Η Βασιλική Μπαϊλού φωτογραφία από το ολοσέλιδο της εφημερίδας, με τίτλο της συνέντευξης και το λογότυπο της εφημερίδας "Η Γνώμη της Πάτρας"

Βασιλική Μπαϊλού

Μαθήματα θέλησης και αποφασιστικότητας από μια γυναίκα που πάσχει από ατροφία νωτιαίου μυελού και δεν το έβαλε ποτέ κάτω

Συνέντευξη στον Διονύση Ζακυνθινό

Είναι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο εδώ και 40 χρόνια, καθώς πάσχει από ατροφία νωτιαίου μυελού. Όμως, όπως λέει, η ασθένειά της δεν την φόβισε. Αντιθέτως, τη δυνάμωσε. Και το σημαντικότερο, δεν τα παράτησε ποτέ.

Αν και φιλοξενούμενη σε ίδρυμα, η Βασιλική Μπαϊλού σπούδασε και επιδόθηκε σε διάφορες δραστηριότητες. Από την κοπτική και τη ραπτική μέχρι το θέατρο και τη ζωγραφική, βρήκε διεξόδους να εκφραστεί και να κοινωνικοποιηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό.

Περιγράφοντας στη «Γ» την καθημερινότητά της στο ίδρυμα, υπό τη σκιά της πανδημίας, η Βασιλική Μπαϊλού τονίζει πως αισθάνεται βαθιά πληγωμένη από τον περιορισμό της σε ένα δωμάτιο και στερούμενη την επαφή µε τα αγαπημένα της πρόσωπα.

Αλλά και σ’ αυτήν την περίσταση, η ίδια ανταποκρίθηκε µε θάρρος και αποφασιστικότητα, καθώς διαμηνύει ότι «κάθε δοκιμασία μάς κάνει πιο έμπειρους και πιο δυνατούς».

Συνέντευξη

Αρχικά μίλα µας για σένα, ό,τι θες να πεις σαν μια πρώτη σύσταση… . .

Ονομάζομαι Βασιλική Μπαϊλού, είμαι άτομο µε ειδικές ανάγκες. Πάσχω από µία ανίατη ασθένεια που λέγεται ατροφία νωτιαίου μυελού και είμαι καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο εδώ και 40 χρόνια. Τα τελευταία 20 χρόνια, µε απόφαση και επιλογή δική µου, φιλοξενούμαι σε μια κλειστή δομή φροντίδας. Η ασθένειά µου είναι κάτι που δεν µε φόβισε ούτε για μια στιγμή στην ζωή µου, αντιθέτως κάθε μέρα µε έκανε και πιο δυνατή. Έχω αποδεχτεί το πρόβλημά µου, αγωνίζομαι, προσπαθώ, παλεύω, τραβάω μεγάλο ζόρι, αλλά δεν τα παρατάω. Η ζωή συνεχίζεται!

Ομολογώ ότι µε τη στάση σου μάς δίνεις ένα γερό μάθημα ζωής… . .

Μέχρι σήμερα ασχολήθηκα µε πολλές δραστηριότητες, όπως µε την κοπτική, τη ραπτική, τις χειροτεχνίες, το θέατρο και τη ζωγραφική, ενώ έλαβα μέρος σε διάφορα σεμινάρια. Το όνειρό µου, όμως, ήταν να σπουδάσω, να αποκτήσω περισσότερες γνώσεις. Έτσι, αποφάσισα σε ηλικία 30 ετών να πάω γυμνάσιο, λύκειο, και συνέχισα στο ΑΤΕΙ Πατρών.

Πόσο επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει η πανδημία την καθημερινότητα ενός ατόμου µε ειδικές ανάγκες;

Τον Μάρτιο του 2020. λόγω της πανδημίας, το διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος έθεσε τον χώρο του σε καραντίνα (χωρίς επισκεπτήριο, χωρίς δικές µας εξόδους) όπως και πολύ σωστά έπραξε, διότι ο ιός μόλις είχε ξεσπάσει και δεν ξέραμε πόσο ισχυρός ήταν και πώς έπρεπε να τον αντιμετωπίσουμε. Με την απομόνωση, συναισθήματα μοναξιάς και θλίψης πλημμύρισαν τις ψυχές όλων µας, στερώντας µας κάτι που είναι απαραίτητο για την ανθρώπινη ύπαρξη: την επαφή µε άλλους. Η ζωή όλων µας άλλαξε, διαχειριστήκαμε µία κατάσταση που δεν έχουμε ξαναβιώσει. Όλα ήταν αβέβαια. Η καθημερινότητά μας έπρεπε να προσαρμοστεί σε νέα δεδομένα, από τα οποία αρχικά δημιουργήθηκε μια κατάσταση ανασφάλειας, αύξηση του άγχους, του φόβου και του πανικού. Θεωρώ πως η πανδημία επηρέασε µε διάφορους τρόπους τους ανθρώπους. Άνθρωποι, οι οποίοι αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας, είναι περισσότερο φοβισμένοι και νιώθουν ανασφαλείς. Τα αποτελέσματα που άφησε και συνεχίζει να αφήνει η πανδημία είναι πρωτόγνωρα για όλους. Εμένα προσωπικά, καθώς είμαι άτομο που πάντα προσπαθώ να αντιμετωπίζω µε ψυχραιμία το καθετί, η πανδημία δεν µε επηρέασε σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Πώς τα κατάφερες;

Ήμουν προετοιμασμένη εδώ και κάποια χρόνια πριν, είχα διαβάσει κατά διαστήματα διάφορα άρθρα που µε προϊδέαζαν πως κάτι θα συμβεί στο μέλλον, που θα αλλάξει τα πάντα σε όλον τον πλανήτη. Επίσης, είχα δει και κάποιες κινηματογραφικές ταινίες, οι οποίες δεν γυρίστηκαν τυχαία, όπως η ταινία «Contagion», που έχει σκηνές και καταστάσεις παρόμοιες µε αυτές που βιώνουμε σήμερα. Περιορισμένη, όμως, επί δύο χρόνια και έγκλειστη μέσα σε ένα δωμάτιο. παρακολουθώντας τηλεόραση ή µε το να κάνω µία βόλτα γύρω από τον διάδρομο του ιδρύματος. όλο αυτό µε έκανε να αισθάνομαι βαθιά πληγωμένη, διότι δεν έχω την χαρά και την απόλαυση να δω τα αδέρφια µου, να τα αγκαλιάσω, να δω τους φίλους µου, τους συγγενείς µου, να πάω µία βόλτα στη φύση που λατρεύω τόσο πολύ ή να καθίσω κάπου άνετα, δίχως να έχω τον φόβο ποιος θα είναι δίπλα µου.

Τι περιμένεις και τι ελπίζεις για το μέλλον;

Εύχομαι να τελειώσει σύντομα αυτή η δοκιμασία και να επιστρέφουμε όλοι στην προηγούμενη κανονικότητα. Εύχομαι όλοι να είναι υγιείς και να συνεχίσουν το νήμα της ζωής τους, από εκεί που η πανδημία το ανέστειλε για 2 ολόκληρα χρόνια. Άλλωστε, κάθε δοκιμασία μάς κάνει πιο έμπειρους και πιο δυνατούς, και αυτό κάνει τη ζωή µας και την ψυχή µας πιο όμορφη.

Πηγή: Εφημερίδα “Η Γνώμη της Πάτρας”

Σχετικά με τον συντάκτη

Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή