αλλοτρίωση-Ανομία:τα 3Α ‘’Της Ασυναρτησίας της Ασυναρτησίας’’ [Αβερόης]
Επιδημικό ή ενδημικό το φαινόμενο δεν έχει πλέον σημασία. Συνεχίζουμε ακάθεκτοι να είμαστε και να μην είμαστε τα Πάντα και Τίποτα, να πιστεύουμε και να μην πιστεύουμε σε Όλους και σε Κανέναν, να ελπίζουμε και να μην ελπίζουμε σε από Μηχανής Θεούς που σώζουν και στη Νέμεση που τιμωρεί.
Ο έντρομος άνθρωπος δίχως ταυτότητα μηδέποτε όμως δεδικαίωται. Ίσως γι’αυτό παραπατάμε ιδεολογικο-πολιτικά. Ίσως γι’αυτό μας αρέσει [;] να πέφτουμε θύματα των δικών μας ψευδαισθήσεων ή των αλλοτρίων παραπλανήσεων. Ίσως γι’αυτό μας βαρέθηκε και η Ιστορία και θέλει να μας δώσει ένα ‘καλό μάθημα’μήπως και βάλουμε,ή καλύτερα:αλλάξουμε,μυαλά.
ΥΓ.’’Από τους καθρέφτες διάλεξα αυτόν που με κολάκευε .Είχε ένα ράγισμα στη μέση’’
[Ν.Ζουμπουλάκης, Ναρκισσισμός]
