Κέρματα σε πυργάκι πάνω σε τραπέζι και διάσπαρτα γύρω-γύρω

ΕΦΚΑ

“Τεράστιο έργο”. Ενοποίηση των ταμείων. Για την διευκόλυνση του λαού. Να πολεμήσουμε το τέρας της γραφειοκρατίας. Κλπ κλπ κλπ.

Τα “καμουφλαρισμένα” ψέματα ή οι “στολισμένες” μισές αλήθειες.

Μπορείς να πας σε ιατρεία του παλιού ΙΚΑ με όποιο ταμείο ασφάλισης έχεις (αυτών που έχουν μπει στον ΕΦΚΑ).

Η συνταγές που σου γράφουν οι γιατροί έχουν το λογότυπο του ΕΦΚΑ

Οι οφειλές που ενδεχομένως έχεις σε διάφορα παλιά ταμεία ενοποιούνται και πηγαίνουν στον ΕΦΚΑ.

Καλά ως εδώ;

Στη δημιουργία αυτού του φορέα είχε υπολογιστεί και η ενοποίηση των διοικητικών υπηρεσιών; Ναι ή όχι;

Θα έπρεπε λοιπόν άσχετα με όσα ταμεία είχες να σου αποδίδεται σε ένα “εύλογο” σύντομο χρονικό διάστημα;

Ποιος είναι αυτός που ορίζει το χρονικό διάστημα του “εύλογου”;

Αυτές τις μέρες κλείνω 2,5 χρόνια στην αναμονή για να πάρω την οριστική σύνταξη μου. Διαβάζω κάτι τεράστιους τίτλους στα ΜΜΕ για την “ταχύτατη” απόδοση συντάξεων, σε ένα μήνα (χάχα),με ηλεκτρονική αίτηση να μπορείς να πάρεις προσωρινή (ημιμόνιμη) σύνταξη 384 €.

Όπως οι περισσότεροι έχω και εγώ ένα χρέος προς το ένα (από τα 2) ασφαλιστικό μου ταμείο. Τώρα λοιπόν έρχεται το “καλό”. Το χρέος που έχω χρεώνεται με τόκους για όλους αυτούς τους μήνες χωρίς καμία δική μου ευθύνη.

Πρέπει να με απασχολεί προσωπικά γιατί “αργεί” το σύστημα;

Δεν πληρώνω αρκετά τόσα χρόνια σε Εφορία και Ασφαλιστικά ταμεία για να έχω κάποιου είδους “σωστή” εξυπηρέτηση;

Ξέρουν οι “άρχοντες” της χώρας μας τι σημαίνει να ζει κάποιος με την αγωνία της επιβίωσης ενός κατ’ όνομα συνταξιούχου (αναπήρου) με αυτό το ποσό;

Φαντάζονται ένας ανάπηρος τι αυξημένες ανάγκες έχει;

Ξεύρουν έξω από τη “γυάλα” που ζουν πόσο στοιχίζει:

  • Ένας (μια) βοηθός που χρειάζεται στην καθημερινότητα του;
  • Η οποιαδήποτε (για ιατρικούς ή άλλους) μετακίνηση του;
  • Τα αναλώσιμα προϊόντα που χρειάζονται και δεν καλύπτονται;
  • Οι λογαριασμοί ηλεκτρισμού, νερού, τηλεφώνου;
  • Το ενοίκιο που ενδεχομένως πληρώνει;

Καταλαβαίνει κανείς ότι αυτοί οι άνθρωποι μέχρι να τελειώσει αυτό το “μαρτύριο” της απόδοσης της οριστικής σύνταξης αναγκάζονται να ζουν χωρίς αξιοπρέπεια;

Αναγκάζονται να “ζητιανεύουν” από συγγενείς και φίλους χρήματα ή βοήθεια για να συνεχίσουν να επιβιώνουν.

Μπορεί να μπεις κανείς στην καταρρακωμένη ψυχολογία τους;

Ξέρει κανείς τι σημαίνει να μην έχεις επιλογή και να είσαι έρμαιο της καλής διάθεσης κάποιου άλλου (ευτυχώς στην Ελλάδα ακόμα υπάρχει ισχυρός ο θεσμός της οικογένειας) ;

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

√ Να ψάχνουμε να βρούμε “μέσον” ή να πληρώσουμε “γρηγορόσημο” για να γίνει η δουλειά μας; (να διπλό πληρώσουμε δηλαδή για αυτή)

√ Να διεκδικούμε δικαστικά τα αυτονόητα δικαιώματα μας;

√ Να καταφεύγουμε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο; (αφού η δική μας δικαιοσύνη προσπαθεί να τρέξει μαραθώνιο μπουσουλώντας) με ποια οικονομική δυνατότητα;

Δεν μου φτάνουν πια:

Οι υποσχέσεις, η απόδοση ευθυνών, το χάος παραλάβαμε.

Οι νόμοι που ψηφίζονται απλά για να ψηφίζονται.

Το μόνο που θέλω είναι αποτέλεσμα.

Να καταλάβουν ορισμένοι (δεν μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι) πολιτικοί ότι η ενασχόληση με τα “κοινά” δεν είναι επάγγελμα. Είναι “λειτούργημα” αν υπάρχει ακόμα αυτή η λέξη. Να ζουν για το λειτούργημα και όχι από αυτό.

Τι λέω και εγώ; Ονειροπόλο ή ουτοπικό θα με πουν κάποιοι. Δεν πειράζει. Στην δεύτερη σκέψη ίσως να αλλάξουν γνώμη.

Εγώ θα συνεχίσω να μιλάω με όλες τις δυνάμεις μου και ας είμαι ο τελευταίος των Μοϊκανών.

Διαβάστε επίσης:

Διαφήμιση η τέχνη της απάτης

Σχετικά με τον συντάκτη

Μέλος Δ.Σ. Συλλόγου ΑμεΑ Ιλίου

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή