Ο Λάμπρος Φισφής με τον Βαγγέλη Αυγουλά

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά

Λάμπρος Φισφής: Εκπρόσωπος της «Όρθιας Κωμωδίας»

Ο Λάμπρος Φισφής είναι ένας άνθρωπος των media. Τον βλέπουμε, τον ακούμε, τον διαβάζουμε, τον παρακολουθούμε μας αρέσει το χιούμορ του, εδώ και αρκετά χρόνια που κάνει τηλεόραση και ραδιόφωνο και γενικά εμφανίζεται στο χώρο της λεγόμενης «Όρθιας Κωμωδίας» . Κι αυτή είναι μια κάπως … χιουμοριστική μετάφραση του αμερικάνικου όρου stand up comedy. Είναι ένα είδος κωμωδίας όπου ο καλλιτέχνης, μόνος του και όρθιος με ένα μικρόφωνο στο χέρι προσπαθεί να κάνει το κοινό να γελάσει χωρίς σενάριο, χωρίς σκηνοθέτη, χωρίς συγγραφέα, χρησιμοποιώντας προετοιμασμένες «ατάκες» που διανθίζονται από αυθόρμητες προσθήκες , απροετοίμαστους διαλόγους με το κοινό και καθημερινές ιστορίες, αληθινές ή κατασκευασμένες συνήθως από τον ίδιο σε μια παράσταση. Τη δεκαετία του 1950 καθιερώθηκε και ως μάθημα στις τελευταίες τάξεις του Αμερικάνικου Γυμνασίου με την ονομασία impromptu speech, μιάς αιφνίδιας και απροετοίμαστης, σύντομης ομιλίας, προκαθορισμένου χρόνου και χωρίς θέμα, χωρίς αναγκαστικά χαρακτηριστικά κωμωδίας . Σκοπός του μαθήματος ήταν η όξυνση του πνεύματος του τελειόφοιτου μαθητή και η χρησιμοποίηση όλων των πνευματικών και ψυχικών του αποθεμάτων στην αντιμετώπιση μιας αιφνίδιας κατάστασης. Ο ομιλών δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει ανέκδοτα, ξένες φράσεις ή να υποδυθεί κάποιο ρόλο. Θεωρείται – και είναι- το δυσκολότερο και πιο απαιτητικό είδος απροετοίμαστης δημόσιας ομιλίας.

Η συνέντευξη που μας έδωσε ο Λάμπρος Φισφής ήταν απολαυστική. Ο 36 χρονος Λάμπρος Φισφής είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κωμικών της «Όρθιας Κωμωδίας» των τελευταίων ετών σε ένα είδος που σχεδόν ποτέ δεν ευδοκίμησε στην ελληνική show business και άρχισε να εξελίσσεται από εξαιρετικά ταλέντα της σκηνής όπως ο Χάρυ Κλύν και μετά, ο Λάκης Λαζόπουλος. Και τους οποίους , τώρα που το είδος ανθεί, διαδέχτηκε μια ολόκληρη γενιά νέων stand up comedians.

«Τετράδιο Κωμωδίας»

Γράφει ο Λάμπρος: « Από όταν άρχισα να ασχολούμαι με το stand up comedy κυκλοφορώ διαρκώς με ένα σημειωματάριο στην τσέπη μου. Ένα τετράδιο που σημειώνω τις ιδέες και τις σκέψεις που βρίσκω αστείες. Στα 10 χρόνια που κάνω stand up comedy έχω γεμίσει 27 σημειωματάρια, 87 χαρτοπετσέτες και 130 άκυρα χαρτάκια. Το βιβλίο «Τετράδιο Κωμωδίας» είναι μια συλλογή από τα αστεία που έχω σημειώσει και αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια. 35 αυτοτελή κείμενα για τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας που μας συνδέουν. Είναι το τέλειο βιβλίο για να αφήσετε δίπλα στην τουαλέτα σας και να διαβάζετε ένα κεφάλαιο σε κάθε σας επίσκεψη».

