Γκρέμη Μωυσιάδη

Συνάντηση της “Μακεδονίας της Κυριακής” με τον παραολυμπιονίκη-πρωταθλητή της άρσης βαρών Γκρέμη Μωυσιάδη.

του Νίκου Ασλανίδη

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που, παρά τις ατυχίες της ζωής, όχι μόνο δεν το έβαζαν κάτω αλλά κατάφερναν να διακριθούν σε διάφορους τομείς. Έτυχε να παρουσιάσω πολλούς στα «Αληθινά Σενάρια» με τον τίτλο «επτά φορές εάν πέφτεις, οκτώ να σηκώνεσαι…». Κάθε φορά μετά από κάθε τέτοια γνωριμία τα έβαζα με τον εαυτό μου, γιατί διαπίστωνα πόσο αδύναμος ήμουν…

Πρόσφατα γνώρισα τον Γκρέμη Μωυσιάδη και ένιωσα το ίδιο συναίσθημα…

Γεννήθηκε στο χωριό Τσιντσκαρό, στην Τσάλκα της Γεωργίας, από Έλληνες γονείς στις 26/9/1978. Ο πατέρας του ήταν οικοδόμος και η μητέρα του εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο της Τιφλίδας. Το 1994 όλη η οικογένεια, μαζί με τη μικρότερη αδελφή του, ήρθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στα Σήμαντρα Χαλκιδικής. Ο Γκρέμης σε ηλικία 16 χρόνων άρχισε να εργάζεται ως οικοδόμος αρχικά μαζί με τον πατέρα του και στη συνέχεια σε άλλους εργοδότες. Σε ηλικία μόλις 19 ετών είχε ένα ατύχημα, που του άλλαξε τη ζωή…

Το ατύχημα

Είναι αυτό που λέμε «όλα είναι γραμμένα να συμβούν», λέει ο ίδιος και συνεχίζει. Στις 12 Μαΐου του 1997, περίμενα να έρθουν να με πάρουν για δουλειά, αλλά άργησαν και αποφάσισα να φύγω…

Την ώρα εκείνη όμως που έφευγα εμφανίστηκε το αγροτικό αυτοκίνητο που μας μετέφερε στη δουλειά. Στην καμπίνα κάθονταν τρία άτομα, γι’ αυτό εγώ ανέβηκα στην καρότσα. Ξεκινήσαμε και κάποια στιγμή ένα τρακτέρ μάς έκλεισε το δρόμο…

Πέσαμε πάνω στο τρακτέρ και εγώ χτύπησα στη μέση. Οι άλλοι που ήταν μέσα στο αγροτικό δεν έπαθαν τίποτα. Εγώ πονούσα στη μέση, αλλά δεν κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν το τραύμα μου. Με πήγαν στο νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ» και έπειτα από έναν μήνα με έκαναν επέμβαση. Ήμουν πολύ άσχημα, αλλά οι γονείς μου δεν μου είπαν ότι δεν θα ξαναπερπατήσω…

Πότε στο είπαν;

Πέρασαν τρεις μήνες. Η κατάσταση μου είχε χειροτερέψει. Έχω 1,87 ύψος και έφτασα να είμαι 48 κιλά… Δεν πήγαινε άλλο. Τα νεύρα μου έσπασαν και έπειτα από φασαρία έμαθα την αλήθεια… Πήγα στην Αθήνα στο κέντρο αποκατάστασης αναπήρων, στους Άγιους Αναργύρους, και εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ την κατάστασή μου…

Με τον αθλητισμό πότε άρχισες να ασχολείσαι;

Από μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο, μπάσκετ, γιατί με άρεσε να αθλούμαι. Όταν πήγα στους Άγιους Αναργύρους και είδα εκεί άλλα παιδιά με αναπηρία να παίζουν μπάσκετ, άρχισα σιγά σιγά να παίζω και εγώ. Ο πρώτος καιρός ήταν πολύ δύσκολος. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ούτε το παντελόνι να φορέσω. Έβλεπα τον κολλητό μου, με αναπηρία και αυτός, να παίζει μπάσκετ και μάλιστα πήγε στους παραολυμπιακούς στο Σίδνεϊ. Έτσι ξεκίνησα με το μπάσκετ, αλλά κατέληξα στην άρση βαρών.

Πρόσφατα έμαθα ότι είχες κι άλλη επιτυχία.

Ναι, έκανα νέο πανελλήνιο ρεκόρ. Κατέρριψα το προηγούμενο, που ήταν πάλι δικό μου. Σήκωσα 195 κιλά σε πάγκο… Από το 2001 εντάχθηκα στην εθνική ομάδα Ελλάδος, μέλος της οποίας είμαι μέχρι και σήμερα. Όλα αυτά τα χρόνια εκπροσωπώ επάξια τη χώρα μου σε παγκόσμιες, διεθνείς και εθνικές διοργανώσεις, επιζητώντας όχι μόνο τις αγωνιστικές και αθλητικές διακρίσεις, που κατά καιρούς έχω κατακτήσει, αλλά κυρίως την ανάδειξη του αθλητικού ιδεώδους και της ευγενούς άμιλλας, όπως αυτά μπορούν να επιτευχθούν από το φαινομενικά χαμηλό, αλλά ουσιαστικά υψηλό και κυρίως απαιτητικό ύψος ενός αναπηρικού αμαξιδίου.

Επόμενος στόχος παραολυμπιακοί αγώνες στο Τόκιο

Ποιοι είναι οι επόμενοι στόχοι σου;

Επειδή γνώρισα τα οφέλη του αθλητισμού από μικρό παιδί, έχω βάλει μέσα στους πρωταρχικούς στόχους της ενήλικης μου ζωής να μεταφέρω την αγάπη για τον αθλητισμό και τα διδάγματά του, όχι μόνο στα δικά μου παιδιά αλλά και σε όσα περισσότερα παιδιά, μικρά και μεγάλα, μπορώ.

Μέσο επίτευξης του στόχου αυτού αποτελεί το αθλητικό σωματείο ΑμεΑ «Μέγας Αλέξανδρος 1994», στο οποίο είμαι ενεργό μέλος από την ίδρυσή του και πλέον τελώ υπεύθυνος της άρσης βαρών σε πάγκο. Μόνιμος στόχος μου αποτελούν οι παραολυμπιακοί αγώνες, εν προκειμένω οι παραολυμπιακοί του 2020 στο Τόκιο. Για να φτάσω όμως μέχρι εκεί, πρέπει να βγω αλώβητος και ισχυρότερος μέσα από την επαγγελματική προετοιμασία που είναι απαραίτητη για κάθε αθλητή με παρόμοιες βλέψεις αλλά και μέσα από τις επόμενες παγκόσμιες διοργανώσεις.

Η Ελλάδα της κρίσης δεν έχει λυπηθεί κανέναν και παρά τις προσπάθειές μου… Τώρα προετοιμάζομαι για το παγκόσμιο πρωτάθλημα που θα γίνει τον Ιούλιο στο Καζακστάν. Πρέπει να μπω στην οκτάδα, για να μπορέσω να πάω στους παραολυμπιακούς. Προπονούμαι κάθε μέρα 2-3 ώρες πρωί και 3-4 ώρες το απόγευμα. Καταλαβαίνετε ότι υπάρχουν πολλά έξοδα μετακίνησης, φυσιοθεραπείες κ.ά.

Έχετε κάποιον χορηγό που σας καλύπτει αυτά τα έξοδα;

Δυστυχώς, δεν είχα μέχρι πριν από λίγο και αντιμετώπιζα πρόβλημα. Ευτυχώς που βρέθηκε τώρα το φιλανθρωπικό ίδρυμα του Ιβάν Σαββίδη και έγινε χορηγός ο ΠΑΟΚ.

Στο μεταξύ παντρεύτηκες, έκανες παιδιά…

Ναι. Σε ηλικία 24 χρονών γνώρισα τη γυναίκα μου. Ζούσε στην Αθήνα και μιλούσαμε αρχικά στο τηλέφωνο. Παντρευτήκαμε και έχουμε δύο παιδιά, τον Βαλέριο που είναι επτά χρονών και την Ηλιάνα που είναι δύο…

Υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές

Έμαθα ότι κατεβαίνεις και στις δημοτικές εκλογές.

Κατεβαίνω στο τοπικό συμβούλιο της Σουρωτής του δήμου Θέρμης με τον Θόδωρο Παπαδόπουλο. Ζω στη Σουρωτή εδώ και χρόνια, και θέλω να βοηθήσω όσο μπορώ. Να βελτιώσουμε την κυκλοφορία με ράμπες, για να κυκλοφορούμε με τα αναπηρικά αμαξίδια, να υπάρχουν σε δημόσιους χώρους αναπηρικές τουαλέτες. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να αθλούνται τα παιδιά μου και όλοι οι άνθρωποι γιατί όταν αθλείσαι, έχεις καλύτερη ζωή,

Κλείνοντας, τι θα έλεγες σε όλους όσοι σνομπάρουν τον αθλητισμό και είναι απαισιόδοξοι;

Θα έλεγα ότι η ζωή είναι ωραία όταν αγωνίζεσαι… Δεν είναι ανάγκη να ασχοληθείς με τον πρωταθλητισμό αλλά με τον αθλητισμό. Οι άνθρωποι όσα προβλήματα κι εάν έχουν πρέπει να βγαίνουν και να συμμετέχουν στα κοινά. Μπροστά στη ζωή δεν πρέπει να μας σταματάει τίποτα. Πρέπει να παλεύουμε καθημερινά για τα όνειρά μας. Θέλει μόνο δουλειά και θέληση. Δεν πρέπει να τα παρατάμε ό,τι κι αν συμβεί στη ζωή μας…

Πηγή: Εφημερίδα «Μακεδονία»

Διαβάστε επίσης:

Ο αιμοκαθαιρόμενος αθλητής που στέλνει μήνυμα ζωής μέσα από τους αγώνες δρόμου

Από την ανείπωτη τραγωδία, στο δρόμο για το Τόκιο: Η απίστευτη ιστορία της Χέιβεν Σέπερντ

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο