Πολλά κόκκινα πιόνια μαζεμένα και ένα πράσινο απέναντί τους
Πηγή Εικόνας: pixabay/tillburmann

Τις νύχτες οι φύλακες

κρατούν αιμόφυρτες τις επαναστάσεις

πάνω σε ικριώματα λιθόκτιστων πάγκων

ως άριστοι ραβδούχοι

τηρούντες τα πεπραγμένα

Μαριάννα Βλάχου-Καραμβάλη, Οι ακροβολιστές

Συνεχώς –κι από πολλές πλευρές– καταγγέλλεται για την αδιάφορη(;) στάση της και κατηγορείται για όλα (;) τα δεινά η ελίτ της χώρας.

Αναρωτιέμαι πού ακριβώς παράγεται η ελίτ στην Ελλάδα.

Σε κομματικά γραφεία δια της “κατασκευής” και διορισμού των άξιων(sic);

Στις διαδηλώσεις ή στις καταλήψεις δια της απαγγελίας δύο-τριών τσιτάτων και δια της εφόρμησης κατά του συστήματος (εννοείται “του υφισταμένου” και όχι αυτού που (νομίζουν ότι) εκπροσωπούν οι ίδιοι, υπαρκτού ή ανύπαρκτου);

Στο Κοινοβούλιο δια της εκφωνήσεως πύρινων (πλην κατ’ ουσίαν άκαπνων) ανατρεπτικών λόγων;

Στα ΜΜΕ δια της υπερπροβολής αστείων (εκ)προσώπων της πολιτικής, “χρήσιμων ηλίθιων” για έναν ηχηρό γέλωτα την εποχή των καταθλίψεων;

Στα κλειστά meetings οικονομικών παραγόντων που προωθούν τους δικούς τους ανθρώπους;

Στα Πανεπιστήμια, όπου οι υπέρ της Αστυνόμευσης λοιδωρούν όσους τάσσονται υπέρ της φύλαξης;

Αφού κανείς δεν γνωρίζει πού, πώς (ίσως και γιατί) πρέπει μία χώρα να έχει ηθική και άξια ελίτ (πνευματική, επιστημονική, επαγγελματική, καλλιτεχνική κλπ) τότε είναι φυσική συνέπεια άπαντες οι Έλληνες να φτιάχνουν το δικό τους καθρεφτάκι, όπου ο καθείς βλέπει το σπάνιο, εξαιρετικό, ασύγκριτο ατομικό πλεονέκτημά του (sic) απέναντι τόσο στις ανούσιες ελίτ όσο και στις τηλε-κατευθυνόμενες μάζες.

Κανείς όμως δεν παρατήρησε ότι ο καθρέφτης έχει ραγίσει κι αντί για “θεία πλάσματα” κατοπτρίζει τερατόμορφα ανθρωποειδή.

Διανοούμενοι οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να προβλέψουν ούτε να προτείνουν. Πολιτικολογούντες και ηθικολογούντες που έχουν επιδοθεί σ’ έναν αγώνα του blame game, σε μία τεχνική της (δήθεν) θυματοποίησης του δράστη, σε μία θεωρία της ηθικής εξουδετέρωσης της παρανομίας με το πρόσχημα ότι “ο άλλος άρχισε πρώτος” ή ότι “όλοι το κάνουν” ή ότι “φταίνε οι κακοί”.

Αυτή όμως η εκδοχή, που αφορούσε αρχικά στους (ημι-)ανήλικους, έχει μεταφερθεί και στην (ενήλικη;) κοινωνία, όπου συχνά ο δράστης κατηγορεί τα θύματά του ή διαδίδει ότι ο ίδιος κατέστη “θύμα” (των θυμάτων του;). Τακτική που όχι μόνον κινείται πέραν της ηθικής (και της λεβεντιάς) αλλά αποδεικνύει μία έντονη ανασφάλεια κι ασυγχώρητη ανευθυνότητα.

Αρκετοί πολιτικοί και διανοούμενοι κρύβουν μυστικά και κρύβονται από τους θεσμούς για ν’ αποφύγουν τις ευθύνες από/για τα λάθη και τις “παρεκκλίσεις τους”.

Δεν είναι κακό το να κάνεις μία εσφαλμένη εκτίμηση ή καμιά φορά να υπερβάλλεις. Είναι όμως χείριστο το να λειτουργείς συνεχώς ύπουλα και συνωμοτικά [αγνοώντας(;) πως στους δίκοπους και δειλούς ανθρώπους που κάνουν κατάχρηση εξουσίας, όποια θέση κι αν κατείχαν, δεν τους επεφύλαξε η κοινωνία καλό τέλος].

Όλοι μάγκες στα δικαιώματα. Όλοι αδιάφοροι στις υποχρεώσεις.

Βέβαια η έννοια και το περιεχόμενο “δικαιωμάτων/υποχρεώσεων” αλλοιώθηκαν και κακοποιήθηκαν στη Μεταπολίτευση σε βαθμό που να έχουμε περίσσευμα από “δικαιωματίες” και σημαντικό έλλειμμα από “υποχρεωσηματίες”.

Δηλώσεις όμως του τύπου “Εγώ ζώ, κινούμαι και παίζω εκτός θεσμικού πλαισίου και προσωπικής ηθικής ενοχής” γίνονται δεκτές μόνον όταν αφορούν σε άγρια θηρία του βουνού ή στους θεούς του Ολύμπου. Όλοι οι άλλοι ευθύνονται εις ολόκληρον και δια παντός για όσα έπραξαν ή παρέλειψαν.

Μοιάζει να μην είμαστε μιά χώρα με δύο κοινωνίες, όπως έχει γραφτεί, αλλά ένα μπουλούκι δέκα εκατομμυρίων ηθοποιών, οι οποίοι αλλάζουν συνεχώς μάσκες και ρόλους για να μην αντικρύσουν ποτέ το αυθεντικό πρόσωπό τους αλλά και για να μην ανα-γνωρίζουν οι φίλοι και γνωστοί τις οβιδιακές μεταμορφώσεις τους.

Η Γενιά των δράκων φοβάται το δάσος με τα φαντάσματα και η Γενιά των λύκων γράφει ύμνους για τους αμνούς. Τίποτα δεν είναι (ούτε θα ξαναγίνει) όπως ήταν πριν από την Πανδημία αφού σε τίποτα και σε κανέναν δεν πιστεύουμε.

Ο νεοελληνικός πολιτισμός του Τίποτα δεν θα βρει τίποτα πολιτικά όρθιο και κοινωνικά υγιές μετά τον Κορονοϊό.

ΥΓ. Παραφράζοντας τον στίχο της Γαλάτειας Καζαντζάκη

“Εικόνα μου είσαι κοινωνία και μου μοιάζεις”

Πηγή: www.capital.gr

Σχετικά με τον συντάκτη

Γιάννης Πανούσης
Καθηγητής πανεπιστημίου στον κλάδο της εγκληματολογίας και πολιτικός.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή