Ο Δημήτρης Γκίκας με φόντο μια βιβλιοθήκη. Καθιστός φοράει μπλε σακάκι και γαλάζιο πουκάμισο.
Πηγή εικόνας: 3vita.gr

Δρ. Δημήτριος Γκίκας:  Φιλόλογος, συγγραφέας, αναπληρωτής πρόεδρος στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών

Το κράτος, η κοινωνία και οι ευπαθείς ομάδες

Ως άτομο με οπτική αναπηρία έχω βιώσει απαράδεκτες συμπεριφορές και ποτέ δεν τις άφησα να «πέσουν κάτω» – αντέδρασα, περισσότερο ή λιγότερο δυναμικά. Κατά συνέπεια, προφανώς και συναινώ στην υποχρέωση του κράτους να διαμορφώσει συνθήκες και υποδομές που να διευκολύνουν τα άτομα που ανήκουν στις λεγάμενες ευπαθείς ομάδες, όπως τα ΑμεΑ και οι παράνομοι μετανάστες, ή χαρακτηρίζονται από κάποιας μορφής διαφορετικότητα, π.χ. σεξουαλική.

Αλλά: ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΑΙΝΟΥΣΑ στον εξευτελισμό της όποιας ιδιαιτερότητάς μου κάνοντάς τη «σημαία» για λόγους επίδειξης ή προβολής, προκειμένου να κερδίσω διασημότητα ή αναγνωρισιμότητα. Την ιδιαιτερότητά μου τη χρησιμοποιώ ως παράδειγμα για το τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν βρίσκονται στην ίδια ευνοϊκή κατάσταση/μοίρα, ή ως μορφή εμπειρίας για ν’ αναδείξω προβλήματα και προκαταλήψεις που αφορούν ανθρώπους σαν κι εμένα.

ΔΕΝ ΔΙΕΚΔΙΚΩ πράγματα που μόνο ένας φυσιολογικός μπορεί να κάνει. Πολύ θα ήθελα, ειλικρινά το λέω, να οδηγήσω ξανά. Ακόμα και το Φιατάκι που είχα στα 1 8 μου. Αλλά δεν γίνεται. Υπάρχουν όρια στο τι μπορώ να διεκδικήσω και τα σέβομαι…

ΔΕΝ ΚΑΛΥΠΤΩ την ιδιαιτερότητα μου πίσω από βαρύγδουπες λέξεις και εύσχημα επίθετα, ούτε συμπεριφέρομαι στην καθημερινή μου ζωή σαν να είμαι το ίδιο με τους υπόλοιπους. Διότι, σ’ αυτό το ζήτημα, δεν είμαι! Είμαι άτομο με οπτική αναπηρία κι αυτό συνεπάγεται πολλαπλές, μη φυσιολογικές καθημερινές δραστηριότητες: πρέπει να χρησιμοποιώ το λευκό μπαστούνι για να κινηθώ, δεν μπορώ να οδηγήσω αυτοκίνητο ή ποδήλατο ή μηχανάκι, δεν μπορώ να διαβάσω ένα βιβλίο με τον ίδιο τρόπο που διαβάζει ένας άνθρωπος με φυσιολογική όραση, δεν διακρίνω χρώματα κ.ο.κ.

Βεβαίως, δεν αφήνω τον εαυτό μου να με χαρακτηρίζει η ιδιαιτερότητά μου: Δεν είμαι μόνο ο τυφλός. Είμαι σύζυγος, πατέρας, καθηγητής σε σχολείο, φίλος, συγγενής, πάω για καφέ, σε θέατρα, ακόμα και στο γήπεδο – αλλά τα πράττω όλα υπό προϋποθέσεις και περιορισμούς…

ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΩΡΩ κάτι ξεχωριστό, επειδή είμαι ιδιαίτερος, ούτε όμως και κάτι αξιοκατάκριτο. Μου έτυχε, όπως θα μπορούσε να είχε τύχει και σε σας ή και να σας τύχει στο μέλλον. Δεν διεκδικώ, λοιπόν, παρά μονάχα το σεβασμό που οφείλουμε όλοι να αποτίνουμε στους συνανθρώπους μας, άσχετα με τις όποιες ιδιαιτερότητές τους. Δεν διεκδικώ παρά τη δυνατότητα να κινούμαι ελεύθερα μέσα στην κοινωνία που ζω, μέχρι εκεί όμως που μου επιτρέπει η ιδιαιτερότητά μου.

Σ’ ΑΥΤΗ την κοινωνία θέλω να ζω. Όχι σε μια κοινωνία με υπερβολές ή που θεωρεί πως, ως αντιστάθμισμα για την ιδιαιτερότητά μου, θα πρέπει να μου κάνει όλα τα χατίρια, να μου νομιμοποιεί κάθε απαράδεκτη ή και παράνομη συμπεριφορά ή να μου επιτρέπει κάθε ανοησία που θα ζητήσω, ακόμα και να… οδηγήσω αεροπλάνο, ξέρω γω, επειδή μου τη βίδωσε να το παίξω πιλότος.

Πηγή: Εφημερίδα “Ελεύθερος Τύπος”

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή