Παναγιώτης Μάντης & Παύλος Καγιαλής Έλληνες Ιστιοπλόοι

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά και στο meallamatia.gr

Ο Παύλος Καγιαλής και ο Παναγιώτης Μάντης ζυγίζουν κι οι δυο τους 140 κιλά, έτσι όπως θα’ πρεπε άλλωστε για δυο ιστιοπλόους που δεν θέλουν πολύ βάρος μέσα στο σκάφος τους, έστω κι αν μιλάμε για ένα 4.70 που είναι από τα μεγάλα του είδους. Το σκάφος ζυγίζει τα διπλάσια κιλά από τους ιστιοπλόους. Αν όμως βάζαμε μέσα στο σκάφος, όλα τα μετάλλια και τα Κύπελλα που οι δυο τους έχουν κερδίσει μαζί ή χωριστά στη μακρά και παγκοσμίου επιπέδου καριέρα τους, το ταλαίπωρο 4.70 όχι να «ορτσάρει» δεν θα μπορούσε αλλά πιθανώς να …βούλιαζε.

Σπουδαίοι αθλητές που πρωταγωνιστούν από τα «μικρά» τους χρόνια. Τους λείπει ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο για να συμπληρωθεί το «παλμαρέ» τους. Ίσως γιατί στους Ολυμπιακούς του Ρίο, το 2016, ήταν η πρώτη Ολυμπιακή συμμετοχή τους. Και «αναγκάστηκαν» να… συνθηκολογήσουν με την τρίτη θέση και να αρκεστούν στο χάλκινο. Όλα τ΄ άλλα, τα έχουν κατακτήσει. Από το 2008 που αγωνίζονται μαζί στα 4.70 αλλά και νωρίτερα, στα πιο «τρυφερά» τους χρόνια. Πραγματικοί θαλασσόλυκοι , Αθηναίος ο Μάντης και Σαλονικιός ο Καγιαλής, έχουν κερδίσει μαζί :

• το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα 470 το 2010,

• χάλκινα το ‘13 και το ‘14 στα διαδοχικά Παγκόσμια πρωταθλήματα,

• αργυρό μετάλλιο το ’15 στο Ευρωπαϊκό,

• το Ολυμπιακό χάλκινο στο Ρίο,

• το χάλκινο το ’17 στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μαϊάμι , τού Ιέρ της Γαλλίας και

• το χρυσό στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Σανταντέρ της Ισπανίας.

Είναι δυο πραγματικοί πρωταθλητές, φιλικοί άνθρωποι, πεισματάρηδες και ακόμα διψασμένοι για διακρίσεις.

Β.Α.: Ποια είναι η πρώτη φορά στη ζωή σας που καταλαβαίνετε ότι έχει ένα ενδιαφέρον η ιστιοπλοΐα και θέλετε ν’ ασχοληθείτε μ’ αυτήν;

Παναγιώτης Μάντης: Πάντα μου άρεσε και από την ηλικία των 16 άρχισε να μπαίνει ο ανταγωνισμός πιο πολύ μέσα μου και να θέλω να κερδίζω, όχι απλά να συμμετέχω σε αγώνες. Και στη συνέχεια κατάλαβα ότι αυτό θα απαιτεί και θυσίες . Ήμουν διατεθειμένος να το κάνω. Να κάνω δηλαδή πιο σκληρή προπόνηση, δίαιτα, ταξίδια …. Συνεπώς μετά τα 16 συνειδητοποίησα ότι υπάρχει και ο πιο σοβαρός δρόμος του αθλητισμού.

Παύλος Καγιαλής: Εγώ, από την δικιά μου πλευρά, θυμάμαι ότι σε πιο μικρή ηλικία, στα 10-11, στην κατηγορία παίδων να ξεκινάω με δίψα για διάκριση. Τότε που ξεκινάνε οι πρώτοι αγώνες σε επίπεδο διασυλλογικού, περιφερειακού πρωταθλήματος, ίσως κανένα πανελλήνιο πρωτάθλημα μικρής κατηγορίας. Από τότε ένοιωσα ότι μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το πράγμα. Δηλαδή, ότι μου αρέσει ο ανταγωνισμός, μου αρέσει η προπόνηση για να φτάσω να συμμετάσχω σ’ έναν αγώνα. Είτε είναι διασυλλογικό, είτε είναι πανελλήνιο, είτε είναι παγκόσμιο, είτε στο τέλος μια ολυμπιάδα. Και θυμάμαι ότι από μικρή ηλικία, έχανα και τσαντιζόμουν, κέρδιζα και χαιρόμουν . Ήταν πολύ έντονα τα συναισθήματα για ένα τόσο μικρό παιδάκι να ασχολείται με τον αθλητισμό και να θέλει να κερδίζει και να στεναχωριέται όταν χάνει.

{Παναγιώτης Μάντης: Ο αθλητισμός ποτέ δεν σου υπογράφει ότι θα είσαι μόνιμα στην κορυφή.

Όταν νικάς, οι άλλοι προετοιμάζονται,

σε βλέπουν να νικάς οπότε προετοιμάζονται διπλά και τριπλά

γιατί εσύ πλέον είσαι το είδωλό τους και έχεις φτάσει στην κορυφή.}

Οι αθλητές έχουν χάσει περισσότερες φορές απ΄ ότι έχουν νικήσει

Β.Α.: Όταν μαθαίνεις από μικρή ηλικία να νικάς, πώς μπορείς να μάθεις να διαχειριστείς μέσα σου το ότι δεν θα βγαίνεις πάντα πρώτος;

Παναγιώτης: Γιατί όταν ξεκινάς τον πρωταθλητισμό, στην αρχή χάνεις. Ξεκινάς πρώτα να μαθαίνεις να χάνεις και η επιτυχία έρχεται σιγά σιγά αλλά οι επιτυχίες σχεδόν ποτέ δεν είναι συνεχόμενες. Υπάρχουν σκαμπανεβάσματα. Είμαστε σε μια διαρκή διαδικασία μάθησης της διαχείρισης της επιτυχίας αλλά και της αποτυχίας περισσότερο.

Παύλος: Ο αθλητισμός βασίζεται πάνω στο ότι όταν ξεκινάει ένα παιδί, χάνει. Κανένας δεν έχει ξεκινήσει τον αθλητισμό ή τον πρωταθλητισμό κερδίζοντας. Πρώτα χάνεις, πρώτα πέφτεις και μετά σηκώνεσαι. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος αθλητής να μην έχει χάσει περισσότερες φορές απ’ ότι έχει κερδίσει.

Β.Α.: Και όταν μάθεις να είσαι στην κορυφή όπως εσείς με το παγκόσμιο, το πανευρωπαϊκό με την τρίτη θέση στους Ολυμπιακούς, πόσο δύσκολη είναι η διαχείριση της ήττας; Η θέληση να διατηρηθείς στην κορυφή και να μην πας προς τα κάτω;

Παναγιώτης: Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Ο αθλητισμός ποτέ δεν σου υπογράφει ότι θα είσαι μόνιμα στην κορυφή. Όταν νικάς, οι άλλοι προετοιμάζονται, σε βλέπουν να νικάς οπότε προετοιμάζονται διπλά και τριπλά γιατί εσύ πλέον είσαι το είδωλό τους και έχεις φτάσει στην κορυφή. Οι από πίσω δουλεύουν διπλά και τριπλά. Γι’ αυτό έχει εξελιχθεί ο αθλητισμός, γι’ αυτό σπάνε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. Γιατί η νέα γενιά πάντα προσπαθεί να ξεπεράσει την παλιά. Γι αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για όλους τους αθλητές να μείνουν στην κορυφή.

Ο Πάυλος Καγιαλής και ο Παναγιώτης Μάντης με μετάλλια στους ολυμπιακούς αγώνες

Να γεμίσει όλη η θάλασσα, όλο το Αιγαίο με σκαφάκια!

Β.Α.: Έχουμε νέα γενιά ιστιοπλόων; Εσείς έχετε πρότυπα που ακολουθήσατε, μελετούσατε, μιμηθήκατε ενδεχομένως; Θεωρείτε ότι είστε πρότυπο για τη νέα γενιά των ιστιοπλόων;

Παναγιώτης: Όλοι οι αθλητές έχουν πρότυπα. Εμείς, ξεκινήσαμε από μικρά παιδιά στο σωματείο που κάναμε προπόνηση, εκεί υπήρχαν αθλητές μεγαλύτεροι από μας και πανελλαδικά υπήρχαν και αθλητές με τεράστιες επιτυχίες και συμμετοχές στους Ολυμπιακούς αγώνες αλλά ακόμα και αποτυχίες. Κοιτάζοντάς τους μας φαινόταν κάτι το ακατόρθωτο αλλά βήμα βήμα, με ταξίδια στο εξωτερικό, με κάποια πρωταθλήματα, με κάποιες επιτυχίες που ερχόντουσαν δειλά δειλά, είδαμε ότι και εμείς μπορούμε ν’ ακολουθήσουμε αυτό το μονοπάτι και να φέρουμε επιτυχίες. Όπως και φέραμε. Βλέπουμε ότι , ειδικά μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, πολλά παιδιά έχουν εμπνευστεί και έχει αυξηθεί οι νέοι αθλητές. Αυτό μας έκανε και ιδιαίτερα χαρούμενους μετά το Ρίο, που είδαμε ότι η ανταπόκριση των γονιών να πάνε τα παιδιά τους στο άθλημα της ιστιοπλοΐας ήταν μεγάλη. Αλλά και πολλά παιδιά ζήτησαν να κάνουν αυτό το άθλημα που είδαν στην τηλεόραση. Ελπίζουμε να είμαστε πρότυπο για κάποια παιδιά και να λειτουργήσουμε έτσι και στο μέλλον.

Β.Α.: Από το Ρίο και μετά, κάνατε εσείς δημοφιλές το άθλημα πάλι στην Ελλάδα, το καταλαβαίνετε; Δεν το βλέπαμε στην τηλεόραση, δεν το ήξεραν τα παιδιά. Μην μου πείτε ότι στα σχολεία έκαναν ουρά για να σας παρακολουθούν;

Παναγιώτης: Με την ιστιοπλοΐα υπάρχει ένα πρόβλημα. Δεν έχουμε «κερκίδα». Οι αθλητές είναι μόνοι τους μέσα στη θάλασσα. Δεν τους βλέπει ο κόσμος, δεν γνωρίζει τα πρόσωπά τους όπως σε όλα τα αθλήματα. Η τεχνολογία βέβαια τα τελευταία χρόνια έχει βοηθήσει. Πλέον υπάρχουν κάμερες μέσα στον αγωνιστικό στίβο, έχουμε φωτογράφους, έχουμε καλά μηχανήματα. Μόνο έτσι έμαθε ο κόσμος τους πρωταγωνιστές της επιτυχίας. Μαζί με την τεχνολογία. Που έχει φέρει τον κόσμο κοντά και μπορεί να δει τι είναι ιστιοπλοΐα και τι κάνουμε εμείς εκεί πέρα. Έτσι έχει γίνει πιο δημοφιλές το άθλημά μας! Βάλαμε και εμείς ένα μικρό λιθαράκι σ’ αυτό και χαιρόμαστε! Ελπίζω να βάλουμε κι άλλο γιατί είναι ένα άθλημα το οποίο πραγματικά είναι καθαρό και αξίζει για τα παιδιά ν’ ασχοληθούν. Αξίζει οι γονείς να φέρουν τα παιδιά τους στα σωματεία και αυτό θα είναι χαρά δικιά μας, βλέποντας τους ομίλους γεμάτους και το πιο βασικό, να βλέπουμε τις ελληνικές θάλασσες γεμάτες. Να γεμίσει όλη η θάλασσα, όλο το Αιγαίο με σκαφάκια!

{Παύλος Καγιαλής: Μετά το ολυμπιακό μετάλλιο,

χάλκινοι Ολυμπιονίκες, πήραμε υποσχέσεις,

βγάλαμε φωτογραφίες, μας κάλεσαν σε υπουργεία,

μας βράβευσαν, μας είπαν διάφορα… και δεν έγινε τίποτα!}

Η ιστιοπλοία δεν είναι ακριβό σπορ. Είναι από τα πιο φτηνά.

Β.Α.: Είναι ακριβό άθλημα η ιστιοπλοΐα; Για ένα νέο παιδί που μας ακούει, για έναν γονιό που το σκέφτεται και μας διαβάζει;

Παύλος : Είναι απ’ τα πιο φτηνά αθλήματα για να το ξεκινήσει ένα παιδί και να δοκιμάσει εάν του αρέσει και να το κάνει σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Από τη στιγμή που κάποιος αθλητής διαλέξει να κάνει το άθλημά του σε επαγγελματικό επίπεδο, σε επίπεδο πρωταθλητισμού ή Ολυμπιακών αγώνων , νομίζω ότι σ’ όλα τα αθλήματα ανεβαίνουν τα έξοδα απλώς γιατί ανεβαίνουν και οι απαιτήσεις και τα έξοδα. Αλλά σε ερασιτεχνικό επίπεδο, είναι πολύ φτηνό άθλημα.

Β.Α.: Ο πρωταθλητισμός στην ιστιοπλοΐα, εδώ στην Ελλάδα θεωρείτε ότι αναπτύσσεται σε εχθρικό κλίμα; Είτε από χώρους και δυνατότητες προπόνησης, είτε από στήριξη της Πολιτείας, από έλλειψη χορηγών;

Παναγιώτης: Στήριξη της Πολιτείας; Μα σε όλα τα αθλήματα, όχι μόνο στην ιστιοπλοΐα είναι μηδαμινή. Έχουμε ένα πολύ καλό, φιλικό περιβάλλον για αθλητισμό, εννοώντας τις καιρικές συνθήκες. Θα μπορούσαμε να είμαστε παγκόσμιο κέντρο αθλητισμού μιας και ο αθλητισμός έχει ξεκινήσει από την Ελλάδα και όλες οι χώρες έχουν ανάγκη να προπονηθούν σε καλό περιβάλλον. Γι αυτό όταν από τη Βόρεια Ευρώπη κατεβαίνουν σε χώρες όπως Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και προπονούνται, θα μπορούσαν να έρχονται στην Ελλάδα. Τώρα δεν έρχονται. Έχουν ξεκινήσει κάποια βήματα από ιδιωτική πρωτοβουλία κυρίως. Η Πολιτεία δεν ενδιαφέρεται . Γενικότερα. Αλλά είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία . Θ’ αυξήσει και τον τουρισμό και θα δώσει περισσότερα κίνητρα στα νέα παιδιά, βλέποντας ότι προπονούνται μεγάλα ονόματα στην Ελλάδα, να ξεκινήσουν αθλητισμό.

Β.Α.: Προσωπικά εσάς, έστω μετά τη μεγάλη επιτυχία στους Ολυμπιακούς αγώνες, σας έχει στηρίξει η Πολιτεία; Σας αναγνώρισε έστω και εκ των υστέρων;

Παναγιώτης: Η Πολιτεία μάς είχε στηρίξει στο μέτρο που μπορούσε, μέχρι τους Ολυμπιακούς αγώνες και στο μέσο της οικονομικής κρίσης . Υπήρξε και κάποια συνέχεια. Ωστόσο βλέπουμε ότι οδεύοντας για τους Ολυμπιακούς αγώνες στο Τόκυο , καθώς η προσπάθειά μας κορυφώνεται, η βοήθεια αντί ν’ αυξάνεται, μειώνεται δραματικά. Χωρίς τη στήριξη των χορηγών μας, πραγματικά δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να συνεχίζουμε να αθλούμαστε και να προσπαθούμε να φέρνουμε παγκόσμια, ευρωπαϊκά και ολυμπιακά μετάλλια στη χώρα μας.

Παύλος: Μετά το ολυμπιακό μετάλλιο, χάλκινοι Ολυμπιονίκες, πήραμε υποσχέσεις, βγάλαμε φωτογραφίες, μας κάλεσαν σε υπουργεία, μας βράβευσαν, μας είπαν διάφορα… και δεν έγινε τίποτα! Εμάς ποσώς μας ενδιαφέρει. Εμείς κάνουμε ιστιοπλοΐα γιατί αγαπάμε το άθλημά μας. Αλλά δεν είναι περίεργο; Εκείνη τη στιγμή όλοι θέλουν να προσφέρουν. Στην πραγματικότητα κανένας δεν κάνει τίποτα. Δεν μπορεί; Δεν θέλει; Αυτό το ξέρουν οι ίδιες οι κυβερνήσεις και οι ομοσπονδίες.

Τόση γραφειοκρατία, τόσα χαρτιά, λές και δεν με πιστεύουν ότι αθλούμαι.

Β.Α.: Από όσο ξέρω, δε ζητάτε μόνο οικονομική βοήθεια αλλά και πολύ πιο απλά πράγματα.

Παναγιώτης : Ζητάμε, κατ’ αρχάς να μην μπαίνουν εμπόδια σ’ αυτό που κάνουμε, για παράδειγμα εγώ έχω διοριστεί για εξαιρετική επίδοση στο δημόσιο και όσο είμαι αθλητής της Εθνικής και Ολυμπιακής ομάδας να μπορώ να εκπροσωπώ τη χώρα μου χωρίς προβλήματα. Με ειδική άδεια. Έτσι προβλέπει και ο νόμος, χωρίς κάποιο πρόβλημα. Απλά έχει γίνει η γραφειοκρατία και τα χαρτιά που πρέπει να προσκομίσει ο κάθε αθλητής, τόσο πολλά που καμιά φορά αισθάνομαι ότι δεν με πιστεύουν ότι αθλούμαι. Και επίσης, ο κάθε αθλητής να παίρνει αυτά που δικαιούται. Είναι λίγα τα χρήματα αλλά είναι τα έξοδά του, τα οδοιπορικά του, τα ταξίδια του για την προετοιμασία του.

Παύλος: Αν δεν έρθουν επιτυχίες στη χώρα από τους αθλητές ,δεν θα υπάρξει συνέχεια. Αν τα μικρά παιδιά δεν έχουν πρότυπα, δεν θα υπάρξει συνέχεια, δεν θα υπάρξει αθλητισμός. Άρα; Η πολιτεία θα πρέπει να στηρίξει τους πρωταθλητές που είναι και διαφήμιση της χώρας σε όλο τον κόσμο.

Β.Α.: Ποιο είναι το μήνυμα σας σ’ ένα νέο παιδί ή στην οικογένεια ενός νέου παιδιού που ρωτάει: «γιατί να φέρω το παιδί μου να κάνει ιστιοπλοΐα;»

Παναγιώτης: Είναι ένα άθλημα που σε φέρνει κοντά στη φύση. Είναι καθαρό. Δεν έχει κρούσματα ντόπινγκ και ποτέ δεν είχε. Και όλη μας η ιστορία σαν χώρα στηρίζεται στη θάλασσα, οπότε στους Έλληνες μας ταιριάζει να κάνουμε ιστιοπλοΐα και να μάθουμε τη τέχνη της θάλασσας.

Παύλος: Είναι ένα άθλημα, το οποίο μαθαίνει στα παιδιά να πειθαρχούν. Η θάλασσα απαιτεί να είσαι πειθαρχημένος, απαιτεί σεβασμό. Απαιτεί νοικοκυροσύνη. Πρέπει να ‘σαι νοικοκύρης για να μπορέσεις να ετοιμάσεις το σκαφάκι σου για να βγεις έξω. Αλλιώς το πρόβλημα θα βρεις μπροστά σου. Μαθαίνεις να σέβεσαι τη φύση. Να συνεργάζεσαι με τ’ άλλα παιδιά γιατί μπορεί να είναι ατομικό το άθλημα ή ομαδικό, δηλαδή να είναι δυο μέσα σ’ ένα σκάφος αλλά περιβάλλεσαι και από άλλα σκαφάκια και από άλλους αθλητές, οι οποίοι βοηθάνε ο ένας τον άλλον.

{Παναγιώτης Μάντης: Κίνητρα:

Θα κερδίσεις κάτι, μια επιτυχία και θα μπεις στο δημόσιο.

Να είναι πιο συγκεκριμένα τα κριτήρια.

Όχι – ας πούμε- κερδίζω ένα παγκόσμιο ενώ

έχω τρέξει μόνος μου και μπαίνω στο δημόσιο.}

Ο Παναγιώτης Μάντης και ο Παύλος Καγιαλής στη Θάλασσα με ιστιοπολοϊκό Η σχέση μεταξύ τους, η οικογένεια και οι φίλοι

Β.Α.: Πώς ταιριάξατε εσείς οι δυο; Βρίσκει απλά ένας ιστιοπλόος τον άλλον και κάνουν πλήρωμα έτσι; Τυχαία επιλογή;

Παναγιώτης: Ε ναι συνήθως κάπως έτσι γίνεται. Έτσι ξεκινάει και μετά στην πορεία όπως αθλείσαι βλέπεις γύρω σου με ποιον θα ταίριαζες καλύτερα, με ποιον θα μπορούσες να κάνεις καλύτερα τη δουλειά σου και να φέρεις αποτελέσματα. Γιατί ξοδεύουμε πάρα πολύ χρόνο και στο τέλος της ημέρας αυτό που μας νοιάζει είναι ο χρόνος που ξοδεύουμε να είναι παραγωγικός και να έχει και αποτελέσματα. Οπότε κάπως έτσι ξεκινήσαμε. Ήμασταν αντίπαλοι, στην ίδια ομάδα βέβαια, προπονούμασταν μαζί. Ο καθένας σε διαφορετικό σκάφος με άλλα ταίρια και στην πορεία είπαμε να δοκιμάσουμε μαζί για να ‘ρθει και ένα καλύτερο αποτέλεσμα και ήρθε.

Παύλος: Είμαστε 11 χρόνια με τον Τάκη μαζί, 4 χρόνια αντίπαλοι και περίπου 17 κολλητοί φίλοι. Και πλέον η σχέση μας έχει περάσει σ’ άλλο σημείο, είμαστε συνεργάτες, φίλοι, αδέρφια. Όταν έχεις μοιραστεί τις χειρότερες και τις καλύτερες στιγμές με κάποιον άνθρωπο, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος είναι κάτι ξεχωριστό.

Β.Α.: Αφιερώνετε τις μέχρι τώρα επιτυχίες σας κάπου ή σε κάποιους συγκεκριμένα;

Παναγιώτης: Σίγουρα αν δεν μας στήριζαν οι δικοί μας άνθρωποι και οι φίλοι μας δεν θα μπορούσαμε να λείπουμε τόσο καιρό και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό και επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει ο Σπύρος ο Καπράλος που το μεγάλο κομμάτι και το peak της πορείας μας ήταν αυτός, ο οποίος μας έδωσε την τελική σπρωξιά με την βοήθειά του.

Παύλος: Πρέπει να πούμε, βέβαια ότι υπάρχουν πάρα πολλοί φίλοι που μας έχουν στηρίξει τόσα πολλά χρόνια που άλλοι έχουν φανεί μέσω χορηγιών, άλλοι δεν έχουν φανεί ποτέ, άλλοι θέλουν να κρατάνε χαμηλό προφίλ. Είναι πάρα πολλοί, δεν μας έχει βοηθήσει μόνο ένας και δυο άνθρωποι για να φτάσουμε ως εδώ. Είναι η οικογένεια φυσικά, οι φίλοι μας. Είμαστε μια ομάδα που στηριζόμαστε πάρα πολύ στη φιλία και στους φίλους. Μέσω της φιλίας μπορείς να κάνεις πάρα πολλά πράγματα, να βρεις πολλές διεξόδους, να λύσεις αρκετά προβλήματα.

Β.Α.: Την οικογένειά σας την βλέπετε; Έχετε οικογένεια, γυναίκες, παιδιά;

Παναγιώτης: Παντρεμένοι δεν είμαστε ακόμα. Δεν έχουμε προλάβει!

Παύλος: Δεν προλαβαίνουμε!

Β.Α.: Στο Θεό πιστεύετε;

Παναγιώτης: Ποιος δεν πιστεύει στον Θεό; Δεν υπάρχει, πιστεύω, άνθρωπος ο οποίος να μην έχει πίστη στο Θεό, δεν γίνεται να προχωρήσει η ανθρωπότητα χωρίς πίστη. Το τι πιστεύει ο καθένας είναι δικαίωμά του αλλά πίστη υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους.

Β.Α.: Πώς τα πάτε με τα Μ.Μ.Ε. ;

Παναγιώτης: Καθόλου άσχημα θα έλεγα. Ίσα ίσα. Εμάς η δουλειά μας ανέκαθεν ήταν να προπονούμαστε και να φέρνουμε όσο το δυνατόν καλύτερα αποτελέσματα. Καλώς ή κακώς τα μέσα ασχολούνται με τις επιτυχίες των αθλητών. Δεν διαφωνώ ιδιαίτερα, οι επιτυχίες πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω, οι επιτυχίες είναι που θα δώσουν το έναυσμα στα νέα παιδιά ή στην κοινωνία γενικότερα. Δεν διαφωνώ μ’ αυτό. Όχι, είμαστε απ’ τους τυχερούς και ευχαριστούμε πάρα πολύ τα μέσα γιατί όντως ασχολούνται μαζί μας και όσο πρέπει. Έχεις παράπονο φίλε Παύλο;

Παύλος: Δεν έχω, κανένα. Έτσι και αλλιώς το άθλημά μας , μάς έχει συνηθίσει τη μοναξιά γιατί δεν έχουμε κερκίδα. Είναι δύσκολο και για τους δημοσιογράφους να είναι κοντά στο άθλημά μας.

Β.Α.: Τι έχετε στερηθεί ο καθένας προσωπικά για να φτάσετε μέχρι εδώ; Γιατί ακούσαμε μια ωραία εικόνα, μ’ επιτυχίες, με στήριξη, αλλά δεν μπορεί και κάτι να μην έχει «μείνει πίσω» ενδεχομένως;

Παύλος: Σίγουρα έχουμε στερηθεί χρόνο από τους δικούς μας ανθρώπους, έχουμε στερηθεί διασκέδαση αλλά δεν μπορείς να πεις ότι στερείσαι κάποια πράγματα. Περιορισμοί διατροφής υπάρχουν. Αλλά όταν κάνεις κάτι το οποίο αγαπάς δεν σου βγαίνει εύκολα να πεις ότι έχω στερηθεί. Το κάνουμε με τόσο αγάπη που τα ξεχνάς όλα τ’ άλλα.

Παναγιώτης: Να συμπληρώσω κι εγώ ότι είμαστε πάρα πολύ τυχεροί γιατί θέλει και τύχη για να καταφέρεις να φτάσεις να κάνεις το χόμπι σου, αυτό που ξεκίνησες σαν ένα παιδικό παιχνίδι να ‘χει γίνει όλη σου η ζωή!

{Παύλος Καγιαλής: Έχουμε, ας πούμε, παραολυμπιονίκες ιστιοπλόους, φοβερά παιδιά!

Μακάρι τόση αισιοδοξία να είχαν όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι,

πραγματικά, δηλαδή αν είχαν όλοι την αισιοδοξία που έχουν αυτοί οι άνθρωποι

θα ήμασταν σ’ έναν πολύ καλύτερο κόσμο.}

Προτάσεις προς οποιαδήποτε Κυβέρνηση

Β.Α.: Ποια θα ήταν η πρότασή σας στην Πολιτεία, αν σας έπαιρνε αύριο το πρωί τηλέφωνο ο οποιοσδήποτε, δεν λέμε για χρώμα και κόμμα και κυβέρνηση, ο οποιοσδήποτε με εξουσία και σας έλεγε «Παύλο, Παναγιώτη θέλω να πάρω μια πρωτοβουλία. Η πρώτη πρότασή σας για να φέρω νέα παιδιά στην ιστιοπλοΐα. Να κάνω ακαδημίες».

Παναγιώτης: Πάντα υπήρχαν οι λύσεις απλά ο νόμος δεν ήταν επαρκής για να καλύψει τα παράθυρα. Τα λεγόμενα Κίνητρα. Αυτά θέλουν οι αθλητές. Και τα παιδιά. Για τα πανεπιστήμια, «για μια εξασφάλιση του μέλλοντός τους». Εμείς αυτό πιστεύουμε, να επανέλθουν τα κίνητρα αλλά με περιορισμούς και όχι όπως ήταν παλιά που λέγαμε«θα κερδίσεις κάτι, μια επιτυχία και θα μπεις στο δημόσιο. Να είναι πιο συγκεκριμένα τα κριτήρια. Όχι – ας πούμε- κερδίζω ένα παγκόσμιο ενώ έχω τρέξει μόνος μου και μπαίνω στο δημόσιο. Και φυσικά ο νόμος να λέει όταν σταματήσεις την ενεργό δράση, επιστρέφεις και εργάζεσαι κανονικά στο τομέα που ξέρεις να υπάρχεις. Δηλαδή, οι ιστιοπλόοι ολυμπιονίκες θα έπρεπε να εργάζονται στην Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Ότι έχει επενδύσει το ελληνικό κράτος πάρα πολλά χρήματα σε αθλητές που αυτή τη στιγμή είναι στο εξωτερικό, διαπρέπουν, πολύ ικανοί άνθρωποι και έχουν φύγει από τη χώρα είτε δεν ασχολούνται με αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα απ’ όλους. Δηλαδή, αυτούς τους ανθρώπους αντί να τους εκμεταλλευτείς και να προσφέρουν σ’ αυτό που γνωρίζουν καλά είτε λέγεται άρση βαρών είτε λέγεται γυμναστική είτε λέγεται ιστιοπλοΐα είτε λέγεται οτιδήποτε, δεν μπορείς αυτόν τον άνθρωπο να τον αφήνεις να φύγει. Π.χ. Ο Πύρος Δήμας θα μπορούσε να μας έχει φέρει άλλους πέντε σαν κι αυτόν.

Παύλος: Σήμερα έχουμε Παγκόσμιους πρωταθλητές ή Ολυμπιονίκες σ’ ένα πρωτόκολλο και να βαράνε σφραγίδες, ενώ αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να μπουν στα δημοτικά γυμναστήρια, στα στάδια, στις ομοσπονδίες, στη γενική γραμματεία αθλητισμού. Μόνο αυτοί μπορούν να φέρουν εις πέρας τον αθλητισμό και γνωρίζουν καλύτερα απ’ οποιονδήποτε. Άρα κρατάς το παρελθόν για να χτίσεις το μέλλον και δίνεις κίνητρα στο μέλλον για να συνεχίσει ν’ αθλείται και όχι να τα παρατάει. Επίσης, ένα πολύ ωραίο που θα μπορούσε να γίνει από την πλευρά της οποιασδήποτε κυβέρνησης είναι τα στάδια. Επενδύθηκαν τόσα πολλά εκατομμύρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτά τα στάδια που έκλεισαν, γκρεμίστηκαν, δεν λειτούργησαν ποτέ, αυτά ήταν τα στάδια που σε συνεργασία με άλλες χώρες θα μπορούσαν να γίνουν Κέντρα Συνεργασίας . Να έρχονται αθλητές και να προπονούνται εδώ. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Γιατί; Προφανώς δεν το σκέφτηκε κανένας. Αποκλείεται να μην θέλει κάποια χώρα του εξωτερικού να στείλει την Εθνική της ομάδα να προπονηθεί στο περιβάλλον της Ελλάδας, εφ’ όσον υπήρχαν οι εγκαταστάσεις.

Β.Α.: Ή δεν ρώτησαν τους ειδικούς. Ίσως το ‘χαν σκεφτεί αλλά δεν σας ρώτησε κανένας.

Παναγιώτης: Σίγουρα γιατί στην Ελλάδα οι πολιτικοί μας τα ξέρουν όλα!

Μάντης, Καγιαλής, Αυγουλάς

Οι Παραολυμπιονίκες είναι παράδειγμα και δύναμη

Β.Α.: Θέλω ένα σχόλιο σας για τις προσπάθειες, τους αγώνες και τις επιτυχίες των παραολυμπιονικών μας.

Παναγιώτης: Τυχαίνει να ‘χουμε και φίλους που να ‘χουμε κάνει και πολλά πράγματα μαζί, όπως ανοιχτή θάλασσα, όπως να ‘χουμε συνεργαστεί σε κάποια δουλειά και αυτό που βλέπω είναι ότι έχουν τρομερή δύναμη, την οποία μοιράζονται γιατί κάποιοι το βιώνουν –όπως το βλέπουμε εμείς, απ’ έξω τελείως, το λέω- κάποιοι το βιώνουν με το να κλειστούν στο σπίτι τους και να πάθουν κατάθλιψη ή οτιδήποτε και κάποιοι κάνουν πράγματα και δίνουν δύναμη και στους άλλους που ενδεχομένως έχουν κλειστεί στο σπίτι τους, με τα πράγματα που κάνουν και τις επιτυχίες που φέρνουν. Οπότε, νομίζω είναι ακόμα πιο σημαντικές οι επιτυχίες των παραολυμπιονικών! Γιατί είναι παράδειγμα και δύναμη για κάποιους ανθρώπους να βγουν έξω απ’ το σπίτι τους.

Β.Α.: Είναι συγκινητικό που το λέτε εσείς. Σας τιμά πραγματικά.

Παύλος: Ειδικά στη χώρα μας που δεν μεριμνά για τίποτα σ’ αυτόν τον τομέα. Ούτε για το πεζοδρόμιο έξω απ’ το σπίτι τους. Έχουμε, ας πούμε, παραολυμπιονίκες ιστιοπλόους, φοβερά παιδιά! Κάνουμε και ιστιοπλοΐα μαζί, στην ανοιχτή θάλασσα. Μακάρι τόση αισιοδοξία να είχαν όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, πραγματικά, δηλαδή αν είχαν όλοι την αισιοδοξία που έχουν αυτοί οι άνθρωποι θα ήμασταν σ’ έναν πολύ καλύτερο κόσμο.

Β.Α.: Επόμενος σας στόχος;

Παύλος: Επόμενος μεγάλος μεγάλος στόχος είναι φέτος η πρόκρισή μας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τον Αύγουστο στο Τόκυο της Ιαπωνίας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Αυτός είναι ο κύριος στόχος μας για φέτος. Έχουμε θέσει, βέβαια, κι άλλους πιο μικρούς στόχους μέσα στη χρονιά για να μπορέσουμε να φτάσουμε εκεί, είναι το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το Μάιο αλλά εστιάζουμε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα τον Αύγουστο στην Ιαπωνία. Αυτός είναι ο νούμερο 1 για φέτος. Είμαστε ομάδα που βάζουμε τους στόχους βήμα βήμα. Κοιτάμε πρώτα να πιάσουμε το ένα σκαλοπάτι και μετά να πάμε στο άλλο γιατί δεν μπορείς να κοιτάς πολύ απότομα ψηλά. Γι’αυτό δε σου μιλάω από φέτος για την Ολυμπιάδα.

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο