Η Κατερίνα Βρανά (φωτογραφία πορτρέτο)
Φώτο: Έφη Ξένου
της Κατερίνα Ροββά

Η stand up κωμικός μιλάει για την απίστευτη περιπέτεια της υγείας της, τα όνειρά της, και την best of παράστασή της στις 14 Ιουλίου στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών

«Τίποτα δεν είναι μάταιο. Στη ζωή δεν φτάνουμε πουθενά, μόνο περπατάμε». Αυτή η φράση της Ιζαμπέλ Αλιέντε μού είχε καρφωθεί στο μυαλό όταν ξεκινούσα τη συζήτηση με την Κατερίνα Βρανά. Αφορμή δεν ήταν παρά η ίδια η συνομιλήτριά μου, μια γυναίκα με σπάνιο χάρισμα: να σε κάνει να γελάς ακόμη και όταν διηγείται τις πιο δραματικές στιγμές της ζωής της – τότε που αντίκρισε κατάματα το χείλος της αβύσσου. Ήταν τον Απρίλιο του 2017 όταν η Κατερίνα Βρανά, η σπουδαιότερη ελληνίδα stand up comedian, βρέθηκε διασωληνωμένη στον θάλαμο ενός νοσοκομείου της Μαλαισίας, έχοντας υποστεί διάτρηση εντέρου, οργανική ανεπάρκεια, θρομβώσεις και γάγγραινα, όντας παράλυτη από τον λαιμό ως και τα πόδια και αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα όρασης. Και όλα αυτά ξαφνικά, ενώ βρισκόταν σε παγκόσμια περιοδεία. Η κατάσταση ήταν τόσο αποκαρδιωτική που πολλοί στη θέση της θα είχαν εγκαταλείψει την κούρσα. Εκείνη έκανε το ακριβώς αντίθετο. Γκάζωσε και έφυγε μπροστά.

«Το να αισθάνεται κανείς συνεχώς δυστυχισμένος είναι μια ανεπίτρεπτη πολυτέλεια»

«Το να αισθάνεται κανείς συνεχώς δυστυχισμένος είναι μια ανεπίτρεπτη πολυτέλεια», λέει και μου εξηγεί: «Το να πέσεις κάτω και να μείνεις για λίγο πεσμένος πριν σηκωθείς είναι απολύτως φυσιολογικό. Αλώστε, όταν είσαι κάτω ανασυγκροτείς τις δυνάμεις σου, αν σηκωθείς πολύ γρήγορα θα ζαλιστείς και θα ξαναπέσεις. Κάτσε, λοιπόν, κάτω και δυνάμωσε. Το να κάτσεις όμως κάτω για πάντα είναι πολυτέλεια. Και πρόβλημα μπορώ να σου πω. Γιατί σημαίνει ότι δεν θες να σηκωθείς. Το “κάτω” καμιά φορά είναι πιο βολικό, έχεις τη ζέστη σου, τις κουβερτούλες σου, το πάνω είναι πιο μακριά, θέλει δύναμη, όμως έχει πολύ φως». Το υποστηρίζει από προσωπική εμπειρία. «Ακόμη και στα χειρότερά της, η ζωή έχει μαγικές στιγμές», λέει, τονίζοντας μία μία τις λέξεις. «Μέσα στο νοσοκομείο, ενώ ήμουν παράλυτη από τον λαιμό και κάτω και τυφλή, έριξα φοβερά γέλια με την οικογένειά μου και ένιωσα απίστευτη αγάπη. Δεν έβλεπα, όμως ένιωθα. Μέσα στη μαύρη μαυρίλα έζησα μαγικές στιγμές».

Ο τρόπος με τον οποίο μιλά είναι καθηλωτικός. Από το πρώτο λεπτό διαλύει την αμηχανία που μπορεί να αισθανθεί κάποιος απέναντι σε ένα άτομο με αναπηρία. Γιατί ο λόγος της ξεχειλίζει δύναμη. Βγαίνοντας, εξάλλου, ζωντανή από την περιπέτεια της, η Κατερίνα Βρανά μετέτρεψε τα όσα έζησε σε πηγή έμπνευσης. Δημιούργησε μια ιδιαίτερη παράσταση με αφορμή τα βιώματά της, το «Staying Alive- Σχεδόν πέθανα», το οποίο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από το ελληνικό κοινό. Ήταν αυτό που θα την έκανε αργότερα να πει με το χαρακτηριστικό πνεύμα της: “Αν ήξερα ότι θα απογειωθεί η καριέρα μου όταν πήγα να πεθάνω, θα το είχα κάνει νωρίτερα!».