Τα κυριότερα σημεία της αρκετά μεγάλης συνέντευξής του –με τις ευχαριστίες του meallamatia.gr- τα οποία ομολογώ ότι έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον:

Β.Α.: Έχοντας δει κάποια στοιχεία του βιογραφικού σου, διαπίστωσα ότι έχεις κάνει άπειρες δουλειές πριν φτάσεις εδώ, να σε απολαμβάνουμε δηλαδή πάνω στη σκηνή. Τι σου έμαθαν όλες αυτές οι «άκυρες δουλειές»; Και λέγοντας «άκυρες» εννοώ σε σχέση με αυτό που κάνεις τώρα .

Λ.Φ.: Νομίζω ότι σού μαθαίνουν τη δουλειά. Δηλαδή η κάθε δουλειά είναι δουλειά. Δεν έχει σημασία τι δουλειά κάνεις. Η διαδικασία και η πειθαρχία και η συνέπεια στη δουλειά πρέπει να είναι την οποιαδήποτε δουλειά να την κάνεις καλά. Είτε κάνεις μία δουλειά για να επιβιώσεις όπως σερβιτόρος που ίσως δεν είναι το όνειρό σου, αλλά την κάνεις για να βγάζεις λεφτά για να μπορείς να συντηρήσεις το όνειρό σου είτε κάνεις τελικά το όνειρό σου δουλειά.

το βιβλίο του Λάμπρου Φισφή: Τετράδιο Κωμωδίας

Άμα βλέπω μηνύματα τα οποία είναι αναπάντητα δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Β.Α.: Ηλικιακά είσαι στο απόγειό σου. Έχεις εξελίξει αυτό που κάνεις πάρα πολύ και γεμίζεις θέατρα εδώ και πολύ καιρό. Πόσο εύκολο είναι να καβαλήσει κάποιος το καλάμι; Και ποια είναι η συνταγή να μην το κάνει; Εσύ δεν το έχεις κάνει. Το έχουμε τσεκάρει!

Λ.Φ.: Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να καβαλήσει κάποιος το καλάμι. Εγώ ποτέ δεν το είχα. Δεν μου πέρασε καν από το μυαλό. Δεν το αισθάνθηκα ποτέ. Η κωμωδία είναι και κάτι στο οποίο τεστάρεσαι κάθε 6-7 δευτερόλεπτα. Λες μια ατάκα, περιμένεις το γέλιο και αυτό γίνεται κάθε 16-15-17 δευτερόλεπτα, οπότε κρίνεσαι συνεχώς και επειδή πολλές φορές τα πράγματα μέχρι να τα τελειοποιήσεις, αυτό σε κρατά προσγειωμένο, δηλαδή δεν είναι ότι πάντα τα πράγματα δουλεύουν. Μπορεί να πεις ένα αστείο και να μην δουλέψει. Δεν θα καβαλήσεις το καλάμι λοιπόν γιατί το βλέπεις: Τα χαστούκια έρχονται το ένα μετά το άλλο.

Β.Α.: Ναι αλλά σε βλέπουν στο δρόμο και λένε «Aυτός είναι γνωστός, διάσημος». Τι σημαίνει για εσένα το «διάσημος» σαν λέξη, σαν έννοια στην καθημερινότητά σου;

Λ.Φ.: Δεν ξέρω. Νομίζω ότι δεν αλλάζει κάτι στη ζωή σου πρακτικά, γιατί δεν είμαι και σε αυτό το κομμάτι του διάσημου που ίσως θα είχε κάποια ουσιαστική αλλαγή στη ζωή του. Είμαι σχετικά γνωστός. Αυτό. Έχω κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που γνωρίζουν τη δουλειά μου και τους αρέσει και την ακολουθούν. Η επαφή με τον κόσμο είναι ωραία. Το να σε συναντάνε στο δρόμο, να σου λένε ότι παρακολουθούν τη δουλειά σου ή να σου στέλνουν ένα μήνυμα και να σου λένε «γέλασα με αυτό», είναι πολύ ωραίο.

Β.Α.: Απαντάς στα μηνύματα;

Λ.Φ.: Ναι, απαντάω σε όλα, μόνος μου. Και έχω και ocd. Δηλαδή βλέπω το μήνυμα και δεν μπορώ, δηλαδή πρέπει να φύγει, πρέπει να το απαντήσω, άμα βλέπω μηνύματα τα οποία είναι αναπάντητα δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Ο θεατής πρέπει να γελά 8-10 φορές το λεπτό.

Β.Α.: Τι σημαίνει για σένα η φράση «πολύ γέλιο»; Σημαίνει ποσότητα; Ποιότητα; Άμεσα αντανακλαστικά; Αντίδραση; Πλέον μιας και το έχεις κάνει επάγγελμα να παράγεις γέλιο με ποιοτικό τρόπο, τι είναι για σένα;

Λ.Φ.: Αυτό που έμαθα εγώ όταν ήμουν στο εξωτερικό, εκεί που βάλανε τον πήχη όταν ξεκίνησα, ήταν πολύ ξεκάθαρο και ήταν ότι ο καλός ο κωμικός πρέπει να κάνει το κοινό να γελάει 8 με 10 φορές κάθε λεπτό κατά μέσο όρο. Δηλαδή μπορεί 1 λεπτό να γελάσεις 3 φορές, μπορεί ένα άλλο να γελάσεις 15. Όμως σε μία παράσταση, κατά μέσο όρο ο πήχης ήταν στο 8 με 10 φορές το λεπτό. Έτσι έμαθα, έτσι δούλεψα και αυτό παλεύω σε κάθε παράσταση.

Β.Α.: Και το μετράς τώρα;

Λ.Φ.: Ναι, βέβαια το μετράω. Ηχογραφείς την παράστασή σου, μετράς τα γέλια του κόσμου και διαιρείς με το χρόνο της παράστασης και άμα το κάνει κάποιος, σε οποιαδήποτε παράστασή μου ή βίντεό μου θα το δει ότι γίνεται.

Β.Α.: Δηλαδή δουλεύεις καθημερινά, δεν λες «ωπ εντάξει, είμαι μια χαρά, γεμίζω θέατρα, έπιασα ταβάνι, κάθομαι απολαμβάνω και εισπράττω»;

Λ.Φ.:Έχω μία διαδικασία . Γράφω μία καινούρια solo παράσταση, όπως αυτή που έκανα σήμερα, που είναι περίπου 90 λεπτά και αυτό μου παίρνει ένα μεγάλο διάστημα για να τη γράψω, για να τη δοκιμάσω, για να την διορθώσω και να την τελειοποιήσω. Και μετά αυτή η παράσταση παίζει περίπου 2 χρόνια. Και μετά τα 2 χρόνια, όταν έχει κάνει τον κύκλο της αποσύρονται όλα τα κείμενα, φεύγουν στο youtube ή βγαίνει το υλικό και ξεκινάς πάλι από το μηδέν να χτίσεις την επόμενη παράσταση. Γράφω συνεχώς, όχι κάθε μέρα, αλλά γράφω κάθε εβδομάδα για να κρατιέμαι σε φόρμα. Όσο περισσότερο γράφεις, τόσο καλύτερο γίνεται το γράψιμό σου, τόσο βελτιώνεσαι σαν κωμικός.

Β.Α.: «Τετράδιο κωμωδίας», τι είναι πλέον για σένα αυτό;

Λ.Φ.: Το «τετράδιο κωμωδίας» είναι ένα βιβλίο που έχω βγάλει και ουσιαστικά βασίζεται στο τετράδιο κωμωδίας που κρατάει κάθε κωμικός. Γράφεις όλες σου τις σημειώσεις και όλα σου τα μελλοντικά αστεία, τις ιδέες σου, αυτά που πιστεύεις ότι θα εξελιχθούν σε κείμενα. Και έχω πάρα πολλά τέτοια τετράδια. Έχω πολλές χαρτοπετσέτες, πολλές σημειώσεις, πολλές αποδείξεις που έχουν πάνω ιδέες και πήρα αυτά και έφτιαξα κάποια κείμενα τα οποία τα βγάλαμε στο «τετράδιο κωμωδίας» και η αλήθεια είναι ότι πριν από μία εβδομάδα μου ζητήθηκε και πρώτη φορά, από μία κοπέλα η οποία δεν βλέπει, να της στείλω το κείμενο για να το τυπώσει ο πατέρας της στη γραφή Braille των τυφλών και μου άρεσε πάρα πολύ σαν σκέψη, οπότε το πετάω αυτή τη στιγμή στη συνέντευξη, το πετάω σε σένα και στους ανθρώπους σου να δούμε τι θα κάνουμε.

Β.Α.: Μπορούμε να το ηχογραφήσουμε, αν έχεις χρόνο κάποια στιγμή! Μπορεί και να τυπωθεί. Απλά η ηχογράφηση καλύπτει αυτούς που έχασαν αργότερα το φως τους και ενδεχομένως δεν έμαθαν ποτέ τη γραφή των τυφλών. Δεν σημαίνει ότι κάθε τυφλός ξέρει τη γραφή Braille.

Λ.Φ.: Η αλήθεια είναι ότι αυτό που γράφω και στο βιβλίο μου είναι ότι ιδανικά θέλω ο κόσμος που διαβάζει το βιβλίο να το διαβάζει με τη δική μου φωνή. Και λέω ότι δεν είμαι εκεί για να σας παίξω τα κείμενα, οπότε προσπαθήστε να του δώσετε ζωή εσείς για να ακουστούν στο μυαλό σας τα κείμενα όπως πρέπει να ακουστούν. Οπότε ναι, θα ήταν κάτι ωραίο που μπορούμε να κάνουμε ίσως να ηχογραφήσουμε το βιβλίο και να το μοιραστούμε και με ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να διαβάσουν.

Η συμφωνία έκλεισε!

Λάμπρος Φισφής

Το χιούμορ είναι πιο υποκειμενικό και από το φαγητό

Β.Α.: Δεν ένιωθες όταν έγραφες το «τετράδιο κωμωδίας» ότι δίνεις τα μυστικά σου;

Λ.Φ.:Το «τετράδιο κωμωδίας», αυτός ο τίτλος δημιουργεί λίγο αυτό το μπέρδεμα, δεν είναι ένα τετράδιο εκμάθησης του stand up comedy, δηλαδή είναι κείμενα σαν αυτά που ακούστηκαν στην παράσταση που δεν έχουν ακουστεί σε παραστάσεις , δεν είχαν βρει το δρόμο τους είτε σε σκετς είτε σε stand up, είτε σε κάτι άλλο και μου άρεσε η ιδέα του να βρούνε το δρόμο τους μέσα από ένα βιβλίο. Άρα δεν έχει κάποιο μυστικό για το stand up, είναι απλά κείμενα. Το χιούμορ είναι τόσο υποκειμενικό που είναι πραγματικά θέμα γούστου. Είναι πιο υποκειμενικό και από το γούστο στο φαγητό. Με τι γελάει ο καθένας είναι προσωπικό και υποκειμενικό και αυτή είναι και η μαγεία της κωμωδίας, να υπάρχουν διαφορετικές φωνές, διαφορετικά είδη, διαφορετικά στυλ και ο καθένας να ταυτίζεται και να γελάει με αυτό που τον εκφράζει. Άρα μπορεί κάποιος να γελάει με εμένα και κάποιος άλλος να μην γελάει με εμένα και να γελάει με κάποιον άλλον ή κάποιος μπορεί να γελάει και με εμένα και με κάποιον άλλο. Είναι οκ, δεν είναι θέμα ανταγωνισμού γιατί δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που είσαι για να τραβήξεις ένα κόσμο που ίσως θα θελε κάτι άλλο. Το θέμα είναι να είσαι αυτός που είσαι και να κάνεις αυτό που θες να κάνεις.

Β.Α.: Ποιος βάζει όρια στο αστείο, στο χιούμορ, στη σάτιρα για να μην ξεφύγουν τα πράγματα;

Λ.Φ.:Αρχικά το βάζεις εσύ. Το πιο υπεύθυνο είναι να το βάζεις εσύ. Το χιούμορ δεν είναι κάποιο υπερόπλο, δεν είναι κάποια υπερδύναμη, επειδή έχεις ένα μικρόφωνο και επειδή κάνεις κωμωδία να μπορείς να λες ότι θέλεις. Είναι σαν την κανονική ζωή. Μπορείς να λες αυτά που πιστεύεις ότι είναι οκ να λες. Άρα και στη σκηνή το ίδιο κάνεις, λες αυτά που σε εκφράζουν και βάζεις τα όριά σου εκεί που θες να τα βάλεις εσύ. Πάντα υπάρχει ένα τρίγωνο που είναι το τρίγωνο του κωμικού, του κοινού και του υλικού, του αστείου. Και άμα αυτό το τρίγωνο ολοκληρωθεί σωστά , θα γελάσει ο κόσμος με αυτό που είπες και μπορεί εκείνη τη στιγμή να φαίνεται σαν να μην υπάρχει όριο , γιατί μπορεί το αστείο που φαίνεται εκτός ορίων να βρει το κοινό που δεν το θεωρεί εκτός ορίων και τον κωμικό που το εκφράζει με ένα τρόπο που δεν φαίνεται εκτός ορίων .

Β.Α.: Έχεις νιώσει άβολα ποτέ με αστείο σου; Αν πεις λ.χ. κάτι που μπορεί να θίξει έναν τυφλό;

Λ.Φ.: Άμα δεν σε ήξερα…. η αλήθεια είναι ότι για λίγο ίσως να αισθανόμουν άσχημα αλλά επειδή ξέρω ότι είσαι «κάφρος» ήμουνα οκ σήμερα στην παράσταση!

Β.Α.: Μα δεν το φοβάσαι αυτό το πράγμα; Μήπως απομονώσουν κάτι και γίνει χαμός από το τίποτα;

Λ.Φ.: Εντάξει, φοβάσαι, ναι, οκ. Μπορεί να γίνει η στραβή. Μου έχει τύχει να πω πράγματα πάνω στη σκηνή και μου έχει ξανατύχει και με τυφλό να έχω και κάποιο αστείο, το οποίο είχε να κάνει με το γεγονός ότι φοράω γυαλιά και ότι όταν βγάζεις τα γυαλιά είσαι εν μέρει τυφλός, άμα έχεις μεγάλο βαθμό μυωπίας και κάπως έτσι ήταν, δεν το θυμάμαι τώρα το αστείο. Και είχα νιώσει λίγο άβολα, από την άλλη λες οκ .. . Δεν έχεις πρόθεση να προσβάλλεις τον άλλον από κάτω και εύχεσαι και ελπίζεις να το καταλαβαίνει αυτό.

Β.Α.: Είχαμε σήμερα στην παράσταση, εκτός από εμένα, ανθρώπους με αναπηρικό αμαξίδιο κοντά σου και έχεις δουλέψει παράλληλα και με διερμηνέα. Πως είναι το να ανοίγεις τη δουλειά σου με όποιο τρόπο μπορείς, με το βιβλίο που θα τυπωθεί ανάγλυφα , που θα ηχογραφηθεί, με όποιο τρόπο μπορείς σε ένα κοινό το οποίο στην Ελλάδα του 2020 καλώς ή κακώς είναι αποκλεισμένο ακόμα και από τα βασικά. Δεν θα δει μια διαφήμιση με υπότιτλους, με νοηματική, δεν μπορεί να δει κάτι τηλεοπτικό ισότιμα. Έχουμε πολλή εικόνα που της λείπει η ακουστική περιγραφή, αποκλεισμός παντού και όμως εσύ κάνεις τέτοιου είδους ανοίγματα. Είναι πολύ πιο ισχυρό το μήνυμα και η δύναμη που δίνεις από αυτό που πιστεύεις , πως νιώθεις πλέον που έχεις συχνή αλληλεπίδραση με ανθρώπους με αναπηρία;

Λ.Φ.:Πανέμορφα. Προσπαθώ να μην το κατηγοριοποιώ έτσι. Από ότι έχω καταλάβει είχα και στο εξωτερικό πολύ συχνή αλληλεπίδραση με ομάδες με αναπηρία και νομίζω ένα βασικό πράγμα που κατάλαβα είναι ότι απλά θέλουν να νιώθουν όπως όλοι οι άλλοι, δεν θέλουν να κατηγοριοποιούνται και να γίνει κάτι διαφορετικό επειδή υπάρχει κάποια αναπηρία. Προσπαθώ να έχω αυτή τη στάση. Χαίρομαι που έρχονται, προσπαθώ να είμαι σε χώρους που υπάρχει αυτή η πρόσβαση, ήταν μεγάλη μου χαρά ότι έγινε παράσταση στο φεστιβάλ κωμωδίας με δύο παραστάσεις στη νοηματική. Το χάρηκα πάρα πολύ αυτό. Θα ήθελα πάρα πολύ να βρω ένα τρόπο, όπως είπαμε τώρα να φτάσει το βιβλίο και κάπου που ίσως δεν θα μπορούσε να φτάσει. Δηλαδή όταν πήρα αυτό το μήνυμα από την κοπέλα, ούτε που το είχα σκεφτεί . Άνοιξε ένας καινούριος δρόμος . Και λέω …. κοίτα να δεις τι απλό και γιατί δεν το είχαμε σκεφτεί αυτό το πράγμα. Μ‘ αρέσει πάρα πολύ, ναι. Απλά προσπαθώ να μην το αντιμετωπίζω σαν κάτι διαφορετικό. Είναι ευθύνη μας και υποχρέωσή μας να κάνουμε ότι μπορούμε για να είναι αυτός ο κόσμος στις παραστάσεις.

Β.Α.: Πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου επαγγελματικά σε 5 χρόνια;

Λ.Φ.:Δεν έχω ιδέα. Ο λόγος που ασχολήθηκα με αυτή τη δουλειά είναι για να μην απαντάω αυτές τις ερωτήσεις. Αυτή είναι η κλασσική ερώτηση που σου κάνουν όταν πας σε μια σοβαρή συνέντευξη για δουλειά, «που βλέπεις τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;». Δεν ξέρω, ελπίζω πάντα να είμαι καλά, να κάνω stand up πάντα γιατί αυτό είναι η μόνη σταθερά στη ζωή μου . Το stand up comedy. Οπότε ελπίζω να έχω ακόμα έμπνευση και ιδέες για να συνεχίζω να βγάζω υλικό και να κάνω τον κόσμο να γελάει.

Β.Α.: Προτελευταία ερώτηση είναι για τα παιδιά. Πως μπορούν να μην πέσουν στην παγίδα τα παιδιά ότι α θα κάνω και εγώ αυτό που κάνει ο μπαμπάς, δεν θα διαβάζω, δεν θα σπουδάζω, γιατί θα λέω ωραία αστεία και θα βγάζω λεφτά. Αυτό πως το διαχειρίζεσαι; Γιατί να πούμε ότι εσύ και διάβαζες και σπούδασες, έχεις τελειώσει το ΤΕΙ Εμπορίας και Διαφήμισης.

Λ.Φ.:«Κοίταξε, τα παιδιά που το βλέπουν, καλό είναι να ξέρουν ότι το stand up είναι μια πολύ σκληρή δουλειά. Είναι όλο βασισμένο πάνω σε δουλειά, σε εξάσκηση, σε συνεχές γράψιμο, σε έκθεση μπροστά στον κόσμο, σε βελτίωση, είναι κανονική δουλειά. Δεν υπάρχει σχολή γι’ αυτό. Η σχολή είναι η πρακτική. Είναι να κάτσεις και να το κάνεις και για τρία χρόνια να σκιστείς και να πεθαίνεις και να μην πηγαίνεις καλά και να συνεχίζεις. Είναι σαν να περνάς σε ένα πανεπιστήμιο, απλά δεν υπάρχει πανεπιστήμιο. Και οι πιο πολλοί άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά, έχουν έρθει από κάτι τέτοιο. Από ένα ΤΕΙ, από ένα ΑΕΙ, από ένα πτυχίο οτιδήποτε, όπως θέλεις πες το. Εγώ δεν πιστεύω στο ταλέντο, πιστεύω στη δουλειά. Έχω δει ταλαντούχους ανθρώπους να μην καταφέρνουν τίποτα και ανθρώπους που λες δεν έχουν ταλέντο να καταφέρνουν πολλά. Οπότε αυτό είναι που θα έλεγα σε κάποιο νέο. Μακάρι να ασχοληθούν, μακάρι να τους αρέσει και να κάνουν αυτό το πράγμα, είναι ωραίο πράγμα να κάνεις τον κόσμο να γελάει. Μακάρι να μπουν και πιο πολλές γυναίκες σε αυτό το χώρο, μας λείπουν. Μακάρι να μπουν και άνθρωποι με αναπηρίες, μας λείπουν και έχουν πολλά να πουν και έχουν και μία οπτική που είναι πολύ ενδιαφέρουσα.

Β.Α.: Τελευταία ερώτηση. Παίρνω το «Κάψε το σενάριο» και ρωτάω, τελικά πότε καίγεται ένα σενάριο;

Λ.Φ.:Το σενάριο είναι ένα άλλο κομμάτι της ζωής μου. Το «Κάψε το σενάριο», είναι ένα άλλο κομμάτι της κωμωδίας. Το stand up είναι ένα κομμάτι απολύτως γραμμένο και προβαρισμένο και μέχρι το τελευταίο κόμμα και τη λέξη, είναι όλα εκεί . Ο αυτοσχεδιασμός που είναι το «κάψε το σενάριο» είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι ένα πράγμα που δεν έχεις κανένα σενάριο. Που βγαίνεις στο κοινό και περιμένεις να σου πει το κοινό κάτι για να το πάρεις και να το μετατρέψεις σε κωμωδία. Επίσης το ένα είναι ατομικό άθλημα. Είσαι μόνος πάνω στη σκηνή. Το άλλο είναι φουλ ομαδικό άθλημα, από τα πιο ομαδικά πράγματα που μπορείς να κάνεις να λειτουργήσεις και να φτιάξεις κάτι από το μηδέν συνεργαζόμενος με 2-3-5-10 ανθρώπους χωρίς να έχετε κανένα μπούσουλα. Είναι δύο διαφορετικά είδη κωμωδίας. Τα λατρεύω και τα δύο και μου προσφέρουν κάτι τελείως διαφορετικό.

Β.Α.: Άρα δεν είναι μονόδρομος ότι σε βλέπουμε σόλο καριέρα; Μπορεί να επιστρέψεις κάποια στιγμή σε ομαδική δουλειά;

Λ.Φ.:Μα δεν έχω φύγει ποτέ. Το «Κάψε το σενάριο» συνεχίζει από τότε που βγήκε στην τηλεόραση μέχρι και σήμερα να υπάρχει παντού. Εκτός από την τηλεόραση. Υπάρχει στα θέατρα, υπάρχει στα μπαρ, υπάρχει στην επαρχία σε περιοδείες, υπάρχει στο youtube που μπορεί να το βλέπει ο κόσμος. Υπάρχει, δεν έχει σταματήσει. Το κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μέρος της ζωής μου και το χρειάζομαι και μ’ αρέσει. Η συνεργασία μου με το Δημήτρη το Μακαλιά και τον Ζήση το Ρούμπο είναι άλλη μία σταθερά στη ζωή μου.

Δείτε ένα κωμικό στιγμιότυπο της συνέντευξης:

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο