• Αρχική
  • Συνεντεύξεις
  • Κέλλυ Λουφάκη – Πρωταθλήτρια Ξιφασκίας με αμαξίδιο: «Θέλω να βλέπω περισσότερο κόσμο να χαμογελάει»

η Κέλλυ Λουφάκη σε αμαξίδιο με το ξίφος της

«Ψάχνει» το μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς και γίνεται παράδειγμα προς μίμηση

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Αυγουλά

Φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο της Κέλλυ Λουφάκη

Η ζωή της Κέλλυς Λουφάκη άλλαξε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το καλοκαίρι του 2012, από ένα τροχαίο ατύχημα στην Χίο. Η Κέλλυ, μια πολύ όμορφη γυναίκα, 37 ετών σήμερα, βρέθηκε σε αναπηρικό αμαξίδιο. Και ήταν τότε που πήρε τη μεγάλη απόφαση να ασχοληθεί με την ξιφασκία, Μια απόφαση που τη δικαίωσε και την έκανε να μείνει στην ιστορία ως η πρώτη Ελληνίδα ξιφομάχος που συμμετείχε σε Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Ξεκίνησε την ξιφασκία με αμαξίδιο το 2014, και ήδη το 2016 συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο, όπου και κατέλαβε την 10η θέση. Τον Απρίλιο του 2018 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μόντρεαλ του Καναδά. Επόμενος μεγάλος στόχος της ήταν η διεκδίκηση μεταλλίου στους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο 2020. Οι οποίοι αναβλήθηκαν. Και δεν ξέρουμε πότε θα γίνουν. Αλλά εκείνη δεν αποθαρρύνεται. Προσπαθεί και ελπίζει. Έχει κάνει πολλά. Και μάλιστα , το 2016 επελέγη από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού ως πρέσβειρα του προγράμματος «ΒeActive» με σκοπό να παροτρύνει μικρούς και μεγάλους στον αθλητισμό και στην καθημερινή άσκηση.

Η Κέλλυ Λουφάκη στο αμαξίδιό της

Η Κέλλυ Λουφάκη μίλησε με τον Βαγγέλη Αυγουλά για το meallamatia.gr. Και μάς λέει:

«Η αναπηρία μού προέκυψε μετά από ένα τροχαίο, όταν ήμουν 29 ετών. Ήμουν διακοπές στο νησί από όπου κατάγομαι και ένα πρωινό, πήγα να βάλω εν κινήσει τη ζώνη, έχασα τον έλεγχο, ο δρόμος δεν είχε μπάρες και έπεσα στο γκρεμό. Έχω κάκωση νωτιαίου μυελού, έχω παραπληγία και από τότε συνεχίζω κανονικά τη ζωή μου στο αμαξίδιο. Μετά από αποκατάσταση και νοσηλεία σε δημόσιο και ιδιωτικό κέντρο αποκατάστασης επέστρεψα σπίτι μου και στην εργασία μου. Είμαι τραπεζικός υπάλληλος, έχω σπουδάσει λογιστική, δούλευα ήδη στην τράπεζα πολλά χρόνια πριν. Στο κέντρο αποκατάστασης με προέτρεψαν να ασχοληθώ με τον αθλητισμό. Ήμουν πολύ αρνητική στην αρχή να ασχοληθώ».

Β.Α.: Περίμενες να αποκατασταθεί άμεσα η αναπηρία σου;

Κ.Λ.: Ο καθένας νομίζω το έχει στην αρχή «έλα μωρέ, εγώ θα γίνω καλά, θα σηκωθώ». Υπάρχει άγνοια. Όταν δεν γνωρίζεις τι έχεις πάθει ακριβώς, αυτό πιστεύεις. Βέβαια, σκέφτομαι ότι η τεχνολογία μπορεί να προχωρήσει και ίσως να περπατήσω ξανά, αλίμονο ποιος δεν το θέλει αυτό άλλωστε, αλλά δεν σημαίνει ότι θα περιμένω αυτό και δεν θα κάνω τίποτε άλλο. Έχουν ακουστεί διάφοροι μέθοδοι, όπως βλαστοκύτταρα για παράδειγμα, αλλά όλα είναι ακόμα σε πειραματικό στάδιο.

Η Κέλλυ ήταν χείμαρρος στη συνέντευξη, ουσιαστική και περιεκτική! Δε χρειαζόταν να τη διακόψω, ούτε χρειαζόταν πολλές ερωτήσεις για να απευθυνθεί στους αναγνώστες του meallamatia.gr. Χάρηκα που μου είπε ότι παρακολουθεί συχνά την ιστοσελίδα μας και ότι μετά τον κορωνοιό, ανυπομονεί να έρθει στο επόμενο Δείπνο Στο Σκοτάδι που θα διοργανώσουμε!

Β.Α.: H Κέλλυ είναι μόνο αθλήτρια;

Κ.Λ.: Είμαι πολλά πράγματα, δεν είμαι μόνο αθλήτρια και η αναπηρία δεν είναι μόνο αθλητισμός.

Β.Α.: Θα ήταν πιο εύκολο να φταίει κάποιος για το ατύχημά σου ή νιώθεις καλύτερα που είναι μόνο δική σου ευθύνη; Πώς το διαχειρίστηκες;

Κ.Λ.: Το τροχαίο είναι δική μου ευθύνη, αλλά το αποτέλεσμα του όχι. Αν υπήρχε η μπάρα σε αυτόν τον κεντρικό δρόμο, δε θα είχε συμβεί τόσο μεγάλη ζημιά. Δεν έχω θυμό πάντως, αυτό ήταν να συμβεί. ότι έγινε έγινε. Δέχομαι την Κέλλυ έτσι όπως είναι.

Τα πόδια της είναι το αμαξίδιο και συνεχίζει κανονικά τη ζωή της.

Β.Α.: Υπάρχει κάτι που αγαπούσες να κάνεις και τώρα δε μπορείς λόγω της αναπηρίας σου;

Κ.Λ.: Μου λείπει ο χορός. δεν μπορώ να χορέψω όπως παλιά. Υπάρχουν όμως ομάδες χορού από άτομα με αναπηρία, απλά εγώ δεν το έχω κυνηγήσει όπως παλιά.

Β.Α.: Σχέσεις; Σεξ;

Κ.Λ.:  Όταν είσαι καλά με το σώμα σου και αποδέχεσαι τον εαυτό σου όπως είσαι και πιστεύεις σε αυτόν, χωρίς ανασφάλειες, δεν έχεις θέμα. Όταν έχεις ανασφάλειες για αυτό που είσαι δεν φταίει μόνο η αναπηρία. Φταίει και οι οικογένεια και το περιβάλλον σου, ειδικά αν δεν έχεις δεχτεί την αναπηρία. Εγώ δεν έχω δεχτεί ποτέ bullying στο αμαξίδιο. Όλα τα άτομα που γνωρίζω μου λένε ότι έχω θετική αύρα και δεν βγάζω λύπηση, αυτό βγάζω προς τα έξω και το έχω κερδίσει.

Β.Α.: Οριοθέτηση σχέσεων με την οικογένεια πώς γίνεται;

Κ.Λ.: Πρέπει να έχεις πολύ δυνατή σχέση με την οικογένεια σου, που για μένα σημαίνει αδέρφια και γονείς, όλοι οι υπόλοιποι έρχονται μετά. Ωστόσο όταν μπαίνει η αναπηρία στη ζωή ενός ανθρώπου, δεν πρέπει να υπάρχει υπερπροστασία που να σε πνίγει. Πρέπει να κοιτάς άμεσα την αυτονομία σου, να μείνεις μόνος σου, να κοινωνικοποιηθείς, να βρεις δουλειά ή να ασχοληθείς με κάτι άλλο. Υπάρχουν βέβαια και άτομα που αναγκάζονται να μείνουν με την οικογένεια τους γιατί δεν είναι αυτόνομα. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να λυθεί άμεσα, με τη βοήθεια της πολιτείας. Οι γονείς δεν θα είναι εκεί για πάντα. Πρέπει να πάρεις τα ηνία μόνος σου. Έτσι θα βάλεις τα όριά σου.

Β.Α.: Πάμε πάλι λίγο πίσω χρονικά, να μας πεις πώς φτάσαμε ως το αθλητικό σου επίτευγμα;

Κ.Λ.: Γύρισα σπίτι, συνέχισα εργασία, συνέχισα φυσικοθεραπείες. Ο φυσικοθεραπευτής επέμεινε να ξεκινήσω κάποιο άθλημα και έτσι, ένα βράδυ μπήκα στο site της ΕΑΟΜ ΑμεΑ, χάζευα τα αθλήματα και με τράβηξε η ξιφασκία σε αμαξίδιο. Την επόμενη μέρα ήρθα σε επικοινωνία με τον προπονητή μου κ. Δημήτρη Κάζαγλη, πήγα είδα μία προπόνηση και ξεκίνησα! Με ενθουσίασε τόσο πολύ και μέσα σε δύο μήνες κατέβηκα στους πρώτους μου αγώνες. Είμαι η πρώτη Ελληνίδα που πήρε πρόκριση σε Παραολυμπιακούς στο άθλημα αυτό. Νιώθω πολύ όμορφα, δεν υπάρχουν λόγια. Είναι το όνειρο του κάθε αθλητή. Ο διεθνής ανταγωνισμός είναι φοβερός, το επίπεδο είναι πολύ υψηλό. Έχουμε να κάνουμε με χώρες που έχουν ιστορία στην ξιφασκία . Ουγγαρία, Ιταλία, Κίνα, Ρωσία.

Β.Α.: Για να αναπτύξουμε εδώ τον παραολυμπιακό αθλητισμό τι πρέπει να γίνει; Εσύ ποιες πρωτοβουλίες παίρνεις γι’ αυτό;

Κ.Λ.: Υπάρχουν πολλά αθλήματα που μπορείς να δοκιμάσεις με βάση τι ταιριάζει στον καθένα. Όσο μπορώ και εγώ, το προβάλλω αυτό μέσα από ομιλίες σε σχολεία και επιδείξεις. Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλουμε τη ζωή μας, την προσπάθειά μας. Αυτό που λείπει από τον παρολυμπιακό αθλητισμό είναι οι γυναίκες και τα παιδιά. Έχουμε περισσότερους άντρες.

Η Κέλλυ Λουφάκη από τη συμμετοχή της στους Παραολυμπιακούς αγώνες

Β.Α.: Από όσο ξέρω, προωθείς τον αθλητισμό γενικότερα.

Κ.Λ.: Από το 2016 είμαι πρέσβειρα του ευρωπαϊκού προγράμματος Be Active που σκοπό έχει να παροτρύνει μικρούς και μεγάλους να είναι ενεργοί στην καθημερινή άσκηση και στον αθλητισμό.

Β.Α.: Και τώρα; Τι έχεις μπροστά σου στο πρόγραμμα; Και πώς κρίνεις την αναβολή των Παραολυμπιακών αγώνων;

Κ.Λ.: Τώρα έχουμε Τόκιο αλλά πρώτα δύο αγώνες. Φλεβάρη στη Βραζιλία ο πρώτος και το Μάιο στην Ουγγαρία πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Όπως πέρυσι, είναι οι αγώνες που αναβλήθηκαν. Αν όλα πάνε καλά Ιούνιο θα βγουν τα αποτελέσματα. θεωρώ ότι βοήθησε η αναβολή, δεν με μπλόκαρε. Φοβάμαι βέβαια μήπως γίνουν οι Ολυμπιακοί αλλά ακυρωθούν οι Παρολυμπιακοί επειδή πολλοί ανήκουμε σε ευπαθείς ομάδες. Εγώ έχω ένα στόχο, έχω ξεκινήσει προπονήσεις, προετοιμάζομαι, σκέφτομαι πάντα θετικά και ότι είναι να γίνει θα γίνει.

Β.Α.: Ο τελευταίος αθλητικός νόμος έφερε ιστορικές αλλαγές στο χώρο. Το παρακολουθείς;

Κ.Λ.: Φυσικά και παρακολουθώ, ανήκω σε αυτό το κομμάτι. Νομίζω ότι πρέπει να μπουν στις ομοσπονδίες νέα άτομα, με νέες ιδέες και να έχει ο αθλητής τον πρώτο λόγο γιατί αυτόν αφορά. Είτε σε ολυμπιακό επίπεδο είτε σε παραολυμπιακό. Προς τη σωστή κατεύθυνση είναι ο νέος νόμος νομίζω.

Β.Α.: Το κράτος «χρωστάει» κάτι στην αναπηρία;

Κ.Λ.: Η πολιτεία δεν θα πρέπει ποτέ να σταματήσει να προσφέρει γενικά. Πρέπει να έχουμε ίσα δικαιώματα, να φύγει ο διαχωρισμός σε άτομα με και χωρίς αναπηρία. Να περάσει στη συνείδησή μας η λέξη Παιδεία. Δεν έχουμε παιδεία στην Ελλάδα. Αυτό το αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Τα παρκινγκ ΑμεΑ, τις κατειλημμένες ράμπες, τα μη προσβάσιμα μαγαζιά… χωρίς αναπηρικές τουαλέτες. Δεν είμαστε ευαισθητοποιημένοι. Η ενσυναίσθηση, είναι πολύ σημαντική και δεν υπάρχει όσο θα έπρεπε. Όλα ξεκινάνε από το σπίτι και από το σχολείο. Πρέπει να γίνονται περισσότερες επιδείξεις παραολυμπιακών αθλημάτων και ομιλίες στα σχολεία. Εγώ στα σχολεία που πηγαίνω, πραγματικά είμαι σίγουρη ότι στα παιδιά μένει κάτι από αυτά που τους λέω. Δεν μένουμε μόνο στα σπαθιά της ξιφασκίας αλλά κάνουμε πραγματική κουβέντα.

Η Κέλλυ Λουφάκη με δύο παιδάκια που κρατάνε ξίφη

Β.Α.: Ερωτήσεις των παιδιών που σου έχουν μείνει;

Κ.Λ.: Πολλές. Μπορείς να κάνεις παιδί; Πώς ντύνεσαι; Πώς κάνεις μπάνιο; Τα παιδιά δεν ξέρουν και θέλουν να μάθουν. Στα παιδιά, με απλές λεξούλες μπορείς να τους εξηγήσεις τα πάντα.

Β.Α.: Με Αλλά Μάτια τι θα ήθελες να δεις;

Κ.Λ.: Θα ήθελα να βλέπω περισσότερο κόσμο να χαμογελάει. Νομίζω ότι ο κόσμος αναλώνεται με πράγματα που δεν αξίζει και δεν εκτιμάει τη ζωή. Όλο αυτό φαίνεται στην καθημερινότητα, το πώς μιλάει, το πώς συμπεριφέρεται. Έχουν χαθεί οι ανθρώπινες σχέσεις. Με την τεχνολογία έχει χαθεί το παιχνίδι, το φλερτ, ο έρωτας, ο κόσμος δεν χαμογελάει πια…

Και κάτι τελευταίο που ήθελε να μας πει η Κέλλυ:

«Η ζωή δε σταματά μετά την αναπηρία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνεις πράγματα να γεμίσεις την καθημερινότητά σου. Είναι πολύ σημαντικό να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας έτσι όπως είναι. Να τον σεβόμαστε, να τον αγαπάμε, να πιστεύουμε στις δυνατότητες μας. Ακόμα και οι αποτυχίες που θα έρθουν να μας κάνουν πιο δυνατούς. να σκεφτόμαστε θετικά και να χαμογελάμε. Καθένας έχει τη δύναμη μέσα του».

Β.Α.: Όνειρα για τα επόμενα χρόνια κάνεις;

Κ.Λ.: Η ξιφασκία δεν θα συνεχίσει για μια ζωή. Ήδη ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον εθελοντισμό και την προσφορά, θέλω κάποια στιγμή να ασχοληθώ αποκλειστικά με αυτό, έτσι όπως το έχω εγώ στο μυαλό μου. Κάτι ετοιμάζω, κάτι έχω βρει… αλλά δεν θα πω κάτι περαιτέρω.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Κέλλυ Λουφάκη έγινε ακόμη και φιγούρα lego την οποία έφτιαξε γι’ αυτή ο μικρός της φίλος Πάνος, ένα παιδί που όταν την είδε στο αμαξίδιο και έμαθε την ιστορία της θέλησε να της κάνει το δικό του δώρο.

η Κέλλυ Λουφάκη σε φιγούρα lego

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο