Η Κωνσταντίνα βρίσκεται με το αμαξίδιό της μέσα σε ένα κλουβί ανάμεσα σε δύο μοντέλα χωρίς αναπηρία που βρίσκονται και αυτές σε διπλανά κλουβιά.

Η Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου, η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως άνθρωπος με βλάβη στο σώμα του, ασχολείται επαγγελματικά με το μόντελινγκ. Μέσα από τη συμμετοχή της στην πρωτότυπη φωτογραφική καμπάνια του Γιάννη Βλασερού, μάς δείχνει πώς θα έπρεπε να εκπροσωπούνται μέσω της μόδας με αναπηρία.

Από τον Ηλία Μαραβέγια

Ισότιμη πρόσβαση στη μόδα σημαίνει ουσιαστική ένταξη και η ορατότητα των σωμάτων με βλάβες σε φωτογραφίσεις, πασαρέλες, διαφημίσεις» αναφέρει η Κωνσταντίνα , στο «ENJOY», συμπληρώνοντας ότι με τον τρόπο αυτό, όπως και με τη δημιουργία και παραγωγή ρούχων για τέτοια σώματα, επισημαίνεται η επιτακτική ανάγκη για αποδαιμονοποίηση του όρου αναπηρία και η απελευθέρωσή της από στερεότυπα που συνδέονται με τη λύπηση, την ανικανότητα ή ακόμη και τα επουράνια. Σε μια από τις εικόνες της καμπάνιας που στοχεύει στην ορατότητα και τη συμπερίληψη τη βλέπουμε δίπλα σε άλλα μοντέλα να ποζάρει με το αμαξίδιό της μέσα σε κλουβί, κάτι που είναι συμβολικό και αναδεικνύει τον κοινωνικό αποκλεισμό των αναπήρων.

– Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας κάποια πράγματα για σένα;

Κ.Α.: Είμαι γεννημένη το 1996 και έχω μεγαλώσει στην Αθήνα. Η βασική μου ενασχόληση αφορά τη διδασκαλία συγκεκριμένα έχω τελειώσει το Παιδαγωγικό Αθηνών. Το πρώτο μου μεταπτυχιακό είναι στην Ειδική Αγωγή, έχω μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην Εκπαιδευτική Ρομποτική και το μεταπτυχιακό που ολοκλήρωσα πριν από λίγο καιρό είναι στην Κοινωνική Παιδαγωγική και Κοινωνική Νευροεπιστήμη και Εκπαίδευση. Πλέον είμαι διδακτορική φοιτήτρια στο πεδίο της Κοινωνικής Παιδαγωγικής και των Σπουδών για την Αναπηρία. Εργάζομαι ως παιδαγωγός της ένταξης, αυτό που όλοι γνωρίζουν ως ειδικός παιδαγωγός. Προσωπικά, δεν συμφωνώ καθόλου με τον όρο, τον θεωρώ πολύ διαχωριστικό όσον αφορά την εκπαίδευση των αναπήρων. Επίσης, επιδιώκω να είμαι όσο το δυνατόν πιο ενεργή στα θέματα διεκδίκησης ισότιμης πρόσβασης, αντιμετώπισης στο πλαίσιο της αναπηρίας ως και η ίδια ανάπηρη.

– Η κινητική αναπηρία που έχεις είναι εκ γενετής ή προκλήθηκε έπειτα από κάποιο ατύχημα;

Κ.Α.:  Μου δίνεις μια ωραία αφορμή να κάνουμε μια πραγματική διάκριση της αναπηρίας και της βλάβης. Αυτό που συμβαίνει στα πόδια μου είναι η βλάβη μου. Έχω μια κινητική βλάβη από τότε που γεννήθηκα. Από την άλλη, η αναπηρία που αντιμετωπίζω αφορά τα εμπόδια και τον αποκλεισμό από την κοινωνία. Γιατί αναπηρία ίσον εμπόδια, δεν έχει να κάνει δηλαδή καθόλου με το τι συμβαίνει στο σώμα μας, με το τι δεν λειτουργεί σε αυτό όπως αναμένεται.

Οι φωνές μας μετράνε και κανείς άλλος, μη ανάπηρος, δεν μπορεί να μας πει τι χρειαζόμαστε και τι όχι.

– Αυτά τα εμπόδια και τον κοινωνικό αποκλεισμό θέλεις να αναδείξεις μέσα από τη συμμετοχή σου στην καμπάνια του Γιάννη Βλασερού;

Κ.Α.:  Η βασική αφορμή για τη συμμετοχή μου είναι το γεγονός ότι τα ανάπηρα άτομα υποεκπροσωπούμαστε στα πάντα και αυτό συνδέεται άρρηκτα με τη διάκριση που έκανα πριν, ότι η αναπηρία ισούται με τα εμπόδια σε κάθε τομέα της ζωής μας. Παίρνοντας ως παράδειγμα τους αναπήρους και τη μόδα, μια ματιά γύρω μας αρκεί για να διαπιστώσουμε τι συμβαίνει. Δεν αναφέρομαι μόνο στα fashion shows και στις διαφημίσεις, αλλά ακόμη και στον σχεδίασμά. Πόσο λαμβάνονται υπόψη τα σώματα με βλάβη κατά τη δημιουργία ενός ρούχου, τη διοργάνωση μιας επίδειξης μόδας ή τη δημιουργία μιας διαφήμισης; Σχεδόν καθόλου! Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, τα ανάπηρα άτομα αναπαρίστανται από μη ανάπηρα άτομα, ενώ γίνεται και μια προσπάθεια είτε να ευαισθητοποιήσουν το κοινό είτε να βγάλουν ένα συναίσθημα λύπησης. Αυτό είναι κάτι που προσπαθούμε ν’ αποτάξουμε από το κομμάτι της αναπηρίας, γιατί είναι ο λόγος που δαιμονοποιεί τη λέξη με όλα αυτά τα στερεότυπα που κουβαλάει. 0 κύριος λόγος, λοιπόν, που συμφώνησα να συνεργαστώ με τον Γιάννη Βλασερό σε αυτό το φωτογραφικό εγχείρημα, που ήταν δική του ιδέα, κι εγώ λειτούργησα ως μετουσιωτής σε αυτή, ήταν να εκπροσωπηθεί ισότιμα η αναπαράσταση ενός ατόμου με βλάβη στο πρότζεκτ της φωτογράφισης.

– Στα απλά και καθημερινά πράγματα, όπως οι μετακινήσεις, θεωρείς πως η Ελλάδα είναι μια χώρα φιλική απέναντι στα άτομα με αναπηρία;

Κ.Α.:  Η Ελλάδα είναι μια χώρα ημιμέτρων απέναντι στα ανάπηρα άτομα. Είναι μια χώρα η οποία είναι προσβάσιμη μόνο εκεί που φαίνεται και πάλι όχι ολοκληρωτικά. Μια χώρα που έχει δομήσει την προσβασιμότητά της κυρίως μέσα από δράσεις που δεν έχουν σχεδιαστεί από τα ίδια τα άτομα με αναπηρίες, τουλάχιστον όχι στο μεγαλύτερο μέρος τους. Είναι σημαντικό όταν επιχειρείται κάτι που πάει να προαγάγει τη συμπερίληψη και την προσβασιμότητα να γίνεται μέσα από τις φωνές των ανάπηρων ατόμων και τα δικά τους βιώματα. Οι φωνές μας μετράνε και κανείς άλλος, μη ανάπηρος, δεν μπορεί να μας πει τι χρειαζόμαστε και τι όχι. Οπως εγώ δεν μπορώ να εκφράσω την πραγματικότητα που βιώνει ένα τυφλό άτομο, έτσι και ένα μη ανάπηρο άτομο δεν μπορεί να μιλήσει για έναν άνθρωπο που έχει βλάβη. Τους τελευταίους μήνες είμαι χρήστρια αμαξιδίου, προηγουμένως περπατούσα μόνο με το μπαστούνι μου. Εχω να σου πω, λοιπόν, ότι ακόμη κι εγώ που έχω κινητική βλάβη δεν μπορούσα να αντιληφθώ πιο πριν πόσο σημαντικό είναι οι ράμπες να βρίσκονται στην κατάλληλη κλίση και να υπάρχει παντού ένας τρόπος για να μπορεί να κινηθεί ένας άνθρωπος που χρησιμοποιεί αμαξίδιό.

– Γιατί άρχισες να χρησιμοποιείς τώρα το αμαξίδιό;

Κ.Α.:  Γιατί το αμαξίδιό φτάνει τη δική μου ανεξαρτητοποίηση στο pick της, ειδικά όσον αφορά τα ταξίδια ή τα μέρη που έχουν ορθοστασία. Στο διάστημα που το χρησιμοποιώ έχει βελτιώσει τόσο πολύ την καθημερινότητά μου, που δεν το πίστευα ούτε η ίδια. Επίσης, ήταν κι ένα προσωπικό μου στοίχημα. Μέσω αυτής της επιλογής αποδαιμονοποίησα το δικό μου στερεότυπο, που ήταν ριζωμένο τόσα χρόνια μέσα στο κεφάλι μου, και τι έλεγε; Οτι αν ποτέ χρησιμοποιήσεις αμαξίδιο, θα αποκλειστείς από παντού, δεν θα σε θέλει κανείς. Συνειδητοποίησα ότι το αμαξίδιο δεν είναι αυτό που θα με καθηλώσει, αλλά αυτό που θα μου δώσει περισσότερη χειραφέτηση, σε συνδυασμό πάντα και με το μπαστούνι μου. Το αστείο ποιο είναι, όμως; Ζω στην Αγία Παρασκευή και η γειτονιά μου είναι 100% προσβάσιμη, βγαίνω και κυκλοφορώ με τέτοια ευκολία, που το απολαμβάνω. Με το που περάσω όμως μερικά τετράγωνα που έχουν ποδηλατοδρομηθεί, υπάρχει ένας… μεσαίωνας. Και σου μιλάω τώρα για έναν δρόμο απόσταση. Στο ένα στενό μπορώ να είμαι ισότιμη και στο άλλο όχι. Ακόμη και να φτιαχτούν όλοι οι δρόμοι, όμως, ακόμη και να μπορούμε να πηγαίνουμε παντού και να μπαίνουμε σε όλα τα μαγαζιά, η πρόσβαση μας στην κοινωνική ζωή θα εξακολουθεί να είναι δύσκολη.

Είμαστε όλοι διαφορετικοί, άρα η λέξη αποδοχή δεν υπάρχει λόγος ούτε να αναφέρεται. Ενώ όταν λες «αντιμετώπισε όλα τα άτομα ως ισότιμα», δεν γίνεται κάποια διάκριση, δεν υπάρχει το «εμείς κι εσείς», υπάρχει το «όλοι μαζί».

– Τι μπορεί να γίνει για να αλλάξει αυτό;

Κ.Α.:  Θα πρέπει να σκεφτούμε τρόπους για να αλλάξει. Να μπορούμε να μπαίνουμε στο κλαμπ και να είμαστε ισότιμοι, να πηγαίνουμε στη συναυλία και να μην καθόμαστε μπροστά στη σκηνή ή περιφραγμένοι με ένα σίδερο για να μη μας χτυπήσουν οι άλλοι, αλλά να έχει προβλεφθεί η κατάλληλη ράμπα που θα μας φέρνει στο κατάλληλο ύψος απ’ όπου μπορούμε να την παρακολουθήσουμε προσβάσιμα και ισότιμα. Να μπαίνουμε σε μαγαζιά και να μην πρέπει να έρθουμε σε δύσκολη θέση να ρωτήσουμε αν υπάρχει αναπηρική τουαλέτα.

– Πόσο ουτοπικό σου φαίνεται όλο αυτό;

Κ.Α.:  Μου αρέσει να είμαι ρεαλίστρια, δεν θεωρώ πως είναι κάτι που θα γίνει μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια. Πιστεύω όμως πολύ στα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα κι έχουν στο μυαλό τους όλα τα άτομα. Ελπίζω σε πρώτο στάδιο να ξεφύγουμε λίγο από τον όρο της διαφορετικότητας. Τον θεωρώ τόσο κακό όρο. Χρόνια ολόκληρα ακούμε την ατάκα «αποδέξου τη διαφορετικότητα, οι διαφορετικοί άνθρωποι είναι ίδιοι με εσένα». Δεν είναι πολύ οξύμωρο να ζητάς από κάποιον να δεχτεί έναν άλλον άνθρωπο, λες και είναι ένα κάποιο ξωτικό; Είμαστε όλοι διαφορετικοί, άρα η λέξη αποδοχή δεν υπάρχει λόγος ούτε να αναφέρεται. Ενώ όταν λες «αντιμετώπισε όλα τα άτομα ως ισότιμα», δεν γίνεται κάποια διάκριση, δεν υπάρχει το «εμείς κι εσείς», υπάρχει το «όλοι μαζί». Ολοι μαζί χρειάζεται να συνεργαστούμε για να προαγάγουμε αυτό που ονομάζουμε συμπεριληπτική κοινωνία και προσβασιμότητα, να προαγάγουμε αυτό που λέγεται ορατότητα… Από το κομμάτι της ορατότητας πρέπει και να ξεκινήσουμε: «Σε βλέπω, ξέρω ότι υπάρχεις»! Οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας πιστεύουν πως οι ανάπηροι δεν υπάρχουν, γιατί δεν τους βλέπουν. Και αυτό είναι πολύ σοβαρό

CREDITS:

📷 Φωτογραφίες: Γιάννης Βλασερός,

⚫ Παραγωγή: Artcode Production,

👗 Ρούχα: Δημήτρης Στρέπκος,

💫 Celebrity Skin

💄 Make-up: Μαριλένα Σουκερά,

💇‍♀️Μαλλιά: Μάιρα Χατζησταθόγλου,

🚺 Μοντέλα: Fashion Cult ENJOY

Η Κωνσταντίνα βρίσκεται με το αμαξίδιό της μέσα σε ένα κλουβί.

Πηγή: Κυριακάτικη Δημοκρατία

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή