Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης παίζοντας Boccia

Ο νέος Πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Παραολυμπιονικών και διεθνούς φήμης πρωταθλητής του Boccia, Παραολυμπιονίκης κ. Γρηγόρης Πολυχρονίδης, έδωσε μια συνέντευξη στο meallamatia.gr και τον Βαγγέλη Αυγουλά που σίγουρα θα συζητηθεί. Διαβάστε για τα κακώς κείμενα του παραολυμπιακού αθλητισμού στην Ελλάδα αλλά και για το όραμα αλλαγής που έχουν οι αθλητές με αναπηρία!

Β.Α.: Γιατί ένας αθλητής στην ακμή του, όπως είσαι εσύ, θέλει να βρει χρόνο και βρίσκει χρόνο να ασχοληθεί με το σύλλογο Παραολυμπιονικών; Εκτός αν είναι για να προσθέσεις ένα τίτλο ακόμα για δημόσιες σχέσεις στο βιογραφικό σου.

Γ.Π.: Ουσιαστικά δεν είμαι μόνος. Είναι και άλλα παιδιά που είναι ενεργοί αθλητές, αυτή τη στιγμή φανταστείτε ότι οι 4 στους 5 του διοικητικού συμβουλίου είναι εν ενεργεία αθλητές στο σύλλογο Ελλήνων Παραολυμπιονικών. Ο σύλλογος ήταν για πολλά χρόνια εντελώς ανενεργός και εμείς βλέπαμε αυτό το τεράστιο κενό που υπάρχει στο χώρο, βλέπαμε ότι δεν υπάρχει εκπροσώπηση των Ελλήνων Παραολυμπιονικών και να το πω ειλικρινά, δεν μπορούσαμε να το αντέξουμε άλλο. Γι’ αυτό λοιπόν ξεκινήσαμε ενωμένοι σαν μια γροθιά να στήσουμε το σύλλογο στα πόδια του ξανά. Πάμε δυνατά, κάθε μέρα ολοένα και περισσότεροι Παραολυμπιονίκες έρχονται στο πλευρό μας γιατί βλέπουν μια πολλή σοβαρή και αξιέπαινη προσπάθεια και δουλεύουμε πολύ σκληρά με στόχο η λέξη Παραολυμπιονίκης όταν θα ακούγεται στην κοινωνία, να σημαίνει κάτι πολύ σημαντικό και κάτι πολύ αξιόλογο. Και αυτό θα προσπαθήσουμε να φτιάξουμε μέσα από το σύλλογο.

Β.Α.: Επομένως είναι το όραμα του συλλόγου για τη θητεία αυτή; Είναι κάτι σαν πρόσκληση- κάλεσμα και στοχοθεσία;

Γ.Π.: Ασφαλώς. Ο σύλλογος πρώτα απ’ όλα έχει σκοπό να προβάλει αυτό το έργο του Παραολυμπιονίκη. Δηλαδή ενός ατόμου ο οποίος αντιμετωπίζει μια αναπηρία και δεν το βάζει κάτω. Εν αντιθέσει μαζεύει όλες του τις δυνάμεις, βλέπει που είναι δυνατός, προπονείται, δουλεύει πάνω σε αυτό και προχωράει εμπνέοντας τον κόσμο, φέρνοντας επιτυχίες στη χώρα του. Δηλαδή καταφέρνει και νικάει τις οποιεσδήποτε δυσκολίες με μεγάλη θέληση, με μεγάλο πείσμα και πολλή δουλειά, αυτό να το υπογραμμίσουμε, τίποτα δεν έρχεται μόνο του, για να καταφέρει την επιτυχία. Και θέλουμε να εμπνεύσουμε όχι μόνο τα ανάπηρα άτομα, αλλά όλη την κοινωνία.

❝Το παιδί μεγαλώνοντας πρέπει να γνωρίζει τη διαφορετικότητα,

να γνωρίζει ότι όλοι είμαστε άνθρωποι

και ότι δεν αλλάζει κάτι με την αναπηρία,

δεν είναι άλλη κατηγορία ανθρώπων,

αλλά είμαστε όλοι ίδια κατηγορία ανθρώπων.❞

Β.Α.: Τόσα χρόνια δεν είχε γίνει δουλειά γενικότερα, για την ανάπτυξη του παραολυμπιακού αθλητισμού. Εσείς σαν νέο Δ.Σ. στον Σύλλογο Ελλήνων Παραολυμπιονικών ανοίξατε δημόσια το θέμα και το θέσατε στις προτεραιότητές σας. Πώς το σκέφτεστε; Τι πρέπει να γίνει και τι πρωτοβουλίες πρέπει να πάρει τόσο η πολιτεία, όσο και το αθλητικό κίνημα των ΑμεΑ προς αυτή την κατεύθυνση;

Γ.Π.: Αυτό είναι ένα έργο στο οποίο πρέπει να δουλέψουν όλοι μαζί. Και η πολιτεία πρέπει να συμβάλλει, χρειαζόμαστε τη βοήθεια και της πολιτείας, αλλά είναι πολύ σημαντικός και ο ρόλος του Παραολυμπιονίκη. Οι περισσότεροι από τους Παραολυμπιονίκες πηγαίνουμε συνεχώς σε σχολεία και παρουσιάζουμε τα αθλήματά μας. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει και σε παιδιά με αναπηρία μια συνεχόμενη προβολή του αθλητισμού. Αυτό λοιπόν είναι και μία από τις βασικές δράσεις του συλλόγου. Θέλουμε οπωσδήποτε να παρουσιάσουμε πρώτα απ’ όλα και να εμπνεύσουμε σε παιδιά που αντιμετωπίζουν μια αναπηρία τον Παραολυμπιακό αθλητισμό. Να ξέρει ότι υπάρχει και αυτή η διέξοδος, να ξέρει το κάθε παιδί ότι υπάρχει ένα άθλημα, γιατί δόξα τω Θεώ στον Παραολυμπιακό αθλητισμό είναι έτσι μοιρασμένα τα αθλήματα βάσει των αναπηριών που για την κάθε αναπηρία υπάρχει έστω ένα άθλημα που μπορεί το παιδί να ασχοληθεί. Αυτό λοιπόν εμείς θέλουμε να το περάσουμε σε κάθε οικογένεια μέσα στην κοινωνία ώστε να ξέρουν ότι αν θέλουν να ασχοληθούν με τον πρωταθλητισμό υπάρχει και το άθλημα, υπάρχουν και οι συνθήκες. Δεν γίνονταν δυστυχώς στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις και δράσεις σε μεγάλη κλίμακα από την ομοσπονδία και την Παραολυμπιακή επιτροπή, αλλά εμείς θέλουμε να το επεκτείνουμε πάρα πολύ.

Β.Α.: Ξετυλίγονται ιστορικές ευκαιρίες και προκλήσεις για το Παραολυμπιακό κίνημα στην Ελλάδα. Πως είναι το κλίμα στο νέο διοικητικό συμβούλιο; Είστε έτοιμοι;

Γ.Π.:Ο Σύλλογος, όπως σας είπα, δεν είναι μόνο ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης ως Πρόεδρος, ευτυχώς. Ο αντιπρόεδρος είναι ο Μανώλης Στεφανουδάκης, γενικός γραμματέας είναι ο Γιάννης ο Κωστάκης, ταμίας ο Ανδρέας Κατσαρός και υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας είναι ο Αλέξανδρος Ταξιλδάρης. Το ευχάριστο όμως είναι ότι δεν είμαστε μόνο εμείς οι 5. Εμείς οι 5 είμαστε αυτοί που πήραμε την πρωτοβουλία να επανεκκινήσουμε το σύλλογο, αλλά δίπλα μας είναι πάρα πολλοί αθλητές και δραστήριοι και με πολλή όρεξη οι οποίοι θέλουν να βοηθήσουν και να συμβάλλουν σε αυτή την προσπάθεια όσο μπορούν. Οπότε δεν φοβόμαστε καθόλου το αν θα έχουμε χρόνο ή όχι για να κάνουμε όλες αυτές τις δράσεις γιατί αυτή τη στιγμή έχουμε ένα μεγάλο αριθμό Παραολυμπιονικών οι οποίοι περιμένουν πως και πως πότε θα κάνουμε κάτι για να μπορούν να λάβουν μέρος ενεργά και ανταποκρίνονται ήδη σε κάθε μας πρόσκληση.

Β.Α.: Οι Παραολυμπιονίκες μπαίνετε στα σχολεία, μετά από πρόσκληση του σχολείου κατά περίπτωση. Μήπως αυτό πρέπει να το δει η πολιτεία πιο οργανωμένα; Ένα μάθημα για την εξοικείωση των παιδιών με την αναπηρία;

Γ.Π.: Οπωσδήποτε θα ήταν πάρα πολύ χρήσιμο. Νομίζω ότι ήδη γίνονται κάποιες συζητήσεις πάνω σε αυτό και το θεωρώ άκρως απαραίτητο για την κοινωνία. Το παιδί μεγαλώνοντας πρέπει να γνωρίζει τη διαφορετικότητα, να γνωρίζει ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και ότι δεν αλλάζει κάτι με την αναπηρία, δεν είναι άλλη κατηγορία ανθρώπων, αλλά είμαστε όλοι ίδια κατηγορία ανθρώπων και ότι μία αναπηρία απλά αλλάζει τα εμπόδια που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Kαι είναι πολύ σημαντικό να ξέρουν όλα τα παιδιά ότι αυτά τα εμπόδια καταργούνται εάν η κοινωνία σεβαστεί την αναπηρία και βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων. Αν σεβαστούμε τα εργαλεία με τα οποία «νικάμε» την αναπηρία, η ζωή μας απευθείας γίνεται πολύ πιο εύκολη.

Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης παίζοντας Boccia

Β.Α.: Ποια η άποψη του Συλλόγου για τη φετινή ιστορική αναβολή των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών αγώνων; Έκανε καλό ή κακό στους ίδιους τους αθλητές;

Γ.Π.:Η αναβολή των αγώνων σίγουρα ήταν απαραίτητη βάσει της κατάστασης που βίωσε και βιώνει ακόμα όλος ο πλανήτης λόγω του κορωνοϊού. Τώρα, για όσους συμμετέχουν στην προσπάθεια αυτή των αγώνων και όχι μόνο για τους αθλητές, όλος αυτός ο προγραμματισμός αλλάζει και έχουμε μια παράταση από τα 4 στα 5 χρόνια, με ένα «αν» κάπου στο τέλος κιόλας, αν θα γίνουν. Νομίζω ότι όλοι είναι σύμφωνοι ότι η αναβολή έπρεπε να δοθεί και άργησε κιόλας, ωστόσο όταν ο πλανήτης βιώνει μια τέτοια άσχημη κατάσταση, όταν άνθρωποι πεθαίνουν από αυτή την αρρώστια και άλλοι νοσούν σοβαρά, άλλοι καταστρέφονται οικονομικά και γενικά υπάρχει μια μεγάλη δυσκολία σε όλο τον πλανήτη, νομίζω ότι δεν μπορούμε να μιλάμε με παράπονο και με γκρίνια, γιατί πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που είμαστε καλά και που είμαστε υγιείς. Αυτό είναι το πιο σημαντικό θεωρώ. Και νομίζω ότι έτσι το βλέπει και η πλειοψηφία των αθλητών, οπότε ναι μεν άλλαξαν όλων τα σχέδια κατά πολύ, αλλά συνεχίζουμε δυνατά και απλά έχουμε πάρει απόφαση το ότι η προσπάθειά μας αντί για 4 χρόνια επεκτείνεται στα 5 και πρέπει να την βγάλουμε εις πέρας.

Β.Α.: Επειδή έχεις μεγάλη εμπειρία, θέλω το μήνυμα του συλλόγου και το δικό σου, για τους αφανείς ήρωες. Δηλαδή για να φτάσει κάποιος να είναι Παραολυμπιονίκης, να έχει επιτυχίες, να μας κάνει εθνικά υπερήφανους, μάλλον κάποιους έχει να τον στηρίζουν, κοντά του, δίπλα του, πίσω από τις κάμερες που λέμε. Θέλω να καταγράψουμε αυτό το δημόσιο ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους.

Γ.Π.: Έτσι ακριβώς είναι. Το δημόσιο ευχαριστώ πάει στην οικογένεια του καθενός. Είτε αυτό είναι γονείς, είτε είναι αδέρφια, είτε είναι σύζυγοι, είτε αυτό είναι τα παιδιά των αθλητών, αλλά σχεδόν στο απόλυτο οι αθλητές των Παραολυμπιακών αγώνων στηρίζονται κατά βάση από την οικογένειά τους. Γιατί όπως γνωρίζετε οι αναπηρίες είναι πολλές και διάφορες , κάποιοι είναι αυτοεξυπηρετούμενοι και μπορούν να κάνουν όλες τις κινήσεις και να ξεκινήσουν από το σπίτι και να φτάσουν στο γήπεδο και να προπονηθούν μόνοι τους ουσιαστικά χωρίς βοήθεια, αλλά είναι και ένας μεγάλος αριθμός αθλητών οι οποίοι δεν μπορούν να το κάνουν αυτό μόνοι τους και πρέπει να έχουν κάποιον δίπλα τους να τους στηρίξει από την πρώτη στιγμή, από εκεί δηλαδή που είναι να σηκωθούν από το κρεβάτι, μέχρι να κάνουν όλες τις διαδικασίες, να φτάσουν στο γήπεδο, να προπονηθούν και να γυρίσουν πίσω, σε αυτούς ανήκω και εγώ προσωπικά. Και υπάρχουν και τα αθλήματα όπως είναι και το δικό μου στο οποίο αγωνιζόμαστε και με συνοδό-συναθλητή ο οποίος είναι αρτιμελής και χωρίς αυτόν δεν μπορούμε ούτε να προπονηθούμε, ούτε να αγωνιστούμε. Οπότε είναι το δεύτερο μισό ουσιαστικά στην προσπάθεια αυτή και εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά με το τρέχον νομοσχέδιο, ο ρόλος αυτών των ανθρώπων εξισορροπείται με του αθλητή. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί είχαν δελτίο αθλητή, είχαν όλες τις υποχρεώσεις, έκαναν την ίδια προπόνηση, περνούσαν έλεγχο αντί-ντόπινγκ, τους απονέμεται μετάλλιο όπως και στους αθλητές, αλλά δεν αναγνωρίζονταν ως αθλητές στην Ελλάδα. Σε αυτό λοιπόν, ευτυχώς πλέον, επιτέλους δικαιωθήκαμε και υπάρχει πλέον η αναγνώριση.

Ο Γρηγόρης πολυχρονίδης με την προπονήτρια του και σύζυγό του Κατερίνα Πατρώνη με χρυσά μετάλλια στο στόμα

Β.Α.: Θεωρείς εσύ σαν παραολυμπιονίκης, αλλά και ως σύλλογος, ιστορικό το νομοσχέδιο αυτό που ψηφίζεται σε λίγες μέρες; Είπαμε ήδη ένα θετικό παράδειγμα. Τι άλλο θετικό μπορεί να φέρνει;

Γ.Π.: Θεωρώ πολλή δίκαια την πρωτοβουλία του Υπουργού που στο νομοσχέδιο αυτό ορίζεται η σύνθεση της ολομέλειας της Παραολυμπιακής επιτροπής. Κατά την άποψη του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, οι φορείς που την αποτελούν, εκπροσωπούνται ανάλογα με την δύναμή τους και χωρίς κανένας εξ’ αυτών να έχει την απόλυτη πλειοψηφία στο όργανο, γεγονός που το κάνει πιο δημοκρατικό και δυναμικό καθώς οι απόψεις όλων θα βρίσκουν κοινό τόπο σε καινοτόμες ιδέες για ένα πιο ευοίωνο μέλλον του παραολυμπιακού αθλητισμού. Δηλαδή έχουμε 4 εκπροσώπους από την εθνική αθλητική ομοσπονδία ατόμων με αναπηρία και ο αριθμός 4 δεν είναι τυχαίος, αλλά είναι εκπρόσωποι των 4 κατηγοριών αναπηριών. Είναι 3 οι Παραολυμπιονίκες, οι οποίοι για πρώτη φορά πλέον θα εκλέγονται από τη Γενική συνέλευση του συλλόγου Ελλήνων Παραολυμπιονικών. Είναι ένας εκπρόσωπος της ομοσπονδίας του μπάσκετ με αμαξίδιο. Είναι 2 προσωπικότητες κύρους, τους οποίους διορίζει ο Υπουργός, οι οποίοι όμως για πρώτη φορά πρέπει υποχρεωτικά να είναι από τον αθλητικό χώρο. Και είναι και ένας εκπρόσωπος από τη Γενική Γραμματεία αθλητισμού που είναι ένας πολύ σημαντικός ρόλος γιατί όπως ξέρουμε ο «ειδικός αθλητισμός» όπως ονομαζόταν όταν βγήκε ο αθλητικός νόμος στην αρχή, τελεί υπό την προστασία του κράτους. Έτσι γράφει στο νόμο. Πρέπει λοιπόν, για να υπάρχει εγγύηση αυτής της προστασίας του κράτους, να υπάρχει ένας εκπρόσωπος στην ολομέλεια, Αυτό θα είναι και το άτομο το οποίο θα ελέγχει ότι όλες οι διαδικασίες γίνονται σωστά. γιατί οι διαδικασίες μόνο δεν αρκούν. και εμείς οι αθλητές το θέλουμε πάρα πολύ αυτό. Θέλουμε τα όργανα της διοίκησης να λειτουργούν σωστά και να υπάρχει έλεγχος. Αυτό αποτελεί μία προστασία για εμάς. Θεωρούμε πάρα πολύ σημαντικό ότι τα 8 από τα 11 άτομα θα είναι εκλεγμένα από τον ίδιο τον Παραολυμπιακό χώρο πλέον.

❝Επειδή είμαι ακόμα εν ενεργεία αθλητής,

αυτό δεν πάει να πει ότι θα υποκύψω

σε οποιοδήποτε εκβιασμό μπορεί να μου ασκηθεί.❞

Β.Α.: Στο αναπηρικό κίνημα πάντα μιλάμε για μία ισότιμη αντιμετώπιση. Εδώ σε ένα απλό όμως περιστατικό το πόσες θητείες θα κάνει ο καθένας, τι ηλικιακό όριο θα υπάρχει κλπ, υπήρχε πάλι μια πιο ευνοϊκή αντιμετώπιση στην αθλητική ομοσπονδία ΑμεΑ με το παρόν νομοσχέδιο σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στους αρτιμελείς αθλητές. Πώς σας φαίνεται αυτή η «φιλανθρωπική» αντιμετώπιση;

Γ.Π.: Το Δ.Σ. του Συλλόγου είναι πολύ δυσαρεστημένο, η αλήθεια είναι, με αυτή την κατ’ εξαίρεση φωτογραφική ρύθμιση προς τον Πρόεδρο της ομοσπονδίας, ο οποίος είναι 72 ετών και έχει κάνει τις 3 θητείες. Όταν για όλες τις ομοσπονδίες ισχύει το όριο των 71 ετών και για μας γίνεται εξαίρεση για 74 έτη και για όλους τους Προέδρους είναι 3 οι θητείες και για μας είναι 4, είναι φωτογραφικό. Εμείς δεν θεωρούμε ότι έπρεπε να λάβουμε αυτή την εξαίρεση για κανένα λόγο, γιατί η αναπηρία δεν είναι κάτι που φέρνει δυσκολία στη διοίκηση. Έχουμε αξιόλογα άτομα να διοικήσουν. Έχουμε πολλά άτομα, με πολλή όρεξη, με πολλές γνώσεις και με πολλή θέληση να προσφέρουν στο χώρο και δεν θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχουν εξαιρέσεις που δίνουν ένα λάθος μήνυμα στην κοινωνία.

Β.Α.: Παρόλα αυτά στους κύκλους του Παραολυμπιακού αθλητισμού όσοι διαβάζουμε κινούμαστε, επικοινωνούμε και γνωρίζουμε, ξέρουμε ότι έχεις δεχτεί και μια προσωπική επίθεση τον τελευταίο καιρό από συγκεκριμένους κύκλους και σαν πρωταθλητής, αλλά και σαν Πρόεδρος του συλλόγου Παραολυμπιονικών. Απαντάς σε αυτές τις επιθέσεις ή ο κόσμος θα κρίνει πολύ σύντομα με τις εξελίξεις που έρχονται κιόλας;

Γ.Π.: Εννοείται, ο κόσμος θα κρίνει σίγουρα, αλλά εγώ έχω να δηλώσω ένα πράγμα: Ότι επειδή είμαι ακόμα εν ενεργεία αθλητής, αυτό δεν πάει να πει ότι θα υποκύψω σε οποιοδήποτε εκβιασμό μπορεί να μου ασκηθεί. Όταν λοιπόν εγώ στήριξα δημόσια την άποψή μου ότι το νομοσχέδιο είναι πολύ σωστό και το ότι επιτέλους η ομοσπονδία με την Παραολυμπιακή επιτροπή δεν θα είναι το ένα και το αυτό, αλλά ανεξαρτητοποιείται ο ρόλος τους και ο δευτεροβάθμιος από τον τριτοβάθμιο φορέα πλέον γίνονται ανεξάρτητοι, δέχτηκα απειλή ότι τώρα θα δω τις συνέπειες των πράξεών μου. Αυτό λοιπόν είναι απαράδεκτο και επειδή γνωρίζω και άλλους αθλητές οι οποίοι δέχονται πιέσεις και εκφοβισμούς για τη στάση που κρατάνε, εμείς σαν σύλλογος δηλώνουμε ότι δεν θα δεχτούμε κανενός είδους εκφοβισμό, γιατί όποιος τα βάλει με τους αθλητές θα έχει να κάνει με τον σύλλογο, με τη δικαιοσύνη και θα το στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις αυτό.

Β.Α.: Οι απειλές είναι παρασκηνιακά μέσα από το ίδιο το αθλητικό κίνημα των αναπήρων;

Γ.Π.: Προφανώς, επειδή κάποια συμφέροντα δεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν με αυτό το νομοσχέδιο, έχουν προκαλέσει αντιδράσεις. Εμείς όμως στηρίζουμε το δίκαιο. Και δεν μιλάμε προσωπικά. Μιλάμε με επιχειρήματα και μιλάμε με αριθμούς. Εμείς δεν ζητήσαμε ποτέ σαν Παραολυμπιονίκες να έχουμε τον πρώτο λόγο στην Παραολυμπιακή επιτροπή, αλλά δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να έχει την απόλυτη πλειοψηφία και να αποφασίζει και να διατάζει. Θέλουμε να είμαστε όλοι υποχρεωμένοι, να καθόμαστε σε ένα τραπέζι και να βρίσκουμε την κοινά αποδεκτή λύση για το καλό του Παραολυμπιακού αθλητισμού.

Β.Α.: Σαν διαδικασία, καλώς ή κακώς, έχουμε σε εξέλιξη αυτές τις μέρες την πρόταση μομφής στην ελληνική Παραολυμπιακή επιτροπή κατά του κ. Φουντουλάκη. Έχουμε δηλαδή ιστορικές, πρωτοφανείς αναταραχές στη διοίκηση αυτού του οργάνου και δυστυχώς είναι μία θολή σελίδα στην ιστορία του Παραολυμπιακού αθλητισμού.

Γ.Π.:Είναι μία πολλή θολή και πολλή άσχημη σελίδα στην ιστορία του Παραολυμπιακού αθλητισμού, όπως είπατε και πραγματικά εύχομαι να ξεπεραστεί πολύ γρήγορα, αλλά δείχνει για άλλη μια φορά το ότι ο χώρος αποζητά τη δημοκρατία και το δίκαιο και κάποια συμφέροντα δεν θέλουν να το αφήσουν. Είναι σημαντικό που η πλειοψηφία των μελών της ολομέλειας της Παραολυμπιακής επιτροπής προχωράει σε πρόταση μομφής, γιατί πλέον δεν συνεδριάζει και ουσιαστικά δεν μπορεί να ληφθεί απόφαση για το νομοσχέδιο.Σε κάθε περίπτωση είναι μία απόλυτα δημοκρατική διαδικασία, η οποία εγγυάται την ορθή λειτουργία ενός φορέα. Όποιος δεν θέλει να έχει μια πρόταση μομφής εναντίον του είναι υποχρεωμένος να τηρήσει τις ορθές διαδικασίες για να μην μπορεί κανένας να έχει την αφορμή να κάνει την πρόταση μομφής.

Πρέπει το νομοσχέδιο να μείνει ως έχει στην αρχική του μορφή,

γιατί αυτό εγγυάται μόνο τη δημοκρατία για τους αθλητές.

Β.Α.: Με όλες αυτές τις εξελίξεις, υπάρχει μαγική συνταγή ηρεμίας και στην ΕΑΟΜ-ΑμεΑ; Γιατί η επόμενη μέρα φαίνεται να είναι πολλή δύσκολη με διχασμένα σωματεία από διάφορες κινήσεις που έγιναν. Εσείς το έχετε συζητήσει στο σύλλογο;

Γ.Π.: Θα σας κάνω μια συνοπτική ανάλυση το πώς αντιμετώπισαν το νέο νομοσχέδιο οι αρμόδιοι φορείς. Ο σύλλογος Ελλήνων Παραολυμπιονικών, αφού συνεδρίασε το διοικητικό συμβούλιο, γράψαμε μια μεγάλη επιστολή η οποία ανέλυε και το τρέχον νομοσχέδιο και τον προηγούμενο νόμο, αλλά και το νόμο του παρελθόντος που ίσχυε τα περισσότερα χρόνια. Ανέπτυξε λοιπόν τα επιχειρήματά του και μέσα στις πρώτες 3 μέρες της δημόσιας διαβούλευσης, βγάλαμε και δημόσια τις θέσεις μας. Το ίδιο έκανε η ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης με αμαξίδιο, το ίδιο έκανε και η καινούρια ομοσπονδία που είναι για το ποδόσφαιρο των ακρωτηριασμένων. Η Παραολυμπιακή επιτροπή δε συνεδρίασε ποτέ, γιατί προφανώς δεν ήθελαν να καταγραφεί ποια είναι η άποψη της πλειοψηφίας για το θέμα. Η Εθνική αθλητική ομοσπονδία ατόμων με αναπηρία αυτό που έκανε ήταν να στείλει ένα συνωμοτικό email στα σωματεία, με ένα κείμενο από τον ίδιο τον Πρόεδρο προς τον Πρωθυπουργό, που να δηλώνει την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο και να δίνει εν λευκώ συναίνεση και εξουσιοδότηση στον Πρόεδρο για μελλοντικές και αόριστες ενέργειες. Δηλαδή, βγήκε η άποψη του Προέδρου και ζητήθηκε από τα σωματεία να την στηρίξουν σαν δικό τους μέσο πολιτικής πίεσης. Και τα παράδοξα δε σταματούν εδώ: έχουν υποπέσει ήδη δύο σωματεία στην αντίληψή μας όπου εφαρμόστηκε μη προβλεπόμενη πρακτική. Στο πρώτο, ο Πρόεδρος του σωματείου, ο οποίος είναι και υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων στην ολομέλεια, υπέγραψε μόνο σαν Πρόεδρος μια επιστολή στον Πρωθυπουργό, στην οποία έχει βάλει επιστολόχαρτο του σωματείου, σφραγίδα του σωματείου, όλο το κείμενο είναι γραμμένο σε πρώτο πληθυντικό και σε 2 παραγράφους ξεκινάει ως «αθλητικό σωματείο ΑμΕΑ» και στην άλλη παράγραφο ως «αθλητικό σωματείο ΑμΕΑ όσο εμείς όσο και οι συνάδελφοι μας , στα άλλα αθλητικά σωματεία-μέλη της χώρας» και έστειλε αυτή την επιστολή χωρίς να ενημερώσει κανέναν από το διοικητικό τους συμβούλιο. Όπως καταλαβαίνετε ζητήθηκε η παραίτησή του, την οποία και αναγκάστηκε να υποβάλλει και στην οποία λέει ότι αυτό ήταν μια προσωπική του άποψη τελικά. Ένα δεύτερο σωματείο, του οποίου ο Πρόεδρος είναι Γενικός γραμματέας της ομοσπονδίας, έστειλε μία επιστολή, η οποία πάλι στηρίζει τον Πρόεδρο της ομοσπονδίας και στην οποία επιστολή, υπήρχε η υπογραφή του Γενικού Γραμματέα του σωματείου, ο οποίος Γ.Γ. δεν γνώριζε καν για την επιστολή αυτή και όταν το έμαθε παραιτήθηκε και αυτός από το σωματείο και από τη θέση που είχε. Έχουμε και άλλες, προφορικές καταγγελίες, για τις οποίες είμαστε σε διαδικασία εγγράφων αποδείξεών τους. Εμείς είμαστε κάθετα αντίθετοι σε αυτές τις μορφές εκβιασμών και δεν θεωρούμε, ούτε θα αναγνωρίσουμε ποτέ ότι τα σωματεία αυτά εκπροσωπούν τον ελληνικό Παραολυμπιακό αθλητισμό. Γιατί το κύτταρο του ελληνικού Παραολυμπιακού αθλητισμού είναι οι ίδιοι οι αθλητές. Με πρώτους απ’ όλους τους Παραολυμπιονίκες. Σαν αθλητές, δηλώσαμε και δημόσια με μεγάλη ψηφιακή δράση μας, ότι στηρίζουμε το κείμενο του νομοσχεδίου ως έχει στην αρχική του μορφή, γιατί δεν ξέρουμε πότε ένας αριθμός μπορεί να αλλάξει και να αλλάξουν όλες οι ισορροπίες, γιατί αν το 4 γίνει 5 απέχει πλέον μόνο μία θέση από το 6 και την απόλυτη πλειοψηφία στην Παραολυμπιακή Επιτροπή. Και αυτό επίσης σημαίνει ότι ένα άτομο πλέον θα ελέγχει αν θα πάει με τους μεν ή με τους δε και θα κάνει ότι θέλει τη διοίκηση. Αυτά λοιπόν δεν τα δεχόμαστε, πρέπει το νομοσχέδιο να μείνει ως έχει στην αρχική του μορφή, γιατί αυτό εγγυάται μόνο τη δημοκρατία για τους αθλητές.

Ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης με την ελληνική σημαία

Β.Α.: Είσαι στο σωματείο του Προέδρου της ομοσπονδίας σαν εν ενεργεία αθλητής και κάποιος θα πει «καλά, αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν μπορούν να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι να συνεννοηθούν και να μην φτάσουν εδώ τα πράγματα;». Πότε κάτσατε τελευταία φορά με τον Πρόεδρο του σωματείου σου και της ομοσπονδίας στο ίδιο τραπέζι και αν υπάρχει ελπίδα συνεννόησης σήμερα;

Γ.Π.: Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον αν θα υπάρξει κάποια ελπίδα συνεννόησης, απλά εγώ μπορώ να μιλήσω επί των πεπραγμένων. Έχω ζητήσει εδώ και ένα χρόνο μεταγραφή από το σωματείο και ο Πρόεδρος μου απάντησε ότι «μόνο με δικαστική απόφαση θα σε αφήσω να φύγεις». Αυτό είναι εκβιαστικό. Το σωματείο του κ. Φουντουλάκη δε μου έχει προσφέρει απολύτως τίποτα, ακόμα και τις φανέλες που φόραγα στα Πανελλήνια πρωταθλήματα τις αγόραζα εγώ ο ίδιος. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι εγώ και αθλητικά δεν είχα καμία στήριξη, δεν είχα καμία κατανόηση και καμία βοήθεια στις τόσες επιτυχίες που έχω φέρει και είναι πάρα πολύ δύσκολος ο ανταγωνισμός. Όταν πας και ανταγωνίζεσαι κάθε φορά αντιπάλους από όλο τον κόσμο, αντιπάλους που έχουν και αυτοί στόχο ζωής να σε κερδίσουν, πρέπει να μπορείς να δώσεις πάνω από το 100% των δυνατοτήτων σου και εκεί ζητάς και το σωματείο σου δίπλα σου, αλλά και η ομοσπονδία σου να σε στηρίξει και να μην σου βάζουν εμπόδια στο δρόμο σου. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχω βρει πάρα πολλά τεχνητά εμπόδια και παρότι ζήτησα την αποχώρησή μου, δεν με άφησαν, γιατί μάλλον δεν ήθελαν να χάσουν κάποιον με επιτυχίες από το δυναμικό τους.

Β.Α.: Το επόμενο που θα πρέπει να νομοθετηθεί ποιο αίτημά σας είναι;

Γ.Π.: Έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα με τους διορισμούς των διακριθέντων Παραολυμπιονικών, γιατί όχι μόνο οι διορισμοί έρχονται μια δεκαετία αργότερα από την επιτυχία τους, αν όχι περισσότερο πλέον. Δηλαδή περνάνε δέκα χρόνια και παραπάνω για να διοριστεί κάποιος αθλητής. Ο διορισμός των αθλητών αποτελεί επιβράβευση και οποίος τίμησε τη χώρα του και τη δόξασε στο εξωτερικό, το ότι δεν θα πεινάσει και δεν θα μείνει στον δρόμο επειδή επένδυσε στον αθλητισμό και έχασε όλες τις ώρες και τόσα χρόνια από τη ζωή του για τον αθλητισμό. Είναι τεράστιο πρόβλημα η αργοπορία, αλλά πλέον αντιμετωπίζουμε και ένα άλλο πρόβλημα, ότι κάποιοι αθλητές κινδυνεύουν λόγω της αναπηρίας τους να μην διοριστούν καν. Και ξεχνάμε ότι αυτός ο διορισμός είναι τιμής ένεκεν, αλλά και η προστασία προς αυτά τα άτομα. Δεν μπορούμε μετά από τόσα χρόνια , από τη στιγμή που ο Παραολυμπιονίκης δόξασε κιόλας τη χώρα του, να του λέμε ότι «ξέρεις κάτι, ήξερες ότι θα είχες ένα διορισμό, αλλά τελικά δεν σου τον δίνω επειδή έχεις μια βαριά αναπηρία». Είναι υποχρέωση να βρούμε όλοι οι άνθρωποι πως μπορεί να προσφέρει αυτό το άτομο για να μπορεί να λειτουργήσει και να είναι παραγωγικός και όχι να τον κάνουμε να φοβάται ότι θα μείνει εκτός διορισμού γιατί βάση της αναπηρίας του μπορεί να κριθεί ακατάλληλος για διορισμό.

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή