Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας με τον Γιώργο Καμίνη και το Βαγγέλη Αυγουλά

Πρώτη φορά πήγα την Παρασκευή, 11 Μαίου, στο Polis Art Cafe, σε παρουσίαση βιβλίου μου χωρίς κείμενα. Τι να τα κάνω; Ο γιός μου έκανε την εισαγωγή, η κόρη μου έγραψε το μισό τρίτο κεφάλαιο και έκανε την παρουσίαση , ο Μάκης Χουλιάρας, η έμπνευσή μου για το πρώτο κεφάλαιο είναι εδώ, ο Σάββας Τσιτουρίδης , η έμπνευσή μου για το δεύτερο κεφάλαιο είναι εδώ, ο Σταμάτης Μαλέλης, η έμπνευσή μου για το τρίτο κεφάλαιο μάς κληροδότησε με το δικό του βιβλίο για την Κατάθλιψη και με βοήθησε, χωρίς να το ξέρει, ν’ αντιμετωπίσω και αυτό το μέτωπο, ο φίλος μου Βαγγέλης Αυγουλάς, ο μέγας αγωνιστής της ζωής καθόταν απέναντί μου, όπως σχεδόν πάντα…. Τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους;

1997 ο Τσιτουρίδης με βάζει στον κύκλο της ομάδας βουλευτών και όχι μόνο που απεργάζεται την ανάρρηση του Κώστα Καραμανλή στην προεδρία της Ν.Δ. και στην πρωθυπουργία.

1999 Γίνεται ο σεισμός της 7ης Σεπτεμβρίου, ο γνωστός Σεισμός της Ρικομέξ. Δουλεύω μαζί με το γιό μου, στο ίδιο κανάλι, ο γιός μου εξαφανίζεται, τρελαίνομαι όταν μαθαίνω ότι είχε πάει για ρεπορτάζ στη Ρικομέξ, τον βρίσκω σώο και αβλαβή το ίδιο βράδυ. Αλλά ο σεισμός έχει γίνει ο μπαμπούλας μου πλέον.

2004. Γνωρίζω σε μια τηλεοπτική εκπομπή τον Βαγγέλη Αυγουλά. Με εντυπωσιάζει. Του ζητώ να κρατήσουμε μια επαφή. Την κρατάμε 14 χρόνια τώρα. Συνειδητοποιώ ότι η ύπαρξη αυτού του νέου, εκ γενετής τυφλού επιστήμονα κοντά μου με βοήθησε να χτίσω ένα ανάχωμα ανάμεσα σ΄ εμένα και στην κάθε επιβουλή.

2007 ο Τσιτουρίδης παραιτείται για δεύτερη φορά, εγώ δεν ξαναεκλέγομαι, οι Λοχαγοί ψιλοδιαλύονται.

2009-2010 Ξαναβρίσκω τον Τσιτουρίδη, μου κάνει μια συγκλονιστική διήγηση, δίκην συνέντευξης, γνωρίζω το Μάκη Χουλιάρα, με κάνει μαθητή του γύρω από τον προσωπικό μου μπαμπούλα, το σεισμό, γράφω ένα γράμμα στον – πεθαμένο πολλά χρόνια βέβαια- Τσάρλς Ρίχτερ

2013-2014 Διαδοχικοί μεγάλοι σεισμοί, συνεχείς επαφές και συζητήσεις με τον Χουλιάρα, ο Μαλέλης κυκλοφορεί το βιβλίο του «Το Τέρας κι εγώ». Έχω ήδη αρχίσει να γράφω το «Ταξίδι στο Πουθενά» βλέποντας την πολιτική μας κατάσταση. Αρχίζουν οι επιπτώσεις της ζωής μου, στην υγεία μου. Μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία. Αρχίζω να αγωνίζομαι για την επιβίωσή μου.

2015-2016 Δεν υπάρχει δουλειά πουθενά. Πρέπει να …αποστρατευτώ. Δεν θέλω και δεν μπορώ. Παίρνω την επιστολή στον Τσαρλς Ρίχτερ, παίρνω το «Ταξίδι στο Πουθενά», μαζεύω τις μαρτυρίες, τα στοιχεία και τις καταθέσεις, μαζεύω τις μνήμες από τις καταγραφές του Μαλέλη , φέρνω στο μυαλό μου όσα αντιμετώπισε ο Αυγουλάς κι αρχίζω να ενοποιώ τα τρία κομμάτια. Του Σεισμού, της Πολιτικής και της Κατάθλιψης.

2017 Κάνω και το τελευταίο, μεγαλύτερο χειρουργείο. Χάνω και την τελευταία μου δουλειά. Ολοκληρώνω τα «Ημερολόγια». Βάζω μαζί τα τρία Τέρατα της ζωής μου.

Αφήστε σχόλιο