Τα χρόνια νοσήματα μπορεί να οδηγήσουν τους ασθενείς σε σοβαρή συναισθηματική επιβάρυνση , ακόμα και να θέσουν την ψυχική τους υγεία σε κίνδυνο. Η προσαρμογή σε µια χρόνια ασθένεια είναι μια σύνθετη και επίπονη διαδικασία. Η προσαρμογή αυτή αφορά διάφορα πεδία της ζωής των ατόμων : η ασθένεια επηρεάζει ζητήματα οργανικά (σε θέµατα όπως: κόπωση, πόνος και άλλα συµπτώµατα, παρενέργειες της αγωγής, λειτουργικότητα, προσαρµογή στην εξέλιξη της ασθένειας), τη κοινωνική τους ζωή (σε θέµατα όπως: αποµόνωση, στίγµα, σχέσεις µε την οικογένεια, τους φίλους και το προσωπικό υγείας), τη συναισθηματική τους ζωή (αυτο -εικόνα, οικονοµικά ζητήµατα, επαναπροσδιορισµός στόχων και προσδοκιών, επαναξιολόγηση των αξιών, θέµατα πνευµατικότητας, εύρεση νοήµατος στην όλη εµπειρία) και τη συµπεριφορά τους (έλεγχοι υγείας, τήρηση των ιατρικών οδηγιών, διαχείριση της εξέλιξης της ασθένειας) (Stewart, Ross και Hartley 2004).
Αυτό που απασχολεί τους ασθενείς με χρόνια νοσήματα είναι κυρίως το άγχος ότι θα χάσουν την ικανότητα τους να είναι λειτουργικοί και να ανταποκρίονται στις ανάγκες της καθημερινότητάς τους, από τις εργασιακές τους δραστηριότητες έως την κοινωνική τους ζωή. Σταδιακά, συνηθίζεται οι ασθενείς να νιώθουν την αυτοπεποίθηση τους να μειώνεται και δυσκολεύονται να αντλήσουν ευχαρίστηση από δραστηριότητες που μέχρι πρόσφατα ήταν σημαντικές για αυτούς, με αποτέλεσμα να υπάρχει ο κίνδυνος της απονέκρωσης της κοινωνικής τους ζωής. Φαίνεται άμεσος κίνδυνος να είναι τα υψηλά ποσοστά άγχους και κατάθλιψης (Jenifer Nicoloro SantaBarbara, Marci Lober, David Wolfe 2006).
Είναι πολύ σημαντικό , το άτομο που νοσεί από χρόνια πάθηση να φροντιστεί σε συναισθηματικό και ψυχοκοινωνικό επίπεδο. Χρειάζεται να προστατευτεί από στρεσογόνες συνθήκες που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο, όχι μόνο τη συνέχεια της θεραπείας του αλλά και διάφορα σημαντικά πεδία της ζωής του . Είναι σημαντικό το άτομο να μην υποστεί μια συναισθηματική επιβάρυνση η οποία μπορεί να οδηγήσει σε υποτροπή και να επηρεάσει περαιτέρω την κατάσταση της υγείας του . Αντίθετα, η αποτελεσματική συναισθηματική στήριξη αυξάνει τις πιθανότητες για καλύτερη πορεία της ασθένειας. Η ψυχοθεραπεία θα διευκόλυνε σημαντικά την φροντίδα του ασθενή και θα προωθούσε σύνθετες διαδικασίες τόσο στην έναρξη της ασθένειας όσο και στην πορεία της .
Συγκεκριμένα, καθώς ο ασθενής θα χρειαστεί να προσαρμοστεί σε πολλαπλά επίπεδα της ζωής του, η συστημική θεραπεία, θα μπορούσε να είναι ιδιαίτερα βοηθητική. Αυτό προκύπτει καθώς πρόκειται για μια προσέγγιση που λαμβάνει υπόψιν της την αλληλεπίδραση όλων των κοινωνικών παραμέτρων και των σχέσεων της ζωής του ατόμου. . Κάθε παράγοντας στο περιβάλλον του ατόμου θα επηρεαστεί από την ασθένεια αλλά και θα έχει τη δική του επίδραση, όχι μόνο στην ζωή του ατόμου αλλά και στο πώς το ίδιο θα διαχειριστεί την ασθένεια του. Η οικογένεια, ο κοινωνικός περίγυρος, η εργασία, οι δραστηριότητες, είναι πεδία της ζωής του ατόμου που θα αλληλεπιδράσουν με την ασθένεια. Είναι σημαντικό το άτομο μέσα από μια ψυχοθεραπευτική παρέμβαση να μπορέσει να διακρίνει τις σύνθετες διαδικασίες και τις αλλαγές σε αυτά τα πεδία της ζωής του, αλλά και να προβλέψει σωστά την αλληλεπίδραση όλων αυτών των παραγόντων με την ασθένεια καθαυτή.
Γενικοί στόχου της παρέμβασης αφορούν τη μείωση της δυσφορίας και των άλλων αρνητικών συναισθημάτων , τη βελτίωση της ποιότητας ζωής και την ενίσχυση της χρήσης λειτουργικότερων στρατηγικών αντιμετώπισης του στρες. Συγκεκριμένα οι στόχοι αφορούν την κατανόηση της ασθένειας,την αντιμετώπιση των συνεπειών της , την αλλαγή του τρόπου ζωής , την έκφραση των αρνητικών συναισθημάτων . Τέλος η ψυχοθεραπευτική παρέμβαση είναι απαραίτητη για την επίτευξή της αποδοχή της νέας κατάστασης και των επιπτώσεών της στον εαυτό, τη ζωή και στις σχέσεις µε τους άλλους, που είναι το ζητούμενο για τη διασφάλιση της ψυχικής ισορροπίας των ασθενών.
(Stewart, Ross και Hartley 2004) “Patient adaptation to chronic illness”
Jenifer Nicoloro SantaBarbara, Marci Lober, David Wolfe 2006 “Psychosocial impact of mast cell disorders: Pilot investigation of a rare and understudied disease”
