Η Ναταλία Δραγούμη λατρεύει το επάγγελμά της ενώ σιχαίνεται την απραξία. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου», λέει, μιλώντας στο «Με Άλλα Μάτια» «ήθελα πάντα να γίνω ηθοποιός».
🖊 Συνέντευξη στο meallamatia.gr και τον Βαγγέλη Αυγουλά
Θεωρεί την εξωτερική ομορφιά ως ένα «πρώτο βήμα» όχι, όμως, το κλειδί για την επιτυχία. Άλλωστε, ο εσωτερικός κόσμος είναι αυτός που μπορεί να κερδίσει κάποιον και όχι τα «φίλτρα στα social media».
Αν τη ρωτούσε κάποιος τι θα ερωτευόταν η ίδια στον εαυτό της, θα απαντούσε μονομιάς την παιδικότητα και τις γκάφες της, ενώ θα συμπλήρωνε «μου αρέσει η οικογένεια».
Η Ναταλία Δραγούμη προτιμά να συνεργάζεται με άτομα που την έχουν στηρίξει και όχι να λέει «ναι» σε ένα έργο με γνώμονα μόνο τη χρηματική απολαβή. Θυμάται παράσταση που, λίγο πριν βγει στη σκηνή, χτύπησε και οι συνάδελφοί της τη στηρίξαν τόσο δυναμικά που «το αποτέλεσμα ήταν τέλειο».
Μιλάει, όμως, και για το MeToo…
Ακολουθεί η Ναταλία Δραγούμη στο «Με Άλλα Μάτια».
▪️Τελικά, το κίνημα MeToo που άγγιξε και το ελληνικό θέατρο, το λύτρωσε ή το τραυμάτισε;
Ν.Δ.: Η απάντηση είναι δύσκολη και χρειάζεται μεγάλη κουβέντα. Πάντως, δεν είναι ούτε άσπρο ούτε μαύρο. Δεν μπορείς να πεις ούτε ότι το λύτρωσε ούτε ότι το τραυμάτισε. Σημασία έχει ότι έκανε καλό σε πολλούς ανθρώπους. Είδαν ότι αυτό που υφίστανται δεν είναι σωστό. Ίσως βρήκαν και το θάρρος να μιλήσουν. Όμως, αυτό –το γεγονός ότι ξανασκέφτονται πως αυτά που κάνει ο τάδε δεν πρέπει να τα υφίσταμαι – μόνο και μόνο σημαίνει ότι έχει λυτρώσει αρκετές ψυχοσυνθέσεις ανθρώπων. Πιστεύω ότι τους έχει κάνει και να μιλήσουν. Ποτέ δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Υπάρχουν και περιπτώσεις που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις. Οπότε, δεν μπορώ να πω αν το λύτρωσε ή το τραυμάτισε. Πάντως σίγουρα χρειαζόταν.
❝ Θεωρώ ότι τα φίλτρα κάνουν πολύ κακό στην ψυχοσύνθεση των παιδιών, στην αυτοπεποίθηση και στην αυτοεκτίμηση. Βρισκόμαστε στην εποχή της εικόνας και όσο προχωράμε η εικόνα γίνεται και πιο τερατώδης.
▪️ Όπως έχω διαβάσει, μιας και ο ίδιος δε σας βλέπω, ασχολείστε με το σώμα σας, με τη γυμναστική και την εμφάνισή σας γενικότερα. Κουβαλάει κάθε γυναίκα σήμερα το στερεότυπο ότι πρέπει να είναι όμορφη, πρέπει να προσέχει, πρέπει να μην αφήσει τον χρόνο να περάσει από πάνω της; Υπάρχει, δηλαδή, ένα μόνιμο άγχος, με το οποίο μεγαλώνουν σήμερα οι νέες κοπέλες;
Ν.Δ.: Δυστυχώς υπάρχει στις νέες κοπέλες και στα νέα παιδιά πάρα πολύ, ιδίως λόγω των social media. Υπάρχει πάρα πολύ και λόγω των φίλτρων. Θεωρώ ότι τα φίλτρα κάνουν πολύ κακό στην ψυχοσύνθεση των παιδιών, στην αυτοπεποίθηση και στην αυτοεκτίμηση. Βρισκόμαστε στην εποχή της εικόνας και όσο προχωράμε η εικόνα γίνεται και πιο τερατώδης. Δεν ξέρω πώς μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό και, κυρίως, τα παιδιά μας.
▪️ Εσείς το κάνετε για τον εαυτό σας ή έχετε το άγχος ότι συνδέεται η εξωτερική σας εμφάνιση με την εσωτερική εμφάνιση;
Ν.Δ.: Προσπαθώ να συμβιβαστώ με τα ωραία πράγματα που φέρνει η ωριμότητα. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που χρησιμοποιείται η λέξη «γήρας», γιατί γήρας δε σημαίνει μόνο κάτι κακό. Σημαίνει σοφία και ωριμότητα. Σημαίνει ότι κάποια πράγματα τα κάνεις πολύ καλύτερα από πριν. Είναι καλό να νιώθεις εσύ καλά και να μην προσπαθείς να γυρίσεις τον χρόνο πίσω ώστε να γίνεις όπως ήσουν στα 30 σου.
▪️Πρέπει να χρησιμοποιούμε την εξωτερική μας εμφάνιση για να πείσουμε κάποιον για κάτι; Αυτό δεν είναι παγίδα;
Ν.Δ.: Δεν αρκεί. Η εξωτερική εμφάνιση είναι ένα πρώτο διαβατήριο. Καλώς ή κακώς η φύση έχει έναν ρατσισμό. Η εξωτερική εμφάνιση είναι ένα ατού, όπως όταν βλέπεις ένα λουλούδι. Πολλές φορές, όμως, η εξωτερική εμφάνιση είναι παγίδα, γιατί στέκεται εκεί ο άνθρωπος και δεν προχωράει σε βάθος. Πολλές φορές είναι πιο όμορφοι οι άνθρωποι που έχουν καλλιεργήσει το μέσα τους και όχι το έξω τους. Αυτό είναι και το ουσιαστικό.
▪️Είμαι σίγουρος ότι αν σας ρωτούσα για ποιο χαρακτηριστικό σας θα ερωτευόσασταν εσείς τον εαυτό σας δεν θα μου λέγατε κάτι οπτικό. Ποια είναι η αυθόρμητη απάντηση που θα δίνατε;
Ν.Δ.: Η παιδικότητά μου και οι γκάφες μου. Είμαι πολύ γκαφατζού.
▪️ Όταν σας προσκαλούν να υποδυθείτε έναν ρόλο στο θέατρο ή σε κάποια ταινία, ποιο είναι το κριτήριο για να αποφασίσετε αν θα συνεργαστείτε; Είναι το υπόλοιπο casting; Είναι τα χρήματα; Είναι να διαβάσετε το σενάριο ή είναι λίγο απ’ όλα; Πώς διαλέγει, δηλαδή, η Ναταλία Δραγούμη σήμερα τις συνεργασίες της;
Ν.Δ.: Κοιτάζω πιο πολύ το ανθρώπινο κομμάτι, δηλαδή τους συνεργάτες. Γιατί αν υπάρχει αλληλοεκτίμηση με τους συνεργάτες, δεν με νοιάζει να κάνουμε και λάθος μαζί. Οπότε, πρώτα οι συνεργάτες και μετά το υλικό μας. Είμαι πάντα ανοιχτή με κάποιον που θέλω να είμαι συνοδοιπόρος να ασχοληθούμε με κάτι μαζί, ακόμη κι αν δεν είναι τόσο καλό. Αρκεί να βάλουμε τον ίδιο στόχο και να το καταφέρουμε ή να μην το καταφέρουμε, μαζί. Θεωρώ το πιο ωραίο κομμάτι της δουλειάς μου αυτό που γίνεται παράλληλα με το έργο, παράλληλα με το κείμενο, δηλαδή με τον συμπαίκτη μου. Ένα βλέμμα αληθινό και όχι θεατρικό, μια αγκαλιά, το πιάσιμο ενός χεριού, μία χειρονομία στα παρασκήνια, μία αλληλοστήριξη όταν κάποιος χάσει τα λόγια του ή κάτι συμβεί στη σκηνή. Αυτό το θεωρώ μαγικό. Μια φορά θυμάμαι πριν βγω στη σκηνή είχα πέσει από την καρέκλα και χτύπησα την ουρά μου. Έπρεπε να παίξω όλο το έργο με πόνο στην ουρά. Ήμασταν 8 γυναίκες επί σκηνής. Αυτό που έγινε ήταν μαγικό σε εκείνη την παράσταση. Ήταν όλες οι γυναίκες τόσο βοηθητικές. Είχαμε όλες τον νου μας. Ακούγαμε η μία την άλλη και κατέληξε να είναι μαγική η εμπειρία.
▪️Γιατί γίνατε ηθοποιός; Το έχετε απαντήσει σήμερα στον εαυτό σας;
Ν.Δ.: Δεν ξέρω γιατί αποφάσισα να γίνω αλλά κάθε μέρα που περνά επιβεβαιώνω ότι καλά έκανα και έγινα. Όχι εκ του αποτελέσματος αλλά εκ των εμπειριών. Από αυτά που νιώθω κατάλαβα πόσο τυχερή είμαι που διάλεξα τελικά το σωστό επάγγελμα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα πάντα να είμαι ηθοποιός. Βρίσκω, όμως, τα κοινά του ηθοποιού με τον αρχαιολόγο και τον βατραχάνθρωπο. Έχουν κοινά. Ο αρχαιολόγος κάνει ανασκαφές και βρίσκει, ας πούμε, κάποιο οίκημα και του δίνει πνοή, πώς ήταν παλιά, το ερευνά, το μελετά. Το ίδιο γίνεται και στο κείμενο που είναι στο χαρτί, του δίνεις πνοή και ζωή. Και με τον βατραχάνθρωπο υπάρχουν κοινά —επειδή ήθελα παλιά να κοιτάζω πλοία, ναυάγια— είναι πάλι το ίδιο, η ίδια αίσθηση. Κάτι που θεωρείται “άψυχο”, δεν είναι άψυχο αν είναι λογοτέχνημα. Ούτε ένα σπίτι είναι άψυχο, γιατί έχει αύρα, το ζωντανεύεις. Οπότε αυτά είναι παρόμοια.
❝ Υπάρχει επιθετικότητα και επειδή υπάρχουν τα social media μετά τους καταδικάζουν. Δεν είναι του γούστου μου αυτό το δικαστήριο και αυτή η λαϊκή καταδίκη. Δε θέλω να συμμετέχω σε αυτό.
▪️Έχετε πει ότι θα δουλεύατε και ας μην είχατε βιοποριστικό θέμα. Ισχύει αυτό;
Ν.Δ.: Ισχύει. Δεν αντέχω την απραξία και την παθητικότητα. Ίσως αυτό να είναι και πρόβλημά μου, αλλά δεν το αντέχω ψυχικά. Δε δουλεύω για βιοποριστικούς λόγους μόνο.
▪️Πολλοί καλλιτέχνες για να μην δυσαρεστήσουν κανένα άτομο από το κοινό τους, δεν τοποθετούνται σήμερα σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Από την άλλη έχουμε και καλλιτέχνες που παίρνουν θέση στα δύσκολα και που λυτρώνουν πολύ κόσμο. Εσείς έχετε σχολιάσει διάφορα ζητήματα και δεν κρύβεστε. Έχει τελικά κάποιο κόστος το να πάρεις θέση; Πιστεύετε ότι σήμερα περνάμε μια κρίση γενικότερα προτύπων και αξιών σε μεγάλο βαθμό; Ποια είναι η θέση του καλλιτέχνη; Είναι απλά να ψυχαγωγεί, να πας να τον βλέπεις και να ξεχνιέσαι; Να περνάς ωραία στην ταινία ή στην παράσταση που σου δίνει;
Ν.Δ.: Ο πρωταρχικός τους σκοπός είναι αυτός. Από κει και πέρα ο καθένας διαλέγει και επιλέγει αν θέλει να φέρει και κοινωνικά μηνύματα. Είναι καθαρά προσωπικό θέμα του καθενός. Εγώ είμαι πολύ προσεκτική στις γνώμες που φέρω. Θεωρώ όμως πάρα πολύ άσχημο αυτό που γίνεται στο όνομα της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου. Ο πόλεμος δηλαδή που γίνεται όταν κάποιος πει μια γνώμη που δεν είναι ίδια με τη δική σου. Δεν θέλω να υπηρετήσω αυτό το συναίσθημα. Ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει τη γνώμη του, χωρίς να πέσουν οι άλλοι πάνω του και να προσπαθήσουν να του την αλλάξουν. Ειδικά το 2025 που έχουμε κάνει όλοι αγώνα προς τη διαφορετικότητα, αυτό είναι ελευθερία λόγου. Έχει αναπτυχθεί η ενσυναίσθηση στον κόσμο. Αλλά δεν μπορείς να μην αφήνεις τον άλλον να εκφραστεί. Αυτό είναι πολύ άσχημο, παράδειγμα, αν παρακολουθήσεις τη Βουλή. Δε γίνεται να μιλάει έτσι ο ένας στον άλλο. Είναι πολύ άσχημο παράδειγμα να μιλούν έτσι όταν αγορεύουν. Υπάρχει επιθετικότητα και επειδή υπάρχουν τα social media μετά τους καταδικάζουν. Δεν είναι του γούστου μου αυτό το δικαστήριο και αυτή η λαϊκή καταδίκη. Δε θέλω να συμμετέχω σε αυτό.
▪️Θα μπορούσατε ποτέ να είστε μέλος κριτικής επιτροπής σε ένα reality;
Ν.Δ.: Ναι, θα μπορούσα αν έχει σχέση με το επάγγελμά μου. Επειδή έχω υπάρξει για χρόνια δασκάλα υποκριτικής, έχω διδάξει, έχω τελειώσει το Εθνικό Θέατρο, έχω υπάρξει μαθήτρια του Αντρέα Βουτσινά, που ήταν ο πιο μεγάλος δάσκαλος, θεωρώ ότι μπορώ να το κάνω. Γιατί, ακόμη, έχω παίξει σε πάνω από 50 παραστάσεις, οπότε θα μπορούσα να το κάνω.
▪️Σας ενοχλεί όταν βλέπουμε άτομα από άλλους χώρους να μπαίνουν σε ρόλους ηθοποιών;
Ν.Δ.: Όχι, αν δω ότι το αξίζει κάποιος και είναι πολύ καλός. Αν δω ότι δεν θα έπρεπε να κάνει αυτό που βλέπω αυτή τη στιγμή να κάνει, ναι με ενοχλεί. Όποιος και να έρθει, αν δεν είναι καλός, θα φανεί.
▪️Η αντίδραση και η αγκαλιά του τηλεοπτικού κοινού σε οτιδήποτε αφορά μυθοπλασία στην ελληνική τηλεόραση δίνει κάποιο μήνυμα στα κανάλια, στους συντελεστές, σε αυτά που βλέπαμε τόσα χρόνια; Πώς ερμηνεύετε την επιστροφή της μυθοπλασίας;
Ν.Δ.: Έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια η επιστροφή της μυθοπλασίας και το θεωρώ πολύ ωραίο. Όταν έλειψε, έλειψε σε όλους μας. Όχι μόνο σε εμάς, ως κλάδος, και στον θεατή έλειψε. Γιατί ο θεατής θέλει να βλέπει τις σειρές στη γλώσσα του. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι οι νέοι δε βλέπουν τηλεόραση και δεν ξέρω πόσοι από τους νέους παρακολουθούν ελληνικά σίριαλ.
▪️Για να κάνεις σήμερα ένα καθημερινό έργο πρέπει να συμβούν τα πάντα σε πολύ σύντομο χρόνο για να έχεις πλοκή και εξέλιξη να προσφέρεις στον κόσμο. Αυτή η ταχύτητα έχει επηρεάσει και τη δική σας τέχνη;
Ν.Δ.: Σίγουρα την έχει επηρεάσει. Και παλαιότερα υπήρχε το καθημερινό και το εβδομαδιαίο. Κάθε είδος είχε και έχει τις δυσκολίες του. Θεωρώ ότι έχουν εξελιχθεί πάρα πολύ τα καθημερινά έργα. Πάρτε, για παράδειγμα, τις «Μέλισσες», που έδωσαν νέα πνοή στο καθημερινό. Το καθημερινό είναι ένα είδος δύσκολο να γίνει, αλλά όσο περνούν τα χρόνια γίνεται καλύτερο.
▪️ Κάποιος που σκέφτεται να σπουδάσει υποκριτική, τι θα τον συμβούλευε η Ναταλία Δραγούμη να κάνει; Να βλέπει τους ηθοποιούς που του αρέσουν και να αντιγράφει τον τρόπο που υποδύονται; Να ακούει τους δασκάλους του;
Ν.Δ.: Όλα αυτά. Το να γίνεις ηθοποιός δε σημαίνει ακριβώς «να σπουδάσω». Να μάθω, δηλαδή, την τεχνική και πάει, τελείωσε. Πρέπει να τα κάνεις όλα. Να διαβάζεις ποίηση. Να ακούς μουσική. Να διαλέγεις τι σου αρέσει. Να αφήνεις το συναίσθημά σου, όταν βλέπεις κάποιον πίνακα. Να αφουγκράζεσαι τι νιώθεις όταν διαβάζεις ένα ποίημα. Να ανοίγεις τους ορίζοντές σου. Να κάνεις ταξίδια. Η υποκριτική είναι όλα αυτά μαζί για να καταφέρεις να γίνεις ολοκληρωμένος ηθοποιός. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και πρέπει να έχεις πολλές αρετές. Πρέπει να μπορείς να ξετυλίξεις την προσωπικότητά σου.
▪️Υπάρχει κάτι που δεν έχετε κάνει στην καριέρα σας και το ονειρεύεστε;
Ν.Δ.: Έχω κάνει αρκετά και επειδή δεν μου αρέσει η απραξία έχω κάνει και σε άλλους τομείς πράγματα. Έχω γράψει βιβλίο μαγειρικής. Έχω υπάρξει δασκάλα. Είχα εκπομπή μαγειρικής. Έχω κάνει την παρουσιάστρια. Έχω κάνει κάποια ταξίδια φιλανθρωπικού χαρακτήρα. Έχω σκηνοθετήσει κιόλας μια φορά, παλιά. Θεωρώ ότι θα έρθει η στιγμή να το ξανακάνω —μου άρεσε και κάποια στιγμή θα ξαναέρθει η ώρα του. Αυτό που έχω ονειρευτεί είναι να συνδυάζω τη δουλειά μου με περισσότερη ελεύθερη ώρα, με περισσότερη ώρα στη φύση, με περισσότερη ώρα εκτός Αθηνών, αλλά να μην σταματήσω ποτέ να δουλεύω.
▪️Υπάρχει κάτι που έχετε κάνει επαγγελματικά και έχετε μετανιώσει;
Ν.Δ.: Όχι, δεν έχω κάνει κάτι που να έχω μετανιώσει. Έχω κάνει δουλειές που μου αρέσουν λιγότερο και δουλειές που μου αρέσουν περισσότερο.
▪️Είπατε ποτέ όχι επειδή φοβηθήκατε και το μετανιώσατε μετά;
Ν.Δ.: Ναι. Ήταν επί Κούρκουλου στο Εθνικό. Ήταν μια πρόταση των Ρέππα και Παπαθανασίου. Ήμουν έγκυος στο πρώτο μου παιδί και φοβήθηκα να κλείσω κάτι. Είχα τόσο άγχος και δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου πώς θα ήμουν μετά τη γέννα. Το μετάνιωσα πάρα πολύ.
▪️Τα παιδιά σας τι εισπράττουν από τους συμμαθητές και τους φίλους τους για εσάς;
Ν.Δ.: Δεν βλέπουν τη μητέρα τους ως διάσημη. Ξέρουν τη Ναταλία, τη μαμά, που είναι στο σπίτι με τον μπαμπά, που είναι μέλος μιας οικογένειας. Μου αρέσει πολύ η οικογένεια και είναι επιλογή μου.
▪️Ποια είναι η γνώμη σας για την ψυχοθεραπεία;
Ν.Δ.: Δεν καταλαβαίνω γιατί η ψυχοθεραπεία θεωρείται ταμπού. Θεωρώ ότι είναι απαραίτητο στοιχείο της ζωής. Είναι σημαντικό για κάποιο διάστημα της ζωής σου να κάνεις ψυχοθεραπεία. Πώς κάνουμε γυμναστική; Έτσι πρέπει να χτίζουμε και τις βάσεις στην ψυχή μας, για να αντέχουμε… Δεν μπορούμε να μην έχουμε σχέση με το μέσα μας. Από ‘κει και πέρα, αν υπάρχουν κάποιες ψυχικές ασθένειες, αυτό είναι κάτι άλλο. Σε καμία περίπτωση δε θεωρώ κακό πράγμα την ψυχοθεραπεία. Υπήρχε στην οικογένειά μου. Ο θείος μου ήταν ψυχαναλυτής και είχα ξεκινήσει να κάνω από τα 25 μου.
▪️Τι θα ήθελε η Ναταλία Δραγούμη να «βλέπει» Mε Άλλα Μάτια;
Ν.Δ.: Θα ήθελα να βλέπω “Με Άλλα Μάτια” τους άλλους ανθρώπους. Δηλαδή, θα ήθελα να βλέπω τους ανθρώπους με τα δικά τους μάτια και όχι με τα δικά μου.