Μεγαλωμένη στο «εξωτικό»-κατά την ίδια-Μαρούσι, σε μια οικογένεια με βαθιά αίσθηση του χιούμορ η Κατερίνα Βρανά σπούδασε Drama and Theatre στο Royal Holloway University της Μεγάλης Βρετανίας. «Ήταν το πρώτο Πανεπιστήμιο για γυναίκες στην Αγγλία», μου λέει. «Με τεράστιους διαδρόμους στο παλιό του κτίριο που ήταν φτιαγμένοι έτσι ώστε να μπορούν να περπατούν ταυτόχρονα δύο γυναίκες που φορούσαν τα φαρδιά φορέματα της εποχής». Έζησε στην Αγγλία για σχεδόν 20 χρόνια όπου εργάστηκε ως κωμικός. Έπειτα από κάποια διερευνητικά ταξίδια στην Ελλάδα, με σκοπό να διαπιστώσει αν μπορούσε να κάνει stand up στη χώρα μας, ακολούθησε μια τριετία κατά τη διάρκεια της οποίας έζησε ως νομάς του κόσμου, ως μια περιοδεύουσα καλλιτέχνις.

«Το σώμα μου έδινε σημάδια κι εγώ τα αγνοούσα»

«Από το 2014 ως το 2017 δεν είχα σταθερή βάση. Ζούσα τρεις μήνες στην Αυστραλία, δύο μήνες στην Ελλάδα, τρεις μήνες στην Αγγλία, κ.ο.κ. Όταν έλαβα την τρίτη θέση στο παγκόσμιο διαγωνισμό stand up comedy του Laugh Factory το 2016 στη Φιλανδία, άρχισαν να με καλούν να παίξω παντού, στη Μαλαισία, την Σιγκαπούρη, στη Βραζιλία, στο Πακιστάν. Και το έκανα», περιγράφει. «Σου άρεσε αυτή η ζωή;» τη ρωτώ. «Κάποια κομμάτια της μου άρεσαν», απαντά. «Όμως ήταν τελικά ένας από τους λόγους για τους οποίους αρρώστησα. Μου πρόσθεσε ένα άγχος που δεν το είχα υπολογίσει, δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι το να μην έχεις μια σταθερή βάση μπορεί να σου κοστίσει ψυχολογικά. Έτσι, το σώμα μου αντέδρασε έντονα, μου έδινε σημάδια από το 2016, τα οποία εγώ ως ζώον αγνοούσα. Έλεγα «Πάμε για άλλη μια παράσταση, πάμε για άλλη μια χώρα» και συνέχιζα μέχρι που το 2017 έπαθα ξαφνικά διάτρηση εντέρου και το ανοσοποιητικό μου ήταν τόσο καταπονημένο, που δεν μπορούσε να το παλέψει. Ακολούθησε μια φοβερή αλυσίδα επιπλοκών, με οργανική ανεπάρκεια, σηπτικό σοκ, γάγγραινα, ολική παράλυση, ενώ μετά το κώμα έχασα και την όραση μου», διηγείται.

Και τελικά, μπορεί ένας άνθρωπος που έχει ζήσει όλα αυτά να κάνει σχέδια για το μέλλον;

«Βέβαια», απαντά με μια αφοπλιστική αισιοδοξία. «Έχω τρελά σχέδια. Θέλω να κάνω την παράστασή μου στα αγγλικά και να την πάω έξω. Θέλω να δουλέψω στην τηλεόραση, έχω πολλές έτοιμες ιδέες για αυτό, όμως έχω την αίσθηση ότι η ελληνική τηλεόραση σήμερα είναι στάσιμη, δεν κινείται αρκετά γρήγορα για να ακολουθήσει τις αλλαγές. Πάντως, θα με ενδιέφερε να κάνω περισσότερα πράγματα στην τηλεόραση ή έστω σε ένα συνδρομητικό κανάλι. Προφανώς θα ήθελα να έχω και μια σειρά στο Netflix, επίσης δεν θα με χάλαγε καθόλου ένα Όσκαρ ή ένα Νόμπελ Ειρήνης!». Στα άμεσα πλάνα της είναι η παράσταση που θα δώσει στο Μέγαρο Μουσικής στις 14 Ιουλίου, «το διπλό μου επετειακό τεύχος», όπως λέει γελώντας. «Επειδή ξεκίνησα το stand-up comedy το 2009, κανονικά θα έκλεινα 10 χρόνια το 2019. Αν βγάλεις έναν χρόνο που αρρώστησα πάμε στο 2020, και έναν χρόνο που χάθηκε με τον κορωνοϊό, τα γιορτάζω φέτος, το 2021! Η παράσταση περιλαμβάνει τα καλύτερα αστεία από τις τρεις σόλο παραστάσεις που έχω κάνει, το “Φέτα με τη βασίλισσα”, το “About sex” και το “Σχεδόν πέθανα”, οπότε ονομάζεται “Φέτα, σεξ και αναπηρία”! Είμαι φοβερά ενθουσιασμένη που μετά από έναν χρόνο εγκλεισμού θα βρεθούμε όλοι μαζί, έχω αντλήσει τεράστια δύναμη από την αγάπη του κόσμου, όσο κι αν όταν το λέω ακούγομαι σαν σταρ της δεκαετίας του ‘50. Είμαι, όμως, και λίγο αγχωμένη για το κατά πόσο το κοινό θα είναι χαλαρό έπειτα από τόσον καιρό αποχής από ζωντανά θεάματα». Καθώς η συζήτησή μας εξελίσσεται, ακούω μόνο επαγγελματικά σχέδια.

«Πού πήγαν τα προσωπικά όνειρα της Κατερίνας Βρανά;».

«Ο κορωνοϊός επηρέασε σοβαρά τον οικονομικό τομέα», μου λέει, «και η ζωή μου είναι αρκετά ακριβή: χρειάζομαι καθημερινά πάρα πολλές θεραπείες, έχω δύο νοσοκόμες που μου είναι απολύτως απαραίτητες γιατί λόγω των προβλημάτων κίνησης και ισορροπίας, των προβλημάτων στην όραση αλλά και στη λεπτή κίνηση των χεριών, δεν έχω καμία αυτονομία, ειδικά εκτός σπιτιού, όλο αυτό μου έχει κόψει λίγο τα φτερά. Άρα το κύριο θέμα είναι να είμαι καλά οικονομικά, να μπορώ να στηρίξω την αποκατάστασή μου και να υποστηρίξω αυτούς που με υποστηρίζουν. Από κει και πέρα θα ήθελα να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι, γιατί από όταν αρρώστησα επέστρεψα στη μάνα μου έπειτα από 20 χρόνια. Καταλαβαίνεις… Αφού δεν έχει σφάξει η μία την άλλη, πάλι καλά. Με ρωτάει αν έπλυνα τα δόντια μου μόλις φάω κάτι, γιατί μιλάω στο τηλέφωνο τόση ώρα και άλλα τέτοια, σκέψου πως πάει βράδυ και με πιάνει άγχος ότι δεν έχω διαβάσει για την επόμενη μέρα», συμπληρώνει με χιούμορ. «Όμως αυτή τη στιγμή πιο πιθανό είναι να αποκτήσω όντως σειρά στο Netflix παρά να αγοράσω το δικό μου σπίτι!».

Τα μεγάλα και τα μικρά προβλήματα

Παρά το χιούμορ με το οποίο κλείνει σχεδόν κάθε της φράση, η Κατερίνα Βρανά σε κάνει να καταλάβεις πως δεν είναι από τους ανθρώπους που βλέπουν τη ζωή επιφανειακά. Αντιθέτως, αναλύει τα πάντα και κάπου εκεί είναι που «αρπάζει» τις λεπτές αποχρώσεις στις ανθρώπινες συμπεριφορές τις οποίες μετατρέπει σε επιτυχημένα σκετσάκια για τις παραστάσεις της. Κι αν κάτι αποκόμισε από την τρομερή περιπέτεια που έζησε είναι πως «τα μεγάλα προβλήματα αντιμετωπίζονται πιο εύκολα από τα μικρά, καθημερινά, συνεχόμενα προβλήματα. Γιατί είναι τόσο μεγάλα που σε αποκλείουν από οτιδήποτε άλλο, ασχολείσαι μόνιμα με αυτά, βάζεις όλη σου την ενέργεια σε αυτά, έχεις έναν σοβαρό σκοπό, ενώ αν επικεντρώσεις όλη σου την ενέργεια στο να πληρώσεις τον ΕΝΦΙΑ ή την Εφορία τότε η ζωή σου είναι άδεια. Το ζήσαμε αυτό ως οικογένεια, όταν ξαναμπήκαμε στην καθημερινότητά μας, τότε ξανάρχισαν τα μικρά και ενοχλητικά να μας φαίνονται βουνό». Επίσης, υπάρχουν πράγματα σε αυτή τη ζωή, λέει, με τα οποία δεν μπορεί να γίνει χιούμορ, ακόμη και αν κάποιο κοινό είναι διατεθειμένο να γελάσει. «Δεν θα κάνω ποτέ αστείο εις βάρος μιας ομάδας ανθρώπων που είναι λιγότερο προνομιακή από μένα», διευκρινίζει. «Είναι αυτό που λένε στην Αμερική ότι οι λευκοί δεν μπορούν να κάνουν τις αστείες φάτσες των μαύρων – τους έκανες σκλάβους, τους διέλυσες τη ζωή, ε, δεν μπορείς τώρα να κάνεις και αστεία εις βάρος τους. Για μένα η σάτιρα πρέπει να στρέφεται κατά της εξουσίας, κατά όσων έχουν δύναμη και να προκαλεί το κατεστημένο. Όσο για τον εαυτό μου, με την παράσταση “Σχεδόν πέθανα” έχω σατιρίσει τα πάντα σ’ εμένα, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό».

«Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω»

Όπως μου εξηγεί, ήξερε από μικρή ότι θα ασχοληθεί με την Τέχνη. «Οι γονείς μου λένε ότι στα εννέα μου χρόνια τους δήλωσα πως θα γίνω ηθοποιός. Φοβερή δήλωση για εννέα ετών. Και την αντιμετώπισαν όπως αντιμετωπίζουν όλοι οι γονείς τα παιδιά τους όταν τους λένε ότι θα γίνουν αστροναύτες. “Ναι παιδί μου”, μου είπαν. Όταν μεγάλωσα και είδαν ότι το εννοώ, με στήριξαν πλήρως». Οδηγήθηκε εκεί «από μια φυσική εξωστρέφεια και από το γεγονός ότι μου αρέσει πάρα πολύ να γελάω», συνεχίζει. Και από το ότι νιώθει εξαιρετικά ωραία πάνω στη σκηνή. «Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω αν δεν ήμουν ηθοποιός. Μπορεί στις πιο εσωστρεφείς μου
στιγμές να είχα δοκιμάσει να γράψω, γιατί είναι κάτι που μου αρέσει πολύ». Η συζήτηση δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει και την πανδημία, τον απόλυτο κυρίαρχο της ζωής μας τους τελευταίους μήνες. «Αρχικά οι μισοί μου γιατροί ήταν επιφυλακτικοί στο να εμβολιαστώ επειδή αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα, αλληλένδετα και περίπλοκα. Όμως είχαν πλάκα οι συζητήσεις μας, μία από αυτές την έκανα και αστείο», μου εξηγεί και συνεχίζει: «“Κυρία Βρανά”, μου λέει ένας γιατρός, “με τα θέματα που έχετε είναι σχεδόν απαγορευτικό το εμβόλιο, από την άλλη αν αρρωστήσετε από κορωνοϊό θα είναι καταστροφικό”. “Τίποτα καλό γιατρέ μου;”, τον ρωτάω. “Ναι, ήσαστε πολύ όμορφη προχθές στον Παπαδόπουλο”», ολοκληρώνει τη διήγησή της και γελάει. «Και τελικά θα εμβολιαστείς;» τη ρωτώ. «Ναι, γιατί σε αυτήν την περίπτωση ξέρω τι πρέπει να προσέξω εκείνες τις μέρες και θα προσπαθήσω να το ελέγχω. Ο κορωνοϊός, όμως, έρχεται ανά πάσα στιγμή και δεν ελέγχεται, άσε που με αγχώνει πολύ και η νέα μετάλλαξη. Πήγα μία φορά να πεθάνω, δεν ξέρω αν θέλω να το επαναλάβω. Αυτό είναι κάτι που γίνεται once in a lifetime, μετά ρε παιδί μου χάνει τη μαγεία του, χάνει το δράμα του, την γκλαμουριά του, δεν ψήνομαι να το ξαναζήσω…».

Η Κατερίνα Βρανά (φωτογραφία πορτρέτο)
Φώτο: Έφη Ξένου

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή