Ένα αναπηρικό αμαξίδιο μπροστά από σκαλοπάτια που δείχνει ότι δεν υπάρχει πρόσβαση για ανάπηρο άτομο

Το τέλος του καλοκαιριού σηματοδοτήθηκε από μια παρεϊστικη νύχτα στο εξοχικό φιλικού προσώπου, να συζητάμε για όλα όσα διαδραματίστηκαν σε εκείνες τις διακοπές. Καθήμενοι γύρω από το μεγάλο τραπέζι πίναμε, μιλούσαμε, ώσπου ήρθε στην παρέα ένας ακόμη. Δεν τον γνώριζε κανείς μας εκτός από την οικοδέσποινα, τον υποδεχθήκαμε και η βραδιά κυλούσε όμορφα.

Ώσπου, αποφάσισα να σηκωθώ να μαζέψω κάτι που έπεσε.

Πιάνω το μπαστούνι μου, πάω προς τα σκαλάκια, και τότε ακούω τη φωνή εκείνου του νέου μέλους της παρέας να ρωτά με θράσος:

«Καλά εσύ γιατί πας σαν σπασμένη;»

Για δευτερόλεπτα σάστισα καθώς του είχα ήδη εξηγήσει πριν λίγο, σχετικά με την αναπηρία μου. Φόρεσα το χαμόγελο μου και ψύχραιμα το εξήγησα ξανά.

«Είμαι παραπληγική, κοινώς ανάπηρη, γι΄ αυτό περπατάω διαφορετικά, στο είπα και προηγουμένως».

Ένιωσα τα βλέμματα των φίλων μου να τον καίνε, αλλά ήξεραν πως μπορώ να το χειριστώ.

Πριν προλάβετε να θυμώσετε και να κρίνετε τη συμπεριφορά, θα ήθελα να σας μιλήσω για το που οδήγησε τη συλλογιστική της σκέψης μου όλο αυτό.

Η αναπηρία θεωρείται πως είναι μια φυσική κατάσταση που προκύπτει από κάποια σωματική, νοητική ή άλλη μειονεξία. Στο παραπάνω συμβάν, όμως, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια αόρατη αναπηρία, την οποία όλοι γνωρίζουμε και όλοι αγνοούμε. Αναφέρομαι στην κοινωνική αναπηρία που μας αφορά όλους ανάπηρους και αρτιμελείς.

Αυτή η μορφή αναπηρίας ξεκινά από τις απαρχές της δημιουργίας των κοινωνιών, οι οποίες κατασκευάστηκαν από «φυσιολογικούς» για «φυσιολογικούς». Η ανάγκη της αναδιαμόρφωσης της κοινωνίας ήρθε όταν οι άνθρωποι φόρεσαν τα γυαλιά της διαφορετικότητας και κατανόησαν πως είναι οκ να είσαι διαφορετικός και έχεις ίσα δικαιώματα με αυτούς που θεωρούνται τυπικοί, κοινώς όταν ανήλθε το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας.

Έτσι, ξεκίνησε μια αναδιαμόρφωση των κοινωνιών ώστε να είναι πιο φιλικές προς τους ανάπηρους, καθώς πλέον η βαρύτητα της αναπηρίας, άρχισε να καθορίζεται από το βαθμό που αποκλείεται το άτομο από την κοινωνία. Δημιουργήθηκαν ράμπες, αναβατόρια, εγκαταστάθηκαν ανελκυστήρες, δημιουργήθηκαν διαδρομές για τυφλούς, εισήχθη η νοηματική γλώσσα στην ενημέρωση, επετράπη και διευκολύνθηκε η εισαγωγή σε σχολές και πανεπιστήμια, τροποποιήθηκαν οχήματα και πολλά άλλα.

Ωστόσο, σε όλα αυτά υπάρχουν δυο λεπτομέρειες όχι παντού και όχι λειτουργικά. Ένας ανάπηρος μπορεί να πάει σε ένα εμπορικό κέντρο αλλά όχι σε μια οποιαδήποτε γειτονιά. Μπορεί να πάει σε σχολείο, αρκεί να τον δεχτεί και να έχει τις υποδομές. Μπορούν να σπουδάσουν, αν του δοθεί η ισότιμη πρόσβαση στις υποδομές και το εκάστοτε μάθημα. Χωρίς να εξασφαλίζουν όμως την θέση τους στην αγορά εργασίας. Υπάρχουν διαδρομές για τυφλούς και πεζοδρόμια προσβάσιμα, αν δεν υπάρχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μηχανάκια ή τοποθετημένα τραπεζοκαθίσματα. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα στη λίστα, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ακόμη πολλά στη λίστα.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται επιλεκτική ένταξη και συμπερίληψη.

Η κοινωνική συμπεριφορά, ισοπεδώνει κάθε προσπάθεια ομαλής ενσωμάτωσης των ανάπηρων στην κοινωνία.

Πριν πεις ότι εσύ δεν το κάνεις, θέλω να σου επισημάνω πως γίνεσαι το ίδιο κοινωνικά ανάπηρος όταν δεν λες κάτι στο γείτονα ή στον οποιοδήποτε παρκάρει στο πεζοδρόμιο, όταν βλέπεις κάποιον να παρκάρει στο αναπηρικό πάρκινγκ και το προσπερνάς. Όταν αδιαφορείς για τις κοινωνικά ανάπηρες συμπεριφορές γύρω σου, γιατί δε σε αφορούν… Ή όταν κάνεις χοντροκομμένα σχόλια ή κινήσεις για ανάπηρους, για να σπάσεις πλάκα με την παρέα…

Η κοινωνική αναπηρία μπορεί να θεραπευτεί αρκεί να βάλει ο καθένας το λιθαράκι του.

Βάλε τον εαυτό σου στη θέση κάποιου ανάπηρου. Να θες να βγεις στον κόσμο, να τον εξερευνήσεις, να θες να ζήσεις και κάθε φορά που προσπαθείς να συναντάς εμπόδια, εμπόδια που σου δημιουργούν άλλοι άνθρωποι που επιδεικτικά αδιαφορούν για σένα.

Πόσες φορές θα είχες το κουράγιο να προσπαθήσεις;

Σχετικά με τον συντάκτη

Κωνσταντίνα Αλεξανδρίδου
Ειδική Παιδαγωγός

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή