Ο Χατζηδημητρίου κόβει το διχτάκι από την μπασκέτα

του Κώστα Ασημακόπουλου

ethnos.gr

Ο αρχηγός του Γ.Σ.Δωδεκανήσου που συγκλόνισε το πανελλήνιο όταν έκοψε το διχτάκι του μπάσκετ μετά τον τελικό του πρωταθλήματος μπάσκετ με αμαξίδιο μιλάει αποκλειστικά στο ethnos.gr

Η συγκλονιστική στιγμή που ο αρχηγός της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο του Γ.Σ.Δωδεκανήσου Μιχάλης Χατζηδημητρίου κόβει το δiχτάκι στο γυμναστήριο του Αλίμου μετά το τέλος του τελικού αγώνα με τον Άτλαντα στο πρωτάθλημα μπάσκετ με αμαξίδιο κάνει το γύρο του πλανήτη και συγκινεί το πανελλήνιο. Η ομάδα της Ρόδου με νίκη 50-43 κατέκτησε τον 4ο τίτλο στην ιστορία της. Είναι η στιγμή που περίμενε πέντε χρόνια ο αρχηγός. Με την βοήθεια των φίλων που σηκώνουν το αμαξίδιο του και παρουσία του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου στέλνει το πιο δυνατό μήνυμα ζωής. Η δύναμη της θέλησης και το πάθος για τον αθλητισμό νικούν τις δυσκολίες και δίνουν στόχους για ζωή και δημιουργία.

«Η αδιαφορία μου θυμίζει την αναπηρία μου»

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των ελληνικών γηπέδων δεν είναι παρά ένα κομμάτι του παζλ μιας ομάδας που ιδρύθηκε το 2000 με σκοπό να δώσει αγωνιστικά κίνητρα σε νέους με κινητικά προβλήματα που κατοικούσαν στη Ρόδο. Μέσα σε 19 χρόνια εξελίχθηκε στην πρώτη δύναμη του μπάσκετ για άτομα με κινητικά προβλήματα και ένας σύλλογος πρότυπο που έχει κατακτήσει 4 πανελλήνια πρωταθλήματα και 6 κύπελλα. Μάλιστα το 2012, το 2013 και το 2014 σημείωσε και νταμπλ.

«Δεν υπάρχει κάτι που δε μπορώ να κάνω. Δεν υπάρχει κάτι που δε μπορώ να προσπαθήσω όπως και οι αρτιμελείς. Το μόνο που με κάνει να νιώθω την αναπηρία μου είναι η αδιαφορία της κοινωνίας μας και ο αποκλεισμός για τα άτομα με ειδικές ανάγκες», λέει στο ethnos.gr ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου.

Το δεξί χαφ που έγινε πολυπρωταθλητής

Γεννημένος στη Ρόδο στις 13 Νοεμβρίου 1973 είχε πάντα τρέλα με τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο όπου αγωνίζονταν δεξί χαφ στον Ιάλυσσο. Πάνω στην εφηβεία του και τα 18 του χρόνια έπεσε θύμα τροχαίου στη Ρόδο. Ήταν Ιούλιος του 1990. Τα λόγια των γιατρών πως δεν θα ξαναπερπατήσει τον σόκαραν. Για μία τριετία είχε κλειστεί στον εαυτό του και αρνιόταν να αποδεχτεί τη νέα πραγματικότητα. «Ήθελα να ζήσω, ήθελα να δώσω τη μάχη μου και σιγά, σιγά βρήκα τη δύναμη και το κουράγιο να σταθώ όρθιος όχι με τη δύναμη των ποδιών μου αλλά με τη δύναμη του μυαλού μου. Αρχικά βρήκα μία διέξοδο στις ρίψεις και στο στίβο. Αργότερα στους δρόμους 100μ. και 200μ. με αμαξίδιο αλλά ήθελα πάλι να ασχοληθώ με ένα ομαδικό άθλημα. Ποδόσφαιρο δε μπορούσα να ξαναπαίξω κι έτσι ασχολήθηκα με το μπάσκετ».

Η δύσκολη αρχή και ο Χρόνης

Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα και τα έξοδα ήταν πολλά ακόμα και για την αγορά ενός αγωνιστικού αμαξιδίου που κοστίζει περίπου 7.000 Ευρώ: «Κάθε αμαξίδιο είναι διαφορετικό ανάλογα με το κινητικό πρόβλημα που έχει το κάθε άτομο. Στην αρχή ζορίστηκα πολύ. Το 2000 ιδρύθηκε ο σύλλογος. Μαζευτήκαμε όλα τα παιδιά από τη Ρόδο που είχαμε κινητικά προβλήματα και ξεκινήσαμε. Θεωρώ κομβικό σημείο πως το 2005 ήρθε προπονητής μας ο Κώστας Χρόνης που σήμερα είναι στην αντίστοιχη ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού. Μας βοήθησε πολύ και μας έδωσε τις κατευθύνσεις για να στήσουμε γερές βάσεις που έφεραν αργότερα τα 4 πρωταθλήματα και τα 6 κύπελλα».

«Όσο το λέει η καρδιά μου»

Ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου ήταν υπάλληλος του υπουργείου υγείας στο νοσοκομείο Ρόδου και πλέον είναι συνταξιούχος. Έχει αφιερωθεί πλήρως όχι μόνο στον πρωταθλητισμό της ομάδας του αλλά και στην ψυχολογική και αθλητική υποστήριξη όλων όσων βρίσκονται στο νησί και έχουν κινητικά προβλήματα. «Θα αγωνίζομαι όσο θα το λέει η καρδιά μου. Ο σύλλογος έχει πάρει το δρόμο του και χαίρομαι που πήρε δημοσιότητα το θέμα όχι για την προσωπική μου προβολή αλλά γιατί γίνεται ένα ακόμα βήμα για την ευαισθητοποίηση της ελληνικής κοινωνίας απέναντι σε όσους έχουν κινητικά προβλήματα. Ο αθλητισμός δίνει κίνητρα και διεξόδους».

«Δεν κουράζεσαι όρθιος;»

Συγκινητική είναι η τοποθέτηση του Μιχάλη Χατζηδημητρίου όταν τον ρωτήσαμε να μας μιλήσει για τις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητα του: «Μετά από 29 χρόνια στην καρέκλα έχω στρώσει τη ζωή μου σε σημείο που αν μπορούσα να περπατήσω θα με ξένιζε πολύ. Για πολλά χρόνια έμενα μόνος μου. Σκουπίζω, σφουγγαρίζω, μαγειρεύω σε σημείο που να ρωτάω τους δικούς μου ανθρώπους: Δεν κουράζεσαι όρθιος; Όλα μπορώ να τα κάνω αλλά όταν αντιμετωπίζω την αδιαφορία των συμπολιτών μου και τον αποκλεισμό από την ελληνική κοινωνία να νιώθω πραγματικά την αναπηρία μου».

«Αισθάνομαι κασκαντέρ»

Ζητήσαμε από τον Μιχάλη να γίνει πιο συγκεκριμένος για την «αδιαφορία» και τον «αποκλεισμό»: «Τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Έχει ευαισθητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία αλλά ακόμα πρέπει να γίνουν πολλά. Η πλειοψηφία των συμπολιτών μας δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον αλλά πάντα κάποιος θα… ξεχαστεί. Πολλές φορές έχω πάρει το αυτοκίνητο για να πάω στην πόλη αλλά έχει γίνει κατάληψη στα ειδικά πάρκινγκ που είναι για τα άτομα με αναπηρία. Είναι πιο μεγάλα τα πάρκινγκ για μας ώστε να ανοίγουν οι πόρτες των ειδικών αυτοκινήτων. Άλλες φορές έχουν παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμια ή σε γωνίες ή υπάρχουν συνεχώς σκαλιά. Πραγματικά αισθάνομαι κασκαντέρ για να μπορέσω να κάνω απλά καθημερινά πράγματα. Επίσης η πολιτεία πρέπει να ευαισθητοποιηθεί περισσότερο για τις υπηρεσίες και στα άτομα με αναπηρία διότι μέσα στην κρίση έγιναν και πολλές αδικίες αλλά και περικοπές. Δυστυχώς σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη πρέπει να κάνουμε ακόμα πολλά».

Διαμαντίδης, Παπαλουκάς και Παραολυμπιακοί

Φίλοι και συγγενείς τους επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στη Ρόδο ενώ τις επόμενες ημέρες όλα τα παιδιά της ομάδας αλλά και ο κόσμος του μπάσκετ στο σμαραγδένιο νησί περιμένει πως και πως την διεξαγωγή του πρωταθλήματος 3Χ3 με όλες τις κατηγορίες που θα γίνει στην ιστορική πλατεία της Ρόδου παρουσία των θρύλων του αθλήματος Δημήτρη Διαμαντίδη, Θοδωρή Παπαλουκά. «Περιμένουμε πως και πως αυτή τη γιορτή του μπάσκετ που είναι για όλους και όλες. Η χαρά μας είναι να δούμε πολύ κόσμο να αγωνίζεται και ειδικά πολλούς νέους. Βέβαια ένα από τα μεγάλα μας όνειρα είναι να αγωνιστούμε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Εγώ την έζησα αυτή την εμπειρία το 2004 στην Αθήνα αλλά πλέον είναι δύσκολο να προκριθούμε σε Ολυμπιακούς Αγώνες διότι το επίπεδο μας υστερεί σε σχέση με άλλες χώρες. Είμαστε στην Γ΄ κατηγορία και παλεύουμε για την Β΄κατηγορία, αλλά την πρόκριση στους Ολυμπιακούς διεκδικούν όσοι βρίσκονται στην Α΄ κατηγορία».

Οι ξένοι και η «σταχτοπούτα»

Ζητήσαμε από τον Μιχάλη να μας «συστήσει» τους συμπαίκτες του και μας αποκάλυψε πως από εφέτος επιτρέπονται και οι μεταγραφές ξένων στο πρωτάθλημα μπάσκετ με αμαξίδιο, ενώ υπάρχει και η «σταχτοπούτα» Ειρήνη Πλαγγέντη που όμως ήταν τραυματίας στον τελικό. Αποκτήθηκαν οι Ζόραν Γιερέμι και Μαξίμοβιτς από την Σερβία, ο Ατνάν Χαμαντίν που γεννήθηκε στη Ρόδο από Σύρο μπαμπά, ο Ανδρέας Λουκάς, ο Γιώργος Παπαναστασίου, ο Βαλάντης Παππάς, ο Σάββας Χαρτερός, ο Μανώλης Χατζηκαντής, ο Χρήστος Μιχαήλου και ο Μιχάλης Χατζηδημητρίου. Σε κάθε ομάδα υπάρχει και ένα αρτιμελής που αγωνίζεται σέντερ και είναι ο Γιάννης Καριώτης. Προπονητής είναι ο Γιάννης Μαρουλάκης, γυμναστής ο Γιώργος Μποσγανάς, φροντιστής ο Κώστας Παπαναστασίου, γενικός αρχηγός ο Νοίλος Χοσάδας (αδελφός του Βαγγέλη Χοσάδα) και πρόεδρος ο Κάλιστος Διακογεωργίου.

«Τήρησα την παράδοση»

Όσο για την απόφαση του να κόψει το διχτάκι είπε: «Εγώ, ο Χατζηκαντής, ο Μιχαήλου, η Πλαγγέντη και ο Χαστερός είχαμε τους τραυματισμούς από τροχαία ατυχήματα και ψυχολογική υποστήριξη παίζει σημαντικό ρόλο. Για αυτό και θεωρώ την προσπάθεια που κάνουμε στην ομάδα ξεχωριστή και φυσικά για αυτό ήθελα να κόψω και το διχτάκι. Πρώτα απ΄ όλα ήθελα να τηρήσω ευλαβικά τη μπασκετική παράδοση που θέλει τους πρωταθλητές να κόβουν το διχτάκι. Δε μου αρέσουν οι μελοδραματισμοί αλλά είναι αλήθεια πως θα είχα το διχτάκι στο προσκεφάλι μου για να μου θυμίζει τον αγώνα που κάναμε όλοι ως ομάδα για να κατακτήσουμε αυτόν τον σημαντικό τίτλο».

Πηγή:  «Έθνος»

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο