Μπάνερ: Φωτογραφία της Κωνσταντίνας Αλεξανδρίδου, το όνομά της και το κείμενο "Είμαι η Κωνσταντίνα κι είμαι παραπληγική. Είμαι η Κωνσταντίνα κι είμαι μοναδική. Αποδέχομαι τη μοναδικότητά μου. Εσύ; Αποδέχεσαι τη μοναδικότητα;"

Η Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου είναι μια νέα κοπέλα με παραπληγία.

Με ένα προσωπικό της βίντεο που είχε δημοσιεύσει στα social media της, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, μας συστήθηκε με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Μίλησε για το προσωπικό της βίωμα ως ανάπηρο άτομο, για τη μοναδικότητα ως μέρος της ανθρώπινης φύσης, ενώ παρότρυνε τον κόσμο να ασχολείται με τα σοβαρά κοινωνικά θέματα όλο τον χρόνο και όχι μόνο τις Παγκόσμιες Ημέρες.

Ακολουθούν τα λόγια της Κωνσταντίνας στο βίντεό της:

«Γεια σας, είμαι η Κωνσταντίνα, κι αυτό εδώ είναι το μπαστούνι μου. Είμαστε μαζί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Είμαι η Κωνσταντίνα κι είμαι παραπληγική.

Όχι, δεν είναι κάτι πολιτικό. Ούτε κάποιος λόγος για τον οποίο χρειάζεται να μου φέρεστε διαφορετικά. Ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων που ονομάζονται ανάπηροι. Συχνά, αυτή η λέξη συνοδεύεται με την ανικανότητα, ή το αίσθημα της λύπησης. Άλλοι τη συνδέουν με τον θαυμασμό και τον ηρωισμό. Ένας άνθρωπος με αναπηρία ωστόσο δε χρειάζεται ούτε να τον λυπάσαι ούτε να τον θαυμάζεις. Δεν είμαστε σούπερ ήρωες ούτε ανίκανοι. Είμαστε απλώς άνθρωποι, μοναδικοί όπως ο καθένας μας. Δε βιώνω καμία κατάρα, καμία ευλογία και καμία γραμμένη μοίρα λόγω της αναπηρίας μου. Είμαι όπως όλοι. Είμαστε όπως όλοι! Κι εμείς ζούμε, κλαίμε, γελάμε, κάνουμε έρωτα, αγαπάμε, ερωτευόμαστε, γυμναζόμαστε, σπουδάζουμε, χορεύουμε, πετάμε, οδηγάμε. Μπορούμε να ζήσουμε ανεξάρτητα.

Η μοναδική διαφορά είναι πως εγώ αναγκάστηκα πολύ μικρή να βιώσω πώς είναι να είσαι διαφορετικός. Όπως όταν στα 5 μου δεν πήγα σε παιδικό σταθμό, γιατί δεν μπορούσαν να δεχθούν παιδιά με αναπηρία. Ή στα 6 μου, που πήγα στην τάξη με δύο μπαστούνια κι οι συμμαθητές μου νόμιζαν ότι ήμουν εξωγήινη! Ή όταν στα 7 μου δεν με πήραν μαζί σ’ εκείνη την εκδρομή, γιατί δεν μπορούσαν να κουβαλήσουν μαζί το αμαξίδιο. Όταν στα 11 μου κληρώθηκα για παραστάτης, αλλά μου είπαν πως δεν θα πάω, γιατί πίστεψαν ότι θα μπορούσα να περπατήσω τόσο. Ή όταν στα 13 μου πέρασα από εκείνη την καφετέρια και άκουσα για πρώτη φορά αυτό το «Δες πόσο όμορφη! Αλλά κοίτα τι έχει…». Όταν στα 15 μου εκείνο το αγόρι με άφησε, γιατί ναι μεν ήμουν πολύ καλό κορίτσι, αλλά ντρεπόταν να κυκλοφορεί έξω μαζί μου. Βέβαια, είμαι μια ανάπηρη αρκετά τυχερή! Μια ανάπηρη που έφτιαξα την τύχη μου. Γιατί στα 12 μου, τελικά σήκωσα τη σημαία του σημαιοφόρου σ’ εκείνη την παρέλαση! Γιατί τους είπα πως μπορώ. Γιατί στα 13 μου έκανα τους πρώτους μου φίλους. Φίλους που έχω μέχρι και σήμερα. Στα 14 μου φλέρταρα αθώα με το αγόρι από τη διπλανή τάξη. Και στα 17 μου έκανα την πρώτη μου σχέση με τον πρώτο μου έρωτα. Στα 18 μου, περπάτησα ένα ολόκληρο χιλιόμετρο χωρίς το μπαστούνι και γύρισα το κέντρο της Αθήνας. Στα 20 μου ξεκίνησα το CrossFit και στα 24 ολοκλήρωσα τον κύκλο των μεταπτυχιακών σπουδών μου.

Φυσικά, όλα αυτά δεν ήταν εύκολα. Κι η τύχη δεν ήταν το μόνο που χρειάστηκα. Χρειάστηκα πολλή πίστη και πάλεψα, πάλεψα για να τα καταφέρω. Ήταν πολλές οι νύχτες που πέρασα στο κρεβάτι μου κλαίγοντας. Αναρωτιόμουν, γιατί σε μένα; Τι έκανα λάθος; Τι θα γινόταν αν δεν το είχα αυτό; Πώς θα ήταν να ήμουν «φυσιολογική»; Ή τι θα γινόταν αν είχα κάποιου άλλου είδους αναπηρία; Τι θα γινόταν αν δεν είχα χέρι; Αν δεν έβλεπα; Αν δεν άκουγα; Ή αν δεν μπορούσα να κινήσω κάποιο άλλο μέρος του σώματός μου λειτουργικά; Όμως, η θέλησή μου είναι πιο δυνατή από την αναπηρία μου. Η αναπηρία μου μετατράπηκε σε δύναμη. Πλέον είμαι 25, και είμαι περήφανη που δεν επέτρεψα στην αναπηρία μου να με καθορίσει ως ανίκανη. Ξέρω πολύ καλά τις δυνατότητες και τις αδυναμίες μου. Ξέρω πού μπορώ να φτάσω, τι μπορώ να κάνω και τι όχι. Δεν χρειάζομαι να μου το επισημαίνεις.

Δεν θέλω να ακούσω μπράβο, δε θέλω να με επαινέσετε. Το μόνο που θέλω είναι την επόμενη φορά που θα με συναντήσεις στον δρόμο να μη με κοιτάξεις παράξενα, γιατί νιώθω αμήχανα. Να μην προτρέξεις να μου προσφέρεις βοήθεια άμα δεν στο ζητήσω, γιατί με κάνεις να αισθάνομαι ανίκανη. Την επόμενη φορά που θα γνωρίσεις έναν ανάπηρο άνθρωπο, γνώρισε τον άνθρωπο κι όχι την αναπηρία του. Μην είσαι διαφορετικός απέναντί του, απλά και μόνο επειδή είναι ανάπηρος. Επειδή έχει την ιδιότητα του ανάπηρου. Δείξ’ του αν τον συμπαθείς ή όχι, όπως θα έκανες με τον οποιονδήποτε θα γνώριζες. Ενσυναισθάνσου και αποδέξου τον, αυτό χρειάζεται. Αν είναι να γίνω κάτι, ας γίνω έμπνευση. Όχι για την αναπηρία μου, για όλα όσα είμαι. Ώστε αύριο να μη δώσεις καμία δικαιολογία στον εαυτό σου γι’ αυτό που ανέβαλες σήμερα να κάνεις.

Είμαι η Κωνσταντίνα κι είμαι μοναδική. Αποδέχομαι τη μοναδικότητά μου. Εσύ; Αποδέχεσαι τη μοναδικότητα;»

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή