Η αγαπημένη ηθοποιός Χριστίνα Αλεξανιάν σε μια συνέντευξη στο «Με Άλλα Μάτια» με το χαρακτηριστικό αισιόδοξο ύφος της, μίλησε για το θέατρο, την τηλεόραση, τις ρίζες της και για όλα όσα τη διαμόρφωσαν καλλιτεχνικά και προσωπικά.
Συμβουλεύει μάλιστα τους νέους, ό,τι κι αν κάνουν, να το κάνουν με πάθος και επιμονή.
Η Χριστίνα Αλεξανιάν διανύει έναν ιδιαίτερα δημιουργικό χειμώνα, με την παράσταση «Αλεξάνδρεια» να γνωρίζει διαδοχικά sold out στο Παλλάς. Η επιτυχία ήταν τέτοια, που μετά την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου παραστάσεων, το έργο επιστρέφει από τις 14 Μαρτίου, με «ευρωπαϊκό ωράριο» παραστάσεων. «Θα παίζουμε Σαββατοκύριακο 5, Κυριακή στις 3. Ένα ευρωπαϊκό ωράριο», λέει με χιούμορ. Ένα χιούμορ που τη διακρίνει, όπως η αισιοδοξία της και η επιμονή της για τη ζωή.
Παράλληλα κάνει πρόβες με τις δραστηριότητές της για το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Πήρε τη ζωή στα χέρια της» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Καραμεσίνη με τους ηθοποιούς Χριστόδουλο Στυλιανού, Εύα Κοτανίδη και Κώστα Καζανά, όπου θα παρουσιαστεί τον Μάιο στο Θέατρο Bios.
🎬 Παράλληλα, μόλις ολοκλήρωσε τα γυρίσματα για δύο παραγωγές στην ΕΡΤ από «Ηλιο σε Ήλιο» και «Θάλασσες Μας χώρισαν».
🎭 Οι παραστάσεις του Μονολόγου της «Τα Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν» δίνουν σποραδικές παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα.
| «Ο χρόνος είναι σχετικός και έχει να κάνει περισσότερο με τις αποσκευές που κουβαλά η ψυχή μας και όχι το σώμα μας».
– Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τη Χριστίνα Αλεξανιάν;
Χ.Α. : «Αισιοδοξία και επιμονή».
– Έχετε διπλή καταγωγή. Κυνηγάτε γενικά την ιστορία;
Χ.Α. : «Ναι, είμαι από την πλευρά της μητέρας μου από την Σινασό της Καππαδοκίας. Οι γονείς μου είναι γεννημένοι στη Δραπετσώνα. Ο παππούς μου ήταν Αρμένιος. Με αφορμή τα «Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν», έναν μονόλογο από ένα βιβλίο που διάβασα και έγραψα και μετέφερα δηλαδή σε μορφή μονολόγου στο θέατρο, με έφερε ακόμη πιο κοντά στις ρίζες μου με την έννοια ότι είναι ιστορικού περιεχομένου και καταγράφει τη ζωή της ηρωίδας μου στα χρόνια της Γενοκτονίας των Αρμενίων και της Μικρασιατικής Καταστροφής. Με αφορμή τα “Τετράδια της Αρζέλ Κουρτιάν”, όπου έκανα τη θεατρική μεταφορά από το ομότιτλο βιβλίο, ήρθα ακόμη πιο κοντά στις ρίζες μου».
– Έχετε δηλώσει ότι σας αρέσει το παρελθόν. Αν μπορούσατε δηλαδή να μεταφερθείτε κάπου, πού θα ήταν αυτό;
Χ.Α. : «Το παρελθόν δεν μου αρέσει γενικά. Απλώς κρατάω πρόσωπα μέσα στην ψυχή μου και γεγονότα που συνέβησαν σε παρελθόντα χρόνο πολλές φορές σαν φωτεινές ασπίδες. Δεν είμαι παρελθοντολάγνα. Απλώς, κρατάω την αθωότητα που ενίοτε περικλείει το παρελθόν».
– Αυτό συνεπάγεται και την ηλικία; Δηλαδή θεωρείτε ότι οι άνθρωποι έχουν ηλικία; Υπάρχει, πιστεύετε, πρόβλημα στο να αισθανόμαστε πάντα έφηβοι;
Χ.Α. : «Εγώ νομίζω ότι είμαι μια από αυτούς που αισθάνεται και βιώνει μια παρατεταμένη εφηβεία. Ο χρόνος είναι σχετικός και έχει να κάνει περισσότερο με τις αποσκευές που κουβαλά η ψυχή μας και όχι το σώμα μας».
– Μεγαλώνοντας, τελικά καταλαβαίνουμε και συγχωρούμε ή η ζωή συνεχίζεται;
Χ.Α. : «Η ζωή συνεχίζεται έτσι και αλλιώς αλλά μεγαλώνοντας ναι θεωρώ ότι η κλήση του ανθρώπου είναι να κατανοεί και να συγχωρεί».
– Από πού πηγάζει η αισιοδοξία που έχετε και ποια είναι η μεγαλύτερη πίκρα που έχετε βιώσει;
Χ.Α. : «Η αισιοδοξία, νομίζω, είναι κατασκευαστικό μου. Είμαι έτσι από παιδί, να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο. Να κρατάω την ενέργειά μου για όταν θα μου χρειαστεί σε πραγματικά δύσκολες καταστάσεις. Για εμένα δύσκολη κατάσταση είναι η απώλεια αγαπημένων προσώπων μου».
– Σπουδάζατε Νομική και τελικά την εγκαταλείψατε για την Υποκριτική. Τι σημαίνει για σας υποκριτική;
Χ.Α. : «Έκανα παράλληλα σπουδές με τη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το Πολιτικό Τμήμα της Νομικής αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω τις σπουδές, καθώς οι υποχρεώσεις της Δραματικής Σχολής ήταν πολύ μεγάλες. Υποκριτική για μένα είναι τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας».
– Αλεξάνδρεια, είναι τελικά ο διακτινισμός σε μια άλλη εποχή;
Χ.Α. : «Φυσικά, Αλεξάνδρεια είναι και ο διακτινισμός αν μιλήσουμε για την παράσταση. Η παράσταση ανεβαίνει ξανά στις 14 Μαρτίου για λίγες παραστάσεις έως την Κυριακή των Βαΐων. Η ιδέα και η σκηνοθεσία είναι του Φωκά Ευαγγελινού και το έργο της Ζέτης Φίτσιου. Η Αλεξάνδρεια έτσι όπως την οραματίστηκε ο Φωκάς Ευαγγελινός είναι ένας διακτινισμός στο μεγαλείο μιας άλλης εποχής που όμως ακουμπάει. Γιατί, δυστυχώς, η Μέση Ανατολή απασχολεί μέχρι σήμερα».
|«Να ακολουθούν την ψυχή τους. Να επιμένουν. Είναι μια ερώτηση που με ρωτούν παιδιά που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Η απάντησή μου είναι πάντα ότι τότε για εμένα στην παιδική μου ψυχή ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου».
– Η καταγωγή σας, σάς βάζει τελικά σε κάποιους ρόλους; Υπάρχουν τα βιώματα ή έχετε απορρίψει και δουλειές;
Χ.Α. : «Δουλειές δεν έχω απορρίψει λόγω καταγωγής. Εγώ διεκδικώ αυτούς τους ρόλους γιατί πιστεύω ότι η Ιστορία πρέπει με έναν τρόπο να μεταδίδεται και το θέατρο είναι ο καλύτερος τρόπος».
– Έχετε απορρίψει γενικά δουλειές;
Χ.Α. : «Φυσικά, αλίμονο. Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα».
– Τελικά συγκινούνται οι νέοι, πιστεύετε, με τις παραστάσεις που αναφέρονται στη Γενοκτονία και στην Ιστορία;
Χ.Α. : «Σίγουρα, γιατί το έχω βιώσει με «Τα Τετράδια της Ανζέλ Κουρτιάν» που είναι ο ένατος χρόνος που το έχω στον αέρα. Βλέπω τις αντιδράσεις και την ενσυναίσθηση με την οποία το παρακολουθούν».
– Το θέατρο είναι μάθημα εκτός από την αισθητική και τη χαρά που μας δίνει;
Χ.Α. : «Φυσικά, το θέατρο θέλει να σου υπενθυμίσει καταστάσεις και αισθήματα και συναισθήματα και αυτό από μόνο του είναι πολύ μεγάλη Παιδεία. Το να σου ξυπνά δηλαδή κάποιες αισθήσεις».
– Ποια είναι η συμβουλή που δίνετε στα νέα παιδιά;
Χ.Α. : «Να ακολουθούν την ψυχή τους. Να επιμένουν. Είναι μια ερώτηση που με ρωτούν παιδιά που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί. Η απάντησή μου είναι πάντα ότι τότε για εμένα στην παιδική μου ψυχή ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Αν δεν είναι κάτι τόσο ισχυρό, το αίσθημα δηλαδή που τους οδηγεί για να γίνουν ηθοποιοί, δεν είναι γι’ αυτή τη δουλειά. Όπως και για κάθε δουλειά. Πρέπει να αισθάνεσαι ότι θα δώσεις το είναι σου, τη δημιουργικότητά σου, την ενέργειά σου. Θα πρέπει να υπηρετήσεις τη δουλειά σου με μανία».
– Έχετε θυσιάσει πράγματα για την καριέρα σας;
Χ.Α. : «Όχι. Είχα την τύχη να έχω μια καλή πορεία. Δεν θα έβαζα εγώ ποτέ τον εαυτό μου σε τέτοιο δέλεαρ».
