Η Κωνσνταντίνα Μιχαήλ

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά.

Φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Κωνσταντίνας Μιχαήλ.

Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ είναι μια αξιαγάπητη γυναίκα, Κυρία με Κ κεφαλαίο, μια θαυμάσια Ελληνίδα ηθοποιός, γεννημένη στη Ρόδο που μεγάλωσε στην Αθήνα, αποφοίτησε πρόσφατα από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ είχε αποφοιτήσει από τη δραματική σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη.

Παράλληλα με την υποκριτική της σταδιοδρομία, είναι συγγραφέας και σκηνοθέτρια παραστάσεων για παιδιά με αναπηρίες σε συνεργασία με το κέντρο αποθεραπείας παιδιών με αισθητικό-κινητικές διαταραχές «Κιβωτός». Επίσης, έχει εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός σε πολλούς αθηναϊκούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και για όσους δεν την έχουν γνωρίσει από κοντά, πρέπει να πούμε ότι η Κωνσταντίνα είναι ένα «πλάσμα». Με ευαισθησία, με ευγένεια, με επίπεδο. Αξίζει τον κόπο να κουβεντιάσεις μαζί της.

❝ Στην κυριολεξία « φρίκαρα» στην ιδέα

ότι ζούμε μία παγκόσμια συνωμοσία του Θεού και του σύμπαντος

για να μάς πουν:

Αρχίσατε να απομακρύνεστε ο ένας από τον άλλον

μέσα από μια οθόνη, οπότε κανονίστε την πορεία σας

γιατί θα είσαστε μία ζωή έτσι. ❞

Β.Α.: Αρχίσαμε με την ερώτηση της εποχής: Τέχνη και πανδημία. Είδαμε πολλή καταστολή, πολλά μέτρα, πολλή ανεργία. Μήπως το κράτος έπρεπε να χρησιμοποιήσει την τέχνη με διαφορετικό τρόπο, ως εργαλείο;

Κ.Μ.: Δύσκολο αυτό που με ρωτάς. Και για την πλευρά των καλλιτεχνών, της τέχνης, αλλά και για τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου, ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Μια τέτοια πανδημία είχε να φανεί από τις αρχές του αιώνα. Η τέχνη δεν αποτελεί το πρώτο μέλημα μιας κυβέρνησης. Δυστυχώς δεν είχαμε εμπειρία. Εμείς όμως έχουμε μάθει και γαλουχούμαστε κάθε φορά στο ότι η τέχνη βοηθά τη ζωή όπως και η ζωή την τέχνη, μας δίνει έμπνευση και μας βοηθά να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε.

Β.Α.: Σε ένα δεύτερο κύμα πανδημίας, θα μπορούσαμε να δούμε παραστάσεις μέσα π.χ. στην τηλέ-εκπαίδευση και το σχολικό πρόγραμμα;

Κ.Μ.:  Από όλα αυτά που είδα και αποκωδικοποίησα, κατάλαβα ότι προσωπικά μπορώ, όσο γίνεται μέσω του ίντερνετ και της τηλεργασίας ας το πούμε, να κάνω κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν με βίντεο ή συνεντεύξεις με έναν σκοπό ή στόχο ώστε να μην πέφτει το ηθικό του κόσμου. Όμως με το θέμα της αναπαράστασης που έχουμε εμείς οι ηθοποιοί κυρίως, μιας και διάβασα ότι μέσα στο μήνα γίνονται κάποιες πρεμιέρες σε θεατρικά σκεφτόμαστε κι εμείς να ξεκινήσουμε σιγά σιγά. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο να αρχίσουμε να αποδαιμονοποιούμε τους κλειστούς χώρους που γίνονται οι παραστάσεις και οι τέχνες γενικότερα. Για να αρχίσει να δημιουργείται πάλι, με κάποιον τρόπο, η επαφή. Στην κυριολεξία « φρίκαρα» στην ιδέα ότι ζούμε μία παγκόσμια συνωμοσία του Θεού και του σύμπαντος για να μάς πουν: Αρχίσατε να απομακρύνεστε ο ένας από τον άλλον μέσα από μια οθόνη, οπότε κανονίστε την πορεία σας γιατί θα είσαστε μία ζωή έτσι. Η τέχνη μπορεί να βρει τρόπους να δημιουργήσει την επαφή ξανά.

Β.Α.: Τα επόμενά σου βήματα αν το επιτρέψει η πανδημία;

Κ.Μ.:  Σήμερα που σου δίνω αυτή τη συνέντευξη, ένιωσα ότι άνοιξε το μυαλό μου. Τόσους μήνες «μέσα», διαβάζω βιβλία, σενάρια για τηλεοπτικά, για κινηματογραφικά, για θεατρικά, γράφω, σκαρώνω, μιλάω με συνάδελφους… Για το εγγύς μέλλον έχω στο μυαλό μου πράγματα να γίνονται με άλλους ηθοποιούς σε μεγάλους χώρους και τηρώντας τις αποστάσεις να δημιουργηθούν κάποια videos και άλλα χρησιμοποιώντας πάλι την εικόνα. Θεατρικά θα συνεχίσουμε με τη Μιμή Ντενίση στο θέατρο Μείζονος Ελληνισμού, έργο που σταμάτησε πάνω στην κορυφή της επιτυχίας. Προβλέπεται να γίνει πρεμιέρα το Νοέμβρη, θα δούμε.

❝ Έχω ανατραφεί ώστε να έχω έναν σκοπό για να σηκώνομαι από το κρεββάτι.

Το επάγγελμα που έχω επιλέξει δεν μου το προσφέρει αυτό καθημερινά.

Κι επειδή μαζευτήκαν πολλά φεγγάρια χωρίς δουλειά και χωρίς σκοπό,

δεν μπορούσα να νιώθω ότι είμαι άεργη -και όχι άνεργη-.❞

Β.Α.: Παραστάσεις με άτομα με αναπηρία; Άγνωστη πτυχή για πολλούς, θες να μας πεις για τη συνεργασία σου με την Κιβωτό;

Κ.Μ.: Η Κιβωτός είναι ένα κέντρο αποκατάστασης και θεραπειών παιδιών με αναπηρία με αισθητικοκινητικές διαταραχές, δεν θα πω ΑμεΑ, δεν μου αρέσει αυτή έκφραση. Στην Κοζάνη, Δυτική Μακεδονία, παιδιά μέχρι 13 χρονών, όπου έδινα παραστάσεις και ενέτασσα όλα τα παιδιά –ακόμη και τα μωρά- με τους θεραπευτές τους σε διάφορα μεγάλα παραμύθια ή μικρά, σπουδαία ή όχι, για να ανεβαίνουν στη σκηνή. Κατάλαβα μέσω της επαφής μου με τα παιδιά και επιβεβαιώνω ότι η μουσική, το θέατρο ανυψώνουν και το πνεύμα και το σώμα του ανθρώπου. Είδα ραχοκοκαλιές να τεντώνονται, ποδαράκια να τρέχουν, χαρές μεγάλες όταν ενασχολούνταν με την τέχνη που τους έδινε την αυτοπεποίθηση να ανήκουν κάπου και να δημιουργούν κάτι. Αυτό εντασσόταν στις θεραπείες τους και στο τέλος της χρονιάς δίναμε δύο παραστάσεις στο ανοιχτό θέατρο της Κοζάνης, και στο πνευματικό κέντρο, οι οποίες είχαν αθρόα προσέλευση και τους έδινε μία ελπίδα και καταλάβαιναν ότι δεν είναι εγκαταλειμμένα, όπως συνήθως ακούμε. Για εμένα ήταν η άγνωστη πτυχή του ότι γενικώς η κοινωνία δεν δίνει μεγάλη σημασία. Κάτι που δεν θεωρείται πολύ πιασάρικο.

Β.Α.: Γιατί είναι αντιτηλεοπτική η εικόνα της αναπηρίας;

Κ.Μ.: Πάντα θα είναι αυτό, δυστυχώς. Το παλεύουν πολύ βέβαια. Μαζί σου παραδείγματος χάρη, που εμείς γνωριζόμαστε και χρόνια, είσαι πολύ δυναμικός και ξεχνά κανείς την αναπηρία που έχεις. Βλέπω ότι κάποιοι, ωραίοι νέοι, Παρολυμπιονίκες που έχασαν τα πόδια τους, όχι εκ γενετής, το έκαναν ένα είδος δημόσιου προτύπου το «κοιτάω μπροστά ακόμα και χωρίς πόδια». Εκτίθενται περισσότερο και μπορούμε και τους βλέπουμε και παίρνουμε το μήνυμα. Γιατί κι εμένα όταν με φωνάξαν και μου είπαν ότι υπήρχαν παιδιά που είχαν συνηθίσει να κάνουν με την προηγουμένη σκηνοθέτιδα που ήταν στο χώρο παραστάσεις, και μου ζήτησαν να το αναλάβω εγώ, εγώ είπα ότι δεν έχω ξανασυναντηθεί με παιδιά με αναπηρία. Τι θα κάνω; Είχα στο μυαλό μου μία ιατρική εικόνα. Ανθρώπους με άσπρες στολές, σε άσπρους τοίχους, κάτι που με παρέπεμπε σε άρρωστους. Έτσι το έχει στο μυαλό του πολύς κόσμος. Και εν τέλει πήγα στην Κιβωτό, όπου είδα χιούμορ, άκουσα γέλια, είδα φαντασία, είδα ταλέντο από τα παιδιά και τους θεραπευτές τους. Στον κόσμο όμως, στους θεατές, πρέπει να το κάνεις μασημένη τροφή. Όπως εγώ πίστευα ότι θα δω κάτι φρικαλέο, έτσι όλοι θεωρούν ότι δεν μπορούν να ασχοληθούν με αυτό. Πρέπει να τους δείξεις ότι τη διαφορετικότητα δεν είναι να τη φοβάσαι, το διαφορετικό είναι να σε εμπνέει.

Β.Α.: Πτυχίο θεολογίας; Σε μεγάλη ηλικία, γιατί το αποφάσισες, το ήθελες; Σήμαινε για εσένα ένα κλείσιμο κύκλου, μία επιβεβαίωση ίσως;

Κ.Μ.: Όλα αυτά που λες ισχύουν. Το κυριότερο όμως, είναι ότι έχω ανατραφεί ώστε να έχω έναν σκοπό για να σηκώνομαι από το κρεββάτι. Το επάγγελμα που έχω επιλέξει δεν μου το προσφέρει αυτό καθημερινά. Κι επειδή μαζευτήκαν πολλά φεγγάρια χωρίς δουλειά και χωρίς σκοπό, δεν μπορούσα να νιώθω ότι είμαι άεργη -και όχι άνεργη-. Το αποφάσισα επειδή αγαπώ τα βιβλία και θα είμαι πάντα μία μαθήτρια. Εφόσον είχα εκεί ανοίξει «λογαριασμό», το οποίο δεν με ενδιέφερε απόλυτα ποτέ, πέραν της πίστης μου, αλλά είπα ας πάω εκεί που ξέρω κάποια βασικά, για να φέρω εις πέρας μία αποστολή. Τελικά τα κατάφερα και μπήκα σε συμβάσεις που δεν ήταν της ηλικίας μου, πράγμα δύσκολο να πηγαίνεις με το λεωφορείο στη σχολή. Να κάθεσαι στα έδρανα και να ρωτάς τους καθηγητές αν μπορείς να δώσεις προφορικά το μάθημα. Είναι διαφορετική η ζωή σου όταν θεωρείσαι φοιτητής. Όμως αυτά αποτέλεσαν την καθημερινότητα που με έβγαλε σε ένα φως. Επετεύχθη ο σκοπός πανηγυρικά, όχι μόνο επειδή πήρα το πτυχίο. Έβαλα τον εαυτό μου σε μία πρόκληση από την οποία βγήκα απόλυτα κερδισμένη.

Β.Α.: Το τι θα λέει ο κόσμος σε προβλημάτισε;

Κ.Μ.: Δεν με προβλημάτισε. Οι μισοί συμφοιτητές με ήξεραν οι άλλοι μισοί όχι. Πέρασαν και χρόνια που ήμουν πάρα πολύ δημοφιλής και υπήρξαν και κάποιοι –λίγοι- που δεν ήταν πολύ δεκτικοί στο γεγονός πως εγώ γύρισα από τα θεάματα σε αυτό. Δεν ήταν ένα απλό πτυχίο αλλά πολλά κερδισμένα στοιχήματα.

Η Κωνσνταντίνα Μιχαήλ

❝Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον άνεργο καλλιτέχνη.

Αισθάνεσαι άχρηστος.

Γιατί δεν απορρίπτουν τη δουλειά σου αλλά εσένα.

Εσύ είσαι η δουλειά σου: η ψυχή σου, το σώμα, το πρόσωπο.❞

Β.Α.: Το μήνυμά σου στους νέους ηθοποιούς;

Κ.Μ.: Να έχουν μία πηγή εσόδων και από κάπου αλλού. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον άνεργο καλλιτέχνη. Αισθάνεσαι άχρηστος. Γιατί δεν απορρίπτουν τη δουλειά σου αλλά εσένα. Εσύ είσαι η δουλειά σου: η ψυχή σου, το σώμα, το πρόσωπο. Όταν όμως δεν μπορείς να ζεις την οικογένεια σου, δεν μπορείς να κάνεις ούτε τη δουλειά σου. Κανείς δεν θέλει έναν απελπισμένο ηθοποιό. Επίσης, πρέπει οπωσδήποτε να πηγαίνουμε σε σχολές και να ισχύσει πάλι η άδεια του ηθοποιού. Είναι μια τέχνη όπου ξέρει ο νέος γονιός τα οφέλη της και ωθεί το παιδί στην υποκριτική από μικρή ηλικία, γιατί εμάς μας απαγορεύανε, βοηθάει και σε άλλες ενασχολήσεις προσωπικές, ψυχολογικές και επαγγελματικές. Γενικότερα σε ξεμπλοκάρει σαν άνθρωπο, σε ανοίγει προς τους άλλους ανθρώπους και προς το στόχο σου με λιγότερες συμβάσεις. Γίνεσαι πιο επικοινωνιακός. Είμαστε πολύ αποτελεσματικός κλάδος. Και να μας κρεμάσεις ανάποδα μπορούμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Αυτό είναι βοηθητικό σε πάρα πολλά πράγματα από την προσωπική σου κατάσταση, την οικογενειακή, κοινωνική, επαγγελματική οτιδήποτε. Οπότε, το να σπουδάσει κάποιος ηθοποιός είναι και θέμα εκπαίδευσης, γαλουχείσαι.

Πρέπει να επανέλθει η άδεια του ηθοποιού, είμαι ξεκάθαρη, για να μην βρίζουμε ούτε αυτούς που εμφανίζονται από άλλους κλάδους, οι οποίοι ενίοτε τα καταφέρνουν, αλλά ούτε και να απογοητεύουμε τον κόσμο. Αλλιώς εκτιμάς ένα επάγγελμα όπου υπάρχει μία επισημότητα και μία πρακτική καταξίωση. Είναι εκτίμηση που δίνει στο επάγγελμα, ένα κύρος. Να ασχοληθεί όποιος θέλει αλλά να έχει την άδεια. Εμείς δεν κοροϊδεύουμε, δεν παίζουμε, εκτιμάται αλλιώς η δουλειά όταν υπάρχει επίσημο έγγραφο που λέει πώς είσαι ηθοποιός και μπορείς να δουλέψεις, έχεις κάνει σπουδές, είσαι σε ένα μητρώο, φορολογείσαι…

Β.Α.: Ποτέ σταματάει να δουλεύει ένας ηθοποιός; Και προσπαθεί στην πορεία να βελτιωθεί; Εσύ δουλεύεις καθημερινά και βελτιώνεσαι;

Κ.Μ.: Εγώ Πρέπει οπωσδήποτε να κρατάω το σώμα μου «ζεστό» πχ με χορό ή γυμναστική, τη φωνή, το μυαλό διαβάζοντας για να μην το χάσεις κιόλας. Οπότε ναι, δουλεύουμε καθημερινά και αυτό δεν πρέπει να σταματά ποτέ.

Β.Α.: Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση;

Κ.Μ.: Εγώ είμαι πολύ καλή στο θέατρο, θα στο απαντήσω έτσι. Θα ήθελα να την μάθω την κάμερα. Και ξεκινώ να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο που ανοίγει σιγά σιγά και στην Ελλάδα με έναν τρόπο. Έχω μάθει την κάμερα μέσω τηλεόρασης που είναι άλλου είδους. Θέλω να εκπαιδευτώ και να κάνω κινηματογράφο.

Β.Α.: Είσαι ικανοποιημένη από το τηλεοπτικό προϊόν της εποχής;

Κ.Μ.: Έχει σημασία; Η τηλεόραση ήταν πάντα έτσι. Είχε και τα σκουπίδια, τα επιπόλαια, τους αγράμματους, τη λάθος γλώσσα, τα λάθος μηνύματα… Όμως υπήρχαν και υπάρχουν προσπάθειες, επιτυχημένα αποτελέσματα, μυθοπλασία… θα ήθελα παραπάνω μυθοπλασία. Και υπάρχει στα χεριά του καθενός το τηλεκοντρόλ, το οποίο οι νέοι άνθρωποι το πατάνε, την κλείνουν και μπαίνουν ιντερνέτ. Κι εγώ μαζί τους. Βέβαια η τηλεόραση κάνει και Άγριες Μέλισσες, κάνει και εκπομπές πέρα από τα κλασικά, υπάρχουν κάποια πλάσματα, νέοι άνθρωποι που κάνουν ωραίες εκπομπές αν θες να χαζέψεις.

Β.Α.: Συνεργασίες που θα ήθελες να κάνεις και δεν έχεις προλάβει;.

Κ.Μ.: Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ αυτό. Ας πούμε, Τον Βέγγο τον είχα γνωρίσει προσωπικά για λίγο, είχα δει στη δουλειά του πόσο κορυφαίος ήταν. Είναι, όμως, ένας πετυχημένος κώδικας του παρελθόντος, εμείς σήμερα δεν μπορούμε να τον κάνουμε πια. Αυτό το ύφος που δίδασκαν οι περισσότεροι από αυτούς, αυτή η δουλειά που μάς δίδαξαν, πλέον έχει πάει αλλού, σε άλλο κώδικα, αλλιώς μας ακούει ο κόσμος. Πχ του Βέγγου, του Κωνσταντάρα, της Βλαχοπούλου είναι μια γλυκιά ανάμνηση, δεν μιλάει πια στους νέους. Και εγώ θέλω να μιλήσω στους νέους. Ψάχνω να βρω πιο νέους συνεργάτες, να μιλάνε άλλη γλώσσα, να έχουν άλλη συμπεριφορά, άλλη παιδεία.

Β.Α.: Τι θες να βλέπεις “Με Άλλα Μάτια”;

Κ.Μ.: Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις τα προσωπικά και τα επαγγελματικά σου με άλλα μάτια, γιατί όταν έχεις μία μόνο ματιά οδηγείσαι σε ένα τέλμα. Πρέπει να δεις την άλλη πλευρά. Αν θες να ανανεωθείς και να βρεις καινούριες καταστάσεις, επιτυχίες και κορυφές πρέπει να τα δεις σφαιρικά τα πράγματα, με αλλά ματιά, όχι με τα ίδια μάτια που ερμηνεύεις κάθε φορά. Σήμερα η αλήθεια είναι ότι ξύπνησα και τα είδα όλα με άλλα μάτια. Νιώθω επιτέλους ανανεωμένη.

Η Κωνσνταντίνα Μιχαήλ φωτογραφία από την παράσταση
Φωτογραφία από την παράσταση “Από Σμύρνη… Σαλονίκη”

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο