Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου με τον Βαγγέλη Αυγουλά

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά

Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου είναι μια Αθηναία σεναριογράφος, που σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Αγγλία αλλά και διαφήμιση, διακόσμηση εσωτερικών χώρων και σκηνογραφία στη Σχολή Βακαλό στην Αθήνα. Εργάστηκε στο χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος και art director. Στον τομέα των δημοσίων σχέσεων εργάστηκε στις εταιρείες Κέδρος Εκδοτική, Infopublica, Polygram Δισκογραφική.

Συνεργάστηκε με τον Θανάση Παπαγεωργίου στο Θέατρο ΣΤΟΑ και στο Εθνικό Θέατρο ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Το πρώτο σενάριο το έγραψε το 1984. Χωρίς να εγκαταλείψει όλα αυτά που σπούδασε και έμαθε, η επιτυχία της στο γράψιμο τής άλλαξε την πορεία. Και τη ζωή.

{«Με Άλλα Μάτια» βλέπω τις ζωές των ανθρώπων, τους χαρακτήρες

και αυτός είναι και ο λόγος που με ενδιαφέρει τόσο πολύ η συγγραφή.

Γιατί προσπαθώ να επεξεργάζομαι τις ψυχές των ανθρώπων περισσότερο,

την πορεία τους στη ζωή ανάλογα με αυτά που τους συμβαίνουν

και αυτό για μένα είναι ένα υπέροχο ταξίδι που κάνω εδώ και 30 χρόνια.}

Δεν την ήξερα καλά πριν πάω να τη βρω να συζητήσουμε για τη συνέντευξη, γι αυτό πήρα και τη γνώμη του συνεργάτη του meallamatia.gr, Δημήτρη Κωνσταντάρα που την ξέρει και μού απάντησε πολύ περιγραφικά και ουσιαστικά αν και κάπως… λακωνικά:

«Όλα σ αυτή τη Γυναίκα, αρχίζουν με Κ κεφαλαίο. Κυρίως, η λέξη Άνθρωπος. Χαρά μου, κέρδος μου και τιμή μου που τη γνώρισα τα χρόνια μου της Τηλεόρασης. Σοβαρή, Αξιοπρεπής, Σωστή, Αντικειμενική, Έξυπνη, Πεισματάρα, Ποιοτική, Αξιοθαύμαστη, Ακούραστη».

Η Μιρέλλα Παπαοικονόμου έχει δυο γιούς. Και την Ανθρωπιά της, μού την εξέφρασε αρχή-αρχή της συνέντευξης :

«Είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένη με τη φράση «Με Άλλα Μάτια» γιατί από 4 χρονών , η μητέρα μου ανακάλυψε ότι είχα 6 βαθμούς μυωπία. Η μυωπία κάποια στιγμή, έφτασε στους 25 βαθμούς. Τρομερό νούμερο. Δεν έβλεπα τίποτα. Είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένη με αυτό το θέμα. Χειρουργήθηκα φυσικά και τώρα βλέπω, αλλά γενικότερα, με τα μάτια έχω τραβήξει «των παθών μου». Κάποια στιγμή, αργότερα, ανακάλυψα ότι είχα διπλωπία. Ότι τα έβλεπα όλα διπλά. Και αυτό το ανακάλυψα μία φορά όταν οδηγούσα το αυτοκίνητό μου και ξαφνικά ένιωσα ότι βλέπω τα αυτοκίνητα να έρχονται κατά πάνω μου στη λεωφόρο Κηφισίας. Πανικοβλήθηκα. Ψάχνοντας και αφού γύρισα όλο τον κόσμο, κάποιοι γιατροί ανακάλυψαν ότι έχω ένα καλοήθη όγκο στο κεφάλι, ο οποίος πίεζε το κινητικό νεύρο και προκαλούσε και αυτή τη διπλωπία. Η οποία δεν διορθωνόταν αφού στο κρίσιμο σημείο δεν μπορεί να γίνει χειρουργείο. Το μόνο που μπορούσε να γίνει ήταν μία θεραπεία/ακτινοβολία που λέγεται «πρώτον» και γίνεται μόνο στην Αμερική και στη Χαϊδελβέργη. Το πέρασα κι αυτό, όχι όμως για να γιατρευτώ από τη διπλωπία (συνεχίζω να βλέπω διπλά) αλλά για να σταματήσει η πορεία προς την απόλυτη τύφλωση, αφού ο όγκος ακουμπούσε και στο οπτικό νεύρο. Έτσι, «παθούσα» με τα μάτια, πλέον «Με Άλλα Μάτια» βλέπω τις ζωές των ανθρώπων, τους χαρακτήρες και αυτός είναι και ο λόγος που με ενδιαφέρει τόσο πολύ η συγγραφή. Γιατί προσπαθώ να επεξεργάζομαι τις ψυχές των ανθρώπων περισσότερο, την πορεία τους στη ζωή ανάλογα με αυτά που τους συμβαίνουν και αυτό για μένα είναι ένα υπέροχο ταξίδι που κάνω εδώ και 30 χρόνια. Κάθε φορά είναι και ένα άλλο ταξίδι γιατί βάζω στο μυαλό μου μία ιστορία ή κάποιους χαρακτήρες. Με αφορμή κάποια γεγονότα προσπαθώ να παρακολουθώ την πορεία της σκέψης τους και των συναισθημάτων τους».

Δεν είμαι συγγραφέας. Σεναριογράφος είμαι.

Β.Α.: Τι σας εκφράζει περισσότερο; Συγγραφέας ή σεναριογράφος;

Μ.Π.: «Νομίζω ότι είμαι σεναριογράφος. Η λέξη συγγραφέας είναι βαριά κουβέντα. Δεν είμαι σίγουρη ότι ξέρω να γράφω, να αφηγούμαι μία ιστορία με τη μορφή του μυθιστορήματος. Είναι άλλο πράγμα το σενάριο που σημαίνει σκηνές και διάλογοι με ελάχιστη αφήγηση παρά μόνο περιγραφή των σκηνών ή των συναισθημάτων . Είναι τελείως διαφορετικό το να αφηγείσαι όπως κάνει ένας συγγραφέας. Όταν αποπειραθώ να γράψω ένα βιβλίο και νιώσω ότι μπορώ να το εκδώσω, τότε θα μπορώ να μετονομαστώ σε «συγγραφέα».

Β.Α: Τι μπορεί να χαλάσει ένα καλό σενάριο; Ένας κακός σκηνοθέτης; Η κακή απόδοση από ηθοποιούς;

Μ.Π.: «Πολλά μπορεί να χαλάσουν ένα σενάριο.»

Β.Α.: Μπορεί να το «σώσει» ο σεναριογράφος; Να το προστατεύσει;

Μ.Π.: «Όχι, δεν μπορεί, από τη στιγμή που φεύγει από τα χέρια του».

Β.Α.: Εσάς σας έχει συμβεί να νιώθετε ότι έχετε γράψει κάτι καλό και τελικά να μην οδηγηθεί στην επιτυχία που φανταζόσασταν;

Μ.Π.: «Δεν έχει σημασία τόσο πολύ η επιτυχία, όσο το εάν αυτό που ήθελα να πω, βγήκε τελικά στον αέρα. Παίζουν πολλά πράγματα ρόλο για την εξέλιξη. Το ένα είναι το οικονομικό. Αν γίνει μία «φτηνιάρικη» δουλειά, έχεις φτηνά σκηνικά, φτηνούς χώρους, χαμηλά αμοιβόμενους ηθοποιούς. Αν ο σκηνοθέτης δεν είναι καλός ή δεν έχει καταλάβει τι θέλω να πω μέσα από τις λέξεις …. αν οι ηθοποιοί που επελέγησαν δεν είναι ταλαντούχοι… όλα αυτά. Ευτυχώς στην καριέρα μου μέχρι σήμερα ήμουν τυχερή γιατί και το σκηνοθέτη μπορούσα να διαλέξω και, μαζί με το σκηνοθέτη, να κάνουμε την επιλογή των ηθοποιών. Των πιο κατάλληλων για τους ρόλους που ήταν γραμμένοι. Οπότε πρέπει να πω ότι δεν έχω κινδυνεύσει. Άλλες σειρές πήγαν πολύ καλύτερα, άλλες λιγότερο, αλλά δεν νομίζω ότι ήταν θέμα παραγωγής ή θέμα ηθοποιών. Ήταν και θέμα θεματολογίας και εποχής».

Β.Α.: Τηλεοπτικά κυριαρχούσατε! Είχατε «χτυπήσει» και το «Παρά πέντε» , είχατε βρεθεί και σε χρονιά που ήσασταν απέναντι σε άλλες επιτυχίες. Πήρατε ένα ρίσκο.

Μ.Π.: «Η «Αναστασία» έσπασε τα ταμεία και απέναντι παιζόταν ο «Δραγούμης» που είχε κάνει ο Κουτσομύτης και εγώ έτρεμα. Φοβόμουν πάρα πολύ ότι δεν θα πάει καλά και όμως πήγε δυο φορές πιο καλά. Δεν μπορώ να πω ότι είχα κάποια αποτυχία. Νομίζω ότι τη μικρότερη τηλεθέαση είχε η τελευταία μου σειρά , η –ας πούμε- δεύτερη φάση του «Λόγω τιμής». Αυτό που έκανα τώρα».

Ο,τι κι αν έκανα, οι πρωταγωνιστές του «Λόγω Τιμής» θα είχαν γεράσει

{Για το Λόγω Τιμής:

Μπορεί το κοινό να μην ήταν έτοιμο να δει στον καθρέφτη του τη φθορά.}

Β.Α.: «Λόγω Τιμής» 2ος κύκλος: Είναι μεγάλο ρίσκο κάποιος να επανέρχεται και να κάνει come back πολλά χρόνια μετά; Το πήρατε αυτό το ρίσκο. Δεν φοβηθήκατε και λέτε «ναι θα το κάνω και θα το φέρω και στην εποχή του». Έχετε κάνει κάποια αυτοκριτική μέχρι τώρα γιατί δεν πήγε τόσο καλά; Το ψάξατε κάπως;

Μ.Π.: «Μπορεί πολλοί λόγοι να έχουν φταίξει σε αυτό. Όσοι είχαν δει το «Λόγω τιμής» το πρώτο που ήταν νεαρά παιδιά πολύ φρέσκα και γεμάτα αγάπη για τη ζωή που απευθυνόταν σε νέα παιδιά και μέσα απ΄ όλο αυτό, ίσως αυτοί που το παρακολουθούσαν δεν ήθελαν στο βάθος τους να δουν ότι και αυτά τα παιδιά, μεγαλώνουν. Ίσως γιατί αυτό είναι σαν να αφορά τον εαυτό σου. Και λες «πω πω ήμουν και εγώ παιδί τότε και τώρα…». Δηλαδή είναι μερικές διαδικασίες εσωτερικές στον καθένα που μπορεί να έχουν παίξει ρόλο. Ενδεχομένως, ό,τι και να έκανα δεν θα μπορούσα αυτούς τους ανθρώπους να τους σταματήσω από το να γερνάνε. Δεν γίνεται ένας 50αρης να μην έχει προβλήματα και να είναι τραλαλά όπως ήταν τότε. Ούτε ο Πυρπασόπουλος που ήταν τότε σαν την καλή χαρά, δεν μπορούσε να συνεχίσει έτσι. Προσπάθησα να ακολουθήσω τους χαρακτήρες, την εξέλιξη τους όπως ήταν τότε. Βέβαια υπάρχει πάντοτε και η περίπτωση ένας χαρακτήρας να κάνει την ανατροπή. Ενώ τον περιμένεις αλλιώς επειδή τον έχεις δει ας πούμε να είναι καταπληκτικός μαθητής και επιμελής κτλ, να εξελιχτεί σε έναν αποτυχημένο, σε ένα «κωλόπαιδο». Ή και το αντίστροφο. Εγώ προσπάθησα να τους ακολουθήσω. Ήξερα ας πούμε ότι στο έργο ο Άλκης Κούρκουλος ήταν μανιώδης χαρτοπαίκτης, του άρεσε πολύ ο τζόγος. Τον ξεκίνησα μέσα στη φυλακή. Ό,τι έβγαζε από δουλειά, το έπαιζε και το έχανε. Έχασε το σπίτι της μάνας του, άρα δηλαδή ήταν μια ας πούμε φυσιολογική εξέλιξη μετά από τόσα χρόνια. Ο Μαρκουλάκης επίσης ήταν ένα πάρα πολύ μελετηρό παιδί, με μια προσωπικότητα πολύ δυνατή και εξελίχθηκε σε ένα πολύ καλό δικηγόρο και έβγαλε και πάρα πολλά λεφτά. Από μια πλευρά, μπορεί το κοινό να μην ήταν έτοιμο να δει στον καθρέφτη του τη φθορά. Έγινε και λάθος στην χρονική τοποθέτηση, της ώρας προβολής δηλαδή. Πιστεύω ότι δεν μπαίνει μια εβδομαδιαία σειρά εύκολα απέναντι σε μία πολύ καλή καθημερινή διότι ο κόσμος που παρακολουθεί τηλεόραση, συνηθίζει κάτι. Το παρακολουθεί επί καθημερινής βάσης. Και επομένως, χάσαμε νομίζω και από την τοποθέτηση».

B.A. : Το συζητήσατε με το σταθμό ή δεν σας ρώτησαν μια γνώμη;

Μ.Π.: «Δεν με άκουσαν. Το επιχείρημα του σταθμού ήταν ότι όταν μια σειρά είναι πάρα πολύ καλή ( γιατί την είχαν δει και τους άρεσε πάρα πολύ το «Λόγω τιμής»), δεν έχει να φοβάται τίποτα. Εγώ δεν είμαι της ίδιας γνώμης. Το να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, προληπτικά, δεν πειράζει καθόλου. Θα μπορούσε να παίζεται στις 22.00 και όχι στις 23.00 . Πολλά θα μπορούσαν να είχανε γίνει, αλλά δεν μου αρέσει καθόλου να «κλαίω πάνω στο χυμένο γάλα», οπότε εντάξει, τελείωσε».

Τα δείγματα στα σήριαλ πια δεν είναι του «τότε» επιπέδου

Β.Α.: Πως την βλέπετε την επιστροφή της μυθοπλασίας στην ελληνική τηλεόραση, με αφορμή την επιτυχία στις «Άγριες Μέλισσες»;

Μ.Π.:« Νομίζω ότι ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Γνώμη μου: τα δείγματα που έχουμε δει – και δεν μιλώ για τις Μέλισσες, δεν θέλω να μιλήσω συγκεκριμένα για κάτι- δεν είναι του επιπέδου που ήταν οι σειρές παλιά. Θα μου πεις : Και μήπως παίζει ρόλο ότι πλέον δεν δίνονται τα λεφτά που έδιναν παλιά για να γίνονται οι παραγωγές;»

Β.Α.: Τηλεόραση βλέπετε; Τι σας αρέσει;

Μ.Π.: « Πρέπει να σου πω την αλήθεια, ότι ενώ δουλεύω τόσα χρόνια για την τηλεόραση, δεν βλέπω τηλεόραση. Πάρα πολύ επιλεκτικά κάποια στιγμή θα δω κάτι που με ενδιαφέρει. Αποκλείεται να μπεις στο σπίτι μου και να ακούσεις τηλεόραση. Δεν την ανοίγω».

Β.Α.: Ραδιόφωνο;

Μ.Π.: «Ραδιόφωνο πολύ. Μουσική . Το ραδιόφωνο για μένα είναι πολύ μεγάλη αγάπη. Μου αρέσει πάρα πολύ και ακούω πολύ και οδηγώντας. Επειδή η μεγάλη μου αγάπη είναι τα ταξίδια και μάλιστα να οδηγώ το αυτοκίνητο, μόνη μου και να εξερευνώ την Ελλάδα. Οπότε το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο μέσα για μένα είναι παρέα».

Β.Α.:Ένα ταξίδι που θέλετε και δεν έχετε κάνει ακόμα;

Μ.Π.: «Πολλά μέρη θα ήθελα να δω που δεν έχω πάει. Δεν έχω πάει στην Ιαπωνία ας πούμε, αλλά έχω πάει στις Ινδίες που ήθελα να πάω πολύ και πήγα. Λατρεύω τη θάλασσα. Έχω σπίτι στα Κύθηρα που πηγαίνω πάρα πολύ συχνά και μένω για πολύ μεγάλο διάστημα του χρόνου. Και χειμώνα και καλοκαίρι. Στα Χανιά, από όπου μου είπες ότι είσαι Βαγγέλη, έχω αγαπημένους φίλους και στο Ρέθυμνο. Δεν έχω δέκα μέρες που γύρισα από τα Χανιά. Κάνω συνήθως το δρομολόγιο, αυτοκίνητο-Γύθειο, Γύθειο-Κύθηρα, Κύθηρα-Κίσσαμο, Κίσσαμο-Χανιά στους φίλους, Χανιά-Ρέθυμνο στους φίλους, ξανά πίσω Κύθηρα- Αθήνα. Όλο το δρομολόγιο. Αυτό το κάνω κάθε χρόνο. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα Χανιά. Εγώ πρωτογνώρισα τα Χανιά όταν έκανα τη σειρά «Ο Απών» και εκεί γνώρισα και αυτούς τους ανθρώπους, τους φίλους και έγιναν από τότε κολλητοί μου. Επίσης πέρασα και σχεδόν δύο χρόνια στην Ελούντα, για «το Νησί» . Μέχρι να πάμε, να μελετήσουμε, να βρούμε να πάρουμε συνεντεύξεις από χανσενικούς, να μάθουμε την ιστορία, πότε έγιναν τα γεγονότα και κράτησε και παραπάνω από ένα χρόνο το γύρισμα. Και ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Μου αρέσουν πάρα πολύ αυτά τα ταξίδια που με αφορμή τις σειρές , έχω πάρα πολλά εκτός έδρας».

MEGA είναι για μένα το δεύτερο σπίτι μου

Β.Α.: Έχετε κάνει πολλές τηλεοπτικές επιτυχίες στο MEGA που έζησε μια μεγάλη περιπέτεια. Τώρα επανήλθε. Με άλλη ιδιοκτησία, άλλο στήσιμο και περιμένουμε να δούμε το νέο τηλεοπτικό του παρών. Τελικά MEGA για εσάς τι είναι;

Μ.Π.: «Για μένα ήταν το δεύτερό μου σπίτι και θέλω να ελπίζω ότι οι καινούριες συνθήκες και η καινούρια διοίκηση θα τιμήσει το όνομα και την ποιότητα που είχε σαν κανάλι. Τώρα θα ξεκινήσει παίζοντας κάποιες επαναλήψεις. Ας ελπίσουμε ότι θα κρατήσει το επίπεδο εκεί που ήταν. Εγώ δεν έχω έρθει ακόμα σε επαφή καθόλου, αλλά ας ξεκινήσει και βλέπουμε».

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για τα «νούμερα». Γράφω μια ιστορία αληθινή.

Β.Α.: Τι σημαίνει καλό σενάριο τελικά; Αυτό που κάνει νούμερα; Αυτό που μιλάει στον κόσμο και ας μην κάνει νούμερα; Αυτό που δεν χάνεις επεισόδιο και ας το βλέπουν ελάχιστοι;

Μ.Π.:«Δυστυχώς ο τρόπος που γράφω ή ο τρόπος που προσεγγίζω τα θέματα δεν καλύπτει το ζητούμενο της εποχής , όπου συμβαίνουν απανωτά πράγματα, γεγονότα, θάνατοι, φόνοι, εγκλήματα, παιδιά. Γιατί αυτό για μένα δεν είναι ρεαλιστικό και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για την τηλεθέαση. Εμένα με ενδιαφέρει να γράψω μια ιστορία αληθινή. Να μιλάει στις ψυχές των ανθρώπων. Δεν μπορώ δυστυχώς να ταυτιστώ με τα δεδομένα της εποχής που θέλουν κάτι γρήγορο και πάρα πολύ επεισοδιακό. Θα γράψω μία ιστορία έτσι όπως ξέρω να την κάνω και δεν μπορώ να γράψω και πράγματα τα οποία δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Δεν γίνεται αυτό δηλαδή. Να γεννάς πράγματα τα οποία είναι μη ρεαλιστικά μόνο και μόνο για να κρατάς το ενδιαφέρον του άλλου. Εγώ έχω άλλο τρόπο. Πιστεύω και θα ήθελα να έχω άλλο τρόπο προσέγγισης στα θέματα. Άρα λοιπόν νομίζω ότι για μένα ένα καλό σενάριο είναι ένα αληθινό σενάριο και οι άνθρωποι να είναι της διπλανής πόρτας. Να μπορείς να ταυτιστείς με κάποιον από αυτούς ή με όλους».

Β.Α.: Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να ξεκινήσετε να γράψετε; Θέλετε να είστε ήρεμη; Είναι βιοποριστικό; Τι απ’ όλα;

Μ.Π.: «Πρώτα-πρώτα, είναι ένας τρόπος ζωής πια για μένα το γράψιμο. Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Πρέπει οπωσδήποτε να γράφω . Τώρα δηλαδή που είμαι σε μία περίοδο που δεν γράφω, είμαι ανάστατη. Δεν ξέρω τι να με κάνω. Με ποια αφορμή; Για να ξεκινήσω να γράφω πρέπει να έχω παραγγελία. Δεν είναι ότι γενικώς κάθομαι να γράψω κάτι και άμα μου βγει και όταν μου βγει και βλέπουμε. Γιατί σε όλη μου τη ζωή έπαιρνα μία παραγγελία. Τι θα γράψεις μετά; Και έλεγα ότι θα γράψω μια ιστορία για μια γυναίκα κλπ…κλπ… Ωραία . Πόσα επεισόδια; Πόσα θέλετε; 20. Μάλιστα. Και ξεκινάω να εκτελέσω την παραγγελία».

Β.Α.: Οπότε περιμένουμε παραγγελία τώρα;

Μ.Π.: «Έχω ήδη κάποια πράγματα που τα έχω στο συρτάρι μου. Μου ζήτησαν από την ΕΡΤ αν έχω κάτι και έχω στείλει 2-3 διαφορετικές προτάσεις και περιμένουμε».

Β.Α.: Η ΕΡΤ είναι η μεγάλη επιστροφή αν το κάνετε. Εκεί δεν ξεκινήσατε;

Μ.Π.: «Έχω κάνει δυο σειρές στην ΕΡΤ. Εκεί έκανα μια σειρά με 99 επεισόδια. Μετά από εκεί έκανα το «Παράθυρο στον ήλιο» το οποίο έχει παιχτεί ούτε ξέρω πόσες φορές σε επανάληψη, με την Κατερίνα Λέχου. Μια σειρά που την αγαπώ πάρα πολύ. Και μετά έκανα το «Όνειρο ήταν» με το Γεωργούλη».

{Επειδή είμαι και εγώ εξαρτώμενη από τα νούμερα,

όταν δέχομαι το 60% ή το 70% που έκανε “Tο Νησί” και η “Αναστασία”,

πρέπει να δεχτώ και το 10% που έκανε το “Λόγω Τιμής” τώρα.

Δεν γίνεται το υψηλό να το δέχομαι και το χαμηλό να είναι το λάθος.}

«Δεν είμαστε όλοι για όλα»

Β.Α.: Τον ψηφίσατε στις ευρωεκλογές;

Μ.Π.: «Όχι».

Β.Α: Να του το πούμε ή θα στεναχωρηθεί;

Μ.Π.: «Δεν με πειράζει. Δεν είμαστε όλοι για όλα».

Β.Α.: Γενικά έχετε ψηφίσει ηθοποιό για βουλευτή ή δήμαρχο, έχει τύχει;

Μ.Π.: «Όχι. Δεν είμαστε όλοι για όλα».

Β.Α.:  Παρότι δεν βλέπετε τηλεόραση, αλλά θα το έχετε ακούσει, είχαμε πολλά χρόνια τούρκικες σειρές. Τη μία πίσω από την άλλη, καθημερινές, ούτε μεταγλωττισμένες, μόνο με υπότιτλους και αυτό δίναμε στον κόσμο με άλλοθι την οικονομική κρίση. Αυτή η είσοδος του γειτονικού τηλεοπτικού προϊόντος στην ελληνική τηλεόραση, σας είχε προβληματίσει; Έχετε κάποια σκέψη σε αυτό;

Μ.Π.: « Νομίζω ότι ήταν σε μια υπερβολή. Ούτε θα είχα αντίρρηση να υπήρχαν και μία δύο τούρκικες σειρές όπως μπορεί να ήταν και από το Ιράν και από τη Σουηδία και από τη Γερμανία. Απλώς ήρθε ένας βομβαρδισμός. Σου είπα ότι δεν βλέπω τηλεόραση. Θέλω να σου πω το εξής όμως για να το διορθώσω. Από επαγγελματική διαστροφή, ό,τι καινούριο ξεκινήσει, θα δω λίγο για να έχω άποψη. Ας πούμε : αν δω τη μία σειρά που κάνει 60%, θα ανοίξω 5 λεπτά να δω γιατί κάνει 60%. Αλλά κι αν πάει άπατη, επίσης θα το δω. Ψυχανεμίζεσαι έτσι και τι γίνεται στην εποχή σου».

Β.Α:. Τα νούμερα και τις μετρήσεις τα εμπιστεύεστε;

Μ.Π.: «Δεν θα σου απαντήσω αν τις εμπιστεύομαι ή όχι . Επειδή είμαι και εγώ εξαρτώμενη από αυτό, όταν δέχομαι το 60% ή το 70% που έκανε “Το Νησί” και η “Αναστασία”, πρέπει να δεχτώ και το 10% που έκανε το “Λόγω Τιμής” τώρα. Δεν γίνεται το υψηλό να το δέχομαι και το χαμηλό να είναι το λάθος. Δεν ξέρω πως το λαμβάνουν το δείγμα, αλλά από τη στιγμή που δέχομαι το ένα, θα δεχτώ και το άλλο».

Β.Α.: Ένας ή μία ηθοποιός που θα θέλατε να παίξει σε σειρά σας, αλλά δεν πρόλαβε αυτό να συμβεί; Η κάποιος σκηνοθέτης που δεν έχετε συνεργαστεί;

Μ.Π.: «Από ηθοποιούς είναι πολλοί που δεν έχω συνεργαστεί και θα ήθελα. Δηλαδή αν μου πεις ποιους ηθοποιούς εκτιμάς πάρα πολύ, μπορώ να σου πω ότι είναι πάρα πολλοί και στην κωμωδία και στο δράμα. Πρέπει να ταιριάζει και στο ρόλο ή να μην έχει κάτι άλλο να κάνει. Οι περισσότεροι που παίζουν στις δικές μου τις σειρές, θεωρώ ότι είναι ταλαντούχοι. Και ο Αιμίλιος και ο Κωνσταντίνος και ο Πυρπασόπουλος και η Μαρία η Πρωτόπαππα και η Μπαζάκα και ο Μπέζος και η Λέχου. Ο Στέλιος Μάινας…Θεός. Φοβερός. Μου έλεγε και ο Στέλιος μου τότε με το Νησί «Βρε Μιρέλλα μου, δεν μου γράφεις λόγια. Όλο μουγκός είμαι». Το πιο δύσκολο για έναν ηθοποιό, είναι να μην έχει λόγια να πει και να παίζει. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό. Και πρέπει να είσαι πολύ καλός ηθοποιός για να το κάνεις. Και τελικά αυτό αποδείχτηκε, γιατί όλο γκρίνιαζε, «όλο κουπί κάνω, όλο κουπί κάνω» και πέτυχε. Ο Στέλιος είναι και πολύ αγαπημένος, είναι και εξαιρετικό παιδί».

Δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει για να παίξεις θέατρο

Β.Α.: Ένας ηθοποιός εξειδικεύεται; Δηλαδή κάνει μόνο δράμα; Μόνο κωμωδία;

Μ.Π.: «Πιστεύω ότι ένας καλός ηθοποιός μπορεί να παίξει και τα δύο είδη, ενδεχομένως κάποια να του ταιριάζουν καλύτερα, αλλά δεν πιστεύω ότι ένας κωμικός ηθοποιός δεν μπορεί να παίξει και δράμα. Ας πούμε ο Μπέζος στον Απόντα έπαιξε καραδράμα, όχι απλά δράμα. Έκτοτε δεν τον έχουμε ξαναδεί να παίξει δραματικό ρόλο».

Β.Α.: Πρέπει να έχει σπουδάσει κάποιος για να παίξει;

Μ.Π.: «Όχι, δεν πρέπει να έχει σπουδάσει αρκεί να είναι πηγαίο ταλέντο.»

Β.Α: Θα ήσασταν ανοιχτή σε κάτι τέτοιο;

Μ.Π.: «Ναι».

Β.Α: Τους ηθοποιούς που έχουν περάσει από συνεργασίες μαζί σας, πάτε στο θέατρο και τους βλέπετε;

Μ.Π.: «Όλους. Σε πληροφορώ ότι στο θέατρο πάω 3 με 4 φορές τη βδομάδα το χειμώνα και τις υπόλοιπες μέρες πάω σινεμά. Είμαι πάρα πολύ του θεάματος. Μ’ αρέσει ο κινηματογράφος και το θέατρο. Έχω δει και βλακείες, αλλά έχω δει και πολύ ωραίες παραστάσεις, οι οποίες είναι αυτό που λέμε off Broadway. Σε κάτι πρώην γκαράζ κ.α.»

Β.Α.: Πάτε σε εναλλακτικές σκηνές;

Μ.Π.: «Πάω, ναι. Και έχω δει πάρα πολύ καλές παραστάσεις και εκεί».

{Η κρίση στην τηλεόραση ξεκίνησε από τότε που είχε πρόβλημα το MEGA,

γιατί έφτιαχνε πολύ καλές παραγωγές και ανέβαζε τον πήχη.

Θεωρώ λοιπόν ότι η κρίση είναι από τότε που έκλεισε το MEGA.}

Τότε που έκλεισε το MEGA, χάθηκε η ποιότητα από την τηλεόραση

Β.Α.: Τι λείπει σήμερα από την ελληνική τηλεόραση; Δεν βλέπετε βέβαια, οπότε μπορεί και να μην το έχετε βρει.

Μ.Π.: «Έχω δείγμα για όλα. Όπως λες «δεν τρώω γλυκά, αλλά έχω δοκιμάσει, γιατί κάνουν κακό στην υγεία, αλλά που και που τσιμπάω λίγο»! Λοιπόν λείπει η ποιότητα. Η ποιότητα έχει χαλάσει σήμερα πάρα πολύ».

Β.Α.: Πότε εντοπίζετε ότι ξεκίνησε να χάνεται χρονικά η ποιότητα από την ελληνική τηλεόραση;

Μ.Π.: Η κρίση στην τηλεόραση ξεκίνησε από τότε που είχε πρόβλημα το MEGA, γιατί έφτιαχνε πολύ καλές παραγωγές και ανέβαζε τον πήχη. Θεωρώ λοιπόν ότι η κρίση είναι από τότε που έκλεισε το MEGA. Ίσως να είναι και πολύ προσωπικό αυτό που λέω, γιατί δεν είδα σχεδόν τίποτα που να μου αρέσει από τότε. Δεν υπάρχει ο Παπακαλιάτης, δεν υπάρχει ο Θοδωρής ο Πετρόπουλος, που είναι αυτοί όλοι οι οποίοι στον τομέα τους ήταν εξαιρετικοί. Ήταν πάρα πολύ καλοί σε αυτό που έκαναν».

Β.Α.: Ελληνικό κινηματογράφο, σύγχρονο έχουμε σήμερα; Μπορούμε να έχουμε;

Μ.Π.:« Είμαι μέλος του διοικητικού συμβουλίου στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Και νομίζω ότι πρέπει να δίνει κανένας βήματα σε νέους για να κάνουν σινεμά. Νομίζω ότι υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος. Δυστυχώς δεν μπαίνουν ακόμα στην αίθουσα γιατί υπάρχουν ταλαντούχοι σκηνοθέτες οι οποίοι δυστυχώς κάνουν και τους σεναριογράφους. Αποτέλεσμα: μπορεί να είναι μερικές ταινίες πολύ καλογυρισμένες αλλά χωρίς θεματολογία που να αφορά τον κόσμο. Μπαίνοντας και στο κέντρο κινηματογράφου αυτό που είπαμε είναι ότι πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να χρηματοδοτούμε ταινίες τις οποίες θα τις δει ο σκηνοθέτης, η μαμά του, η γιαγιά του και η ξαδέλφη του για να μπορέσουν να μπουν άνθρωποι στο χώρο. Δηλαδή να έχουν μια θεματολογία και να δίνουν περισσότερα λεφτά σε σενάρια τα οποία θα βάλουν τον κόσμο μέσα πια. Γιατί ο κόσμος δεν πάει στον ελληνικό κινηματογράφο. Πάει και βλέπει τις μπούρδες. Δική μου άποψη πάντοτε. Δεν γίνεται να μην μπαίνουν στον κινηματογράφο να δουν μια ωραία ιστορία. Εδώ πέρα με πάρα πολύ low budget καταπληκτικές ταινίες έχουμε δει από σκηνοθέτες από τη Συρία, από το Ιράν. Φανταστικές ταινίες με πολύ χαμηλό budget. Δεν είναι πάντοτε χολιγουντιανές αυτές οι ταινίες που θα μπορέσουν να φέρουν τον Έλληνα μέσα στις αίθουσες. Αρκεί να έχουν μία θεματολογία και μία προσέγγιση ανθρώπινη».

Φυσικά και είμαι handicapped

Β.Α.: Σας έχει προβληματίσει το θέμα της αναπηρίας στην τηλεόραση; Κάποιος ρόλο σας ανάπηρου σε επόμενη σειρά σας θα μπορούσε να υπάρξει; Κάποιος ηθοποιός με αναπηρία; Το βλέπουμε στο εξωτερικό, όπου μάλιστα είναι προϋπόθεση χρηματοδοτήσεων πλέον να υπάρχουν ηθοποιοί με διαφορετικότητα. Το βλέπουμε στην Αυστραλία, στην Αμερική. Και εδώ στην Ελλάδα ,η αναπηρία παραμένει βρισιά. Σε μια κωμωδία θα πούνε σε κάποιον – για να γελάσει ο κόσμος- «είσαι καθυστερημένος; Είσαι αυτιστικός;».

Μ.Π.:  «Θα μπορούσα να το τολμήσω . Σίγουρα ναι. Μα και εγώ τον εαυτό μου με αναπηρία τον θεωρώ. Από τη στιγμή που δεν μπορώ να οδηγήσω χωρίς να φοράω γυαλιά πρίσματα, από τη στιγμή που δεν μπορώ να πάω εύκολα σινεμά. Τώρα και εσένα διπλό σε βλέπω. Θέλω να πω λοιπόν ότι και εγώ εξαρτώμαι από κάτι, αλλά το έχω συνηθίσει. Σε εσωτερικό χώρο δεν τα φοράω, αλλά μόλις βγω από το σπίτι μου θα φορέσω για να οδηγήσω, για να πάω στο σινεμά, για να πάω θέατρο, για παντού. Ακόμα και για να περπατήσω το βράδυ. Στην υπερβολή βέβαια αλλά είμαι ανάπηρη. Φυσικά και είμαι handicapped.»

Δεν θα έγραφα καθημερινό με τίποτα.

Β.Α.:  Καθημερινό θα γράφατε σήμερα;

Μ.Π.: «Απαπα Παναγία μου. Το καθημερινό έχει αυτό το πράγμα που πρέπει κάτι να σκαρφιστείς για να γράφεις 40 επεισόδια , κάθε φορά κάτι πρέπει να γίνεται δηλαδή. Μια καθημερινότητα θα είναι βαρετή αν δεν έχει και όλα αυτά παρά μόνο να βλέπεις κάθε μέρα μια γυναίκα να μαγειρεύει. Δηλαδή πρέπει να έχει κάτι. Όχι δεν θα έγραφα καθημερινό με τίποτα».

Το σεναριογραφικό έργο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου

Μετά την τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ1 «Μικροί μεγάλοι», με θέμα οικογενειακά προβλήματα της εποχής, σε σκηνοθεσία Άρη Παπαθεοδώρου και πρωταγωνιστές τους Θανάση Παπαγεωργίου και Λήδα Πρωτοψάλτη, η Μιρέλλα Παπαοικονόμου έγραψε την βραβευμένη τηλεοπτική σειρά «Γυναίκες» (1991) στο Mega Channel με την Θέμιδα Μπαζάκα και την Πέμυ Ζούνη, όπου έκαναν την πρώτη εμφάνιση τους η Μαριάννα Τουμασάτου και ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Σε σκηνοθεσία της Ρέινας Εσκενάζυ.

Το 1993 – 1994 ακολούθησε η θρυλική «Αναστασία» με τους Μυρτώ Αλικάκη, Άλκη Κούρκουλο και Μηνά Χατζησάββα και πάλι για το Mega Channel. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας.

Στη συνέχεια έρχεται το «Παράθυρο στον ήλιο» για την ΕΡΤ1. Σκηνοθεσία: Τάκης Κατσέλης.

Επιστροφή στο Mega Channel με το «Μη φοβάσαι τη φωτιά», με τους Γιώργο Νινιό, Άννα Μιχαήλου και Ελευθερία Ρήγου στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Σκηνοθεσία: Ανδρέας Θωμόπουλος.

Στο ίδιο κανάλι ακολουθεί ο «Απών» με τον Γιάννη Μπέζο, τη Θέμιδα Μπαζάκα και τον Μηνά Χατζησάββα. Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας.

Στη συνέχεια (1996 – 1997 – Mega Channel) έρχεται το «Λόγω Τιμής» με πρωταγωνιστές τον Άλκη Κούρκουλο, τη Βίκυ Βολιώτη, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, τη Χριστίνα Αλεξανιάν, τον Δημήτρη Αλεξανδρή, τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, την Αγγελική Δημητρακοπούλου κ.ά. Σκηνοθεσία: Λάμπης Ζαρουτιάδης. Για το σενάριό της αυτό παίρνει Βραβείο Σεναρίου στα Τηλεοπτικά Βραβεία Πρόσωπα.

Ακολουθεί (1998 – 1999 Mega Channel) «Η ζωή που δεν έζησα» με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, την Ταμίλα Κουλίεβα και τον Αιμίλιο Χειλάκη που αποσπά Βραβείο Σεναρίου στα Τηλεοπτικά Βραβεία Πρόσωπα.

Το 1999 – 2000 ακολουθεί η συνεργασία της με το Star Channel και η σειρά «Ουδέν πρόβλημα» με πρωταγωνιστές τη Ρένια Λουιζίδου και τον Άκη Σακελαρίου.

«Επιστρέφει» για ακόμη μία φορά στο Mega Channel με τη σειρά «Λένη» (2002 – 2003 με πρωταγωνίστρια την Κάτια Δανδουλάκη και τη μικρή Δήμητρα Δουμένη.

Συνεργάζεται με την κρατική τηλεόραση (ΝΕΤ) με πρωταγωνιστές τον Αλέξη Γεωργούλη και τη Λουκία Πιστιόλα, στη σειρά το «Όνειρο ήταν».

Μετά συνεργάζεται για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στο «Έτσι ξαφνικά» (2004 – Mega Channel) όπου εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο η Βικτώρια Χαραλαμπίδου. Σκηνοθεσία: Γιώργος Σιούγας

Το 2005 ξεκινάει η συνεργασία της με τον ANT1. Η σειρά «Μοβ ροζ», με πρωταγωνιστές τους Μηνά Χατζησάββα και Μαρίνα Ψάλτη, δεν γνωρίζει ανάλογη επιτυχία με τις προηγούμενες. Είχε την ατυχία να τοποθετηθεί απέναντι από το «θρυλικό» Στο Παρά 5 και το μελαγχολικό της σενάριο δεν συγκινεί τον ίδιο αριθμό τηλεθεατών σε σχέση με άλλες σειρές της Μιρέλλας Παπαοικονόμου.

Με την επόμενη της δουλειά, την «Ιωάννα της καρδιάς» και πάλι στον ANT1, με πρωταγωνιστές τη Ρένια Λουιζίδου, τον Άκη Σακελαρίου και την πρωτοεμφανιζόμενη Γιουλίκα Σκαφιδά, επιστρέφει ξανά στις παλιές τις επιτυχίες.

Το 2010 συνεργάζεται με το Mega διασκευάζοντας το πολυβραβευμένο βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ «Το Νησί» σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Παπαδουλάκη. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 11 Νοεμβρίου και είχε τεράστια ποσοστά τηλεθέασης καθώς και θεωρήθηκε μια από τις πιο ακριβές ελληνικές παραγωγές. Πρωταγωνιστές της σειράς ήταν οι: Στέλιος Μάινας, Κατερίνα Λέχου, Γιούλικα Σκαφιδά και Ευγενία Δημητροπούλου.

Το 2019 επανέρχεται με το «Λόγω Τιμής – 20 Χρόνια Μετά». Αυτή τη φορά η σειρά προβάλλεται από τον ΣΚΑΪ σε σκηνοθεσία πάλι του Λάμπη Ζαρουτιάδη.

Όλες οι σειρές της Μιρέλλας Παπαοικονόμου προβάλλονται και σε χώρες του εξωτερικού. Κυκλοφορούν και σε βιβλία από τις εκδόσεις Κέδρος, σε αφηγηματική απόδοση από τη Βίκυ Αλικάκη (μητέρα της ηθοποιού Μυρτούς Αλικάκη), τη Δέσποινα Λάδη, τη Μυρτώ Κοντοβά και τη Χαρά Δημητράτου.

Από το 2005 είναι μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος.

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

One comment for “Μιρέλλα Παπαοικονόμου, Σεναριογράφος : Προσπαθώ να επεξεργάζομαι τις ψυχές των ανθρώπων.

Αφήστε σχόλιο