χέρια με κομπιουτεράκι, νομίσματα και κουμπαρά

Εδώ και πολλά χρόνια βλέπω, ακούω και ζω τις τεράστιες διαφορές που έχει το κόστος ζωής της Ελλάδας με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής “Ένωσης” (έχουμε χάσει το νόημα των λέξεων).

Μπήκα στον πειρασμό να ψάξω λίγο σχετικά και βρήκα κάποια πράγματα που με ανατρίχιασαν.

Αρχικά, πρέπει να υπολογίσουμε έναν μέσο μισθό και να δούμε τελικά αν φτάνει να ζήσεις με αυτό. Ο μισθός της Ελλάδας είναι περίπου ο μισός από κάθε άλλη χώρα. Είναι ενδεικτικός, γιατί με την ανεργία και τον εργασιακό μεσαίωνα που ζούμε, ο μέσος όρος πέφτει αρκετά. Οι τιμές δεν έχουν τεράστιες διαφορές, εκτός από λίγες εξαιρέσεις.

Η “έρευνα” που αναλύεται παρακάτω έχει γίνει πριν τις μεγάλες αυξήσεις που έρχονται σε όλα. Όσες “δαντέλες” κι αν βάλουν οι “άρχοντες”, η εικόνα είναι αδιάψευστη. Θα μας δώσουν μιση τυρόπιτα πάλι και θα είμαστε ευχαριστημένοι.

Αυτό που γίνεται σχετικά με την οικονομία στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια είναι το αλάνθαστο σύστημα του Χότζα: Σου παίρνω τα πάντα, σου δίνω ένα και πανηγυρίζεις.

Οι παρεμβάσεις που ακούμε από τις κυβερνήσεις κάθε φορά, αν τις παρατηρήσει κανείς, είναι γελοίες. Ένα μικρό παράδειγμα είναι οι αυξήσεις στον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος. Η αύξηση θα φτάνει στο 50%. Η ελάφρυνση – έκπτωση που μας πετάνε είναι 9€ (τον μήνα) για τους τρεις πρώτους μήνες. Μετά θα “επανεξετάσουμε” το θέμα.

Μετά από τα παρακάτω στοιχεία που θα διαβάσετε, θα κάνουμε ένα κουίζ.

Χώρα Ελλάδα Ιταλία Ισπανία Γαλλία Γερμανία
Μισθός 740 1400 1300 2200 2400
Ετήσιο επιτόκιο δανεισμού επί τοις % 3 -7 1,2 – 3 1,5 -3,5 1,5 1,8
Ενοικίαση δυάρι* 350 500 575 590 750
Ενοικίαση τριάρι* 525 825 875 1100 1400
Λογαριασμοί κοινής ωφέλειας

Ρεύμα, θέρμανση, νερό,σκουπίδια

 

150

 

160

 

115

 

151

 

223

Σύνολο παγίων 580 780 840 950 1300
Υπόλοιπο 160 620 460 1250 1100

*Υπολογίζεται ο μέσος όρος των δύο ενοικίων

Ενδεικτικό καλάθι αγοράς τροφίμων

Είδος Ελλάδα Ιταλία Ισπανία Γαλλία Γερμανία
Γάλα 1 λίτρο 1,2 1,2 0,8 1 0,87
Καρβέλι ψωμί 500 gr 0,85 1,6 0,99 1,4 1,3
Αυγά 12 τεμ. 3,1 2,8 1,9 3 2,4
Τυρί ντόπιο κιλό 8 12 9,6 15 8,1
Νερό 1,5 λίτρο 0,76 0,45 0,62 0,69 0,38
Στήθος κοτόπουλου κιλό 6,8 8,3 6 10 8,1
Μήλα κιλό 1,5 1,8 1,7 2,6 2,4
Πορτοκάλια κιλό 1,1 1,8 1,4 2,5 2,9
Πατάτες κιλό 0,82 1,2 1,1 1,8 1,4
Μαρούλι τεμάχιο 0,7 1,1 0,95 1,2 1
Ρύζι λευκό κιλό 1,7 1,9 1 1,8 1,9
Ντομάτες κιλό 1,4 2 1,6 2,9 2,5
Μπανάνες κιλό 1,5 1,7 1,6 2 1,7
Κρεμμύδια κιλό 0,77 1,3 1,1 2 1,3
Μοσχάρι κιλό 9 15 10 17 10
Αχλάδια κιλό 1,8 2,2 2,1 3,1 2,9
Αγγούρι τεμάχιο 0,75 1,1 0,9 1,6 1,4
Κόστος καλαθιού 41,75 57,45 43,36 69,59 50,55

Σε κάποιους που βιάζονται να σχολιάσουν ότι τα χρήματα φτάνουν, αφού σε κάθε οικογένεια δουλεύουν και οι δύο στο ζευγάρι, θα πω ότι με την ανεργία και τη μερική απασχόληση ο μέσος μισθός που υπολογίζουμε είναι υψηλός.

Με το υπόλοιπο των εσόδων πρέπει να υπολογίσουμε:

  • Έξοδα σίτισης
  • Έξοδα ένδυσης
  • Καθαριότητα
  • “δωρεάν” Παιδεία
  • Μετακίνηση

Φυσικά και δε μιλάμε για διασκέδαση.

Μείωση των φόρων μας λένε ότι θα κάνουν, για να μας “ξαλαφρώσουν”. Φυσικά οι μειώσεις γίνονται σε φόρους που δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή (μηδενική σχεδόν έκπτωση ΕΝΦΙΑ, κατάργηση φόρου γονικής παροχής, φόρος αλληλεγγύης κλπ.). Για τους έμμεσους φόρους, που είναι τεράστιοι, φυσικά ούτε κουβέντα. Έμμεσοι φόροι που πληρώνουμε όλοι το ίδιο. “Άφραγκοι” και “φραγκάτοι”. Η συντριπτική πλειοψηφία μας ανήκουν στην πρώτη κατηγορία.

Το πιο σύντομο ανέκδοτο που άκουσα προχθές στη ΔΕΘ ήταν ότι όλα τα μέτρα που αφορούν τις επιχειρήσεις θα βοηθήσουν τη “μεσαία” τάξη. Ποια; Υπάρχει τέτοια; Οι μικροεπιχειρήσεις που ο τζίρος τους (δε μιλάω καν για κέρδη) δεν καλύπτει ούτε τα πάγια, δεν είναι “μεσαία” τάξη. Καλή η προσπάθεια, αλλά τώρα πια δε μας πείθουν.

Κουίζ:

Υπάρχει άνθρωπος που να το πιστεύει;

Κι όμως, όσο και να σας φαίνεται περίεργο, υπάρχουν κάποια “πιόνια” που μπρος στο ελάχιστο “κέρδος” γίνονται καραγκιόζηδες. “Μυαλοφυγόδικοι”, όπως έλεγε ένας καλός μου φίλος. Μήπως, όμως, μυαλοφυγόδικοι είμαστε εμείς;

Αυξήσεις παντού που προσπαθούμε να τις λύσουμε με το σύστημα κομπολόι. Μετράμε τις χάντρες του υπολογίζοντας κάθε μία σε κάποιο χρέος (χρωστάω στον μανάβη, στον χασάπη, στον μπακάλη κλπ.) και μετά το γυρίζουμε λέγοντας “δε βαριέσαι”.

Οι Άγγλοι (τους οποίους δε συμπαθώ και πολύ) κάνουν κάτι που το ζηλεύω. Όταν ακριβαίνει ένα προϊόν σταματάνε να το αγοράζουν. Πριν μερικά χρόνια ανέβηκε η τιμή του μοσχαρίσιου κρέατος μια λίρα και δεν αγόραζε κανείς, μέχρι η τιμή να πέσει δύο λίρες. Εμείς εδώ, όταν αναγγέλλονται αυξήσεις, “ξεσκουλικιάζουμε” τα supermarket —που παρεμπιπτόντως έχουν βάλει τις αυξήσεις στα ράφια πριν προλάβουμε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας.

Ξεχάσαμε τη διεκδίκηση, την αγωνιστική διάθεσή μας. Σκύβουμε το κεφάλι. Το μόνο που κάνουμε είναι να τσακωνόμαστε με ανθρώπους που κάνουν κινητοποιήσεις γιατί μας κλείνουν τον δρόμο. Δεν αναλύουμε τα μεγάλα λόγια των “σωτήρων” μας. Βλέπουμε μόνο την πρώτη εικόνα και ποτέ την ουσία.

Πώς να ξυπνήσουμε, όμως; Μα πού έχουμε βάλει αυτό το ξυπνητήρι;

Εις το επανιδείν

Σχετικά με τον συντάκτη

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου ΑμεΑ Ιλίου

One comment for “Με πόσα ζούμε;

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή