«Βρίσκομαι εδώ κοντά σας για να σας πω ότι εμείς οι καθυστερημένοι, οι ανίκανοι, οι βαριά ανάπηροι όταν βγούμε από το ίδρυμα θα τα καταφέρουμε γιατί μπορούμε να μιλάμε. Μπορούμε να βγάλουμε φωνή και να διεκδικήσουμε για όλους. Σε όλους που μας υποτιμάτε, μας λέτε ότι είμαστε ανίκανοι, εμείς θα παλέψουμε για να έχουμε δικαιώματα».

Έτσι ξεκίνησε την παρέμβασή της η Μαρία Νεφέλη Κιντώνη, στην εκπομπή του meallamatia.gr όπου ανάπηρα άτομα, συζήτησαν για συνανάπηρους που διαβιούν σήμερα στα ιδρύματα και παρουσίασαν δημόσια, την Ελληνική πραγματικότητα για την αποϊδρυματοποίηση στην Ελλάδα.

Και η Μαρία συστήθηκε στο κοινό της εκπομπής:

«Είμαι 21 ετών και πέρυσι το καλοκαίρι τελείωσα το Λύκειο Κωφών Βαρηκόων Αργυρούπολης.

Τώρα κάνω μόνο εθελοντισμό και του χρόνου θα σπουδάσω κανονικά.

Τώρα είμαι εθελόντρια σε μια στέγη στο Γαλαξίδι. Άγιος Νικόλαος λέγεται. Εκεί μένουν άνθρωποι με νοητική στέρηση.

Και θα μείνω εκεί. Θα ξαναπάω πάλι φέτος για έξι μήνες. Θα μείνω εκεί μέχρι το καλοκαίρι.

Παλιά ήμουν στο ίδρυμα μέχρι τεσσάρων χρονών.

Είχα σωληνάκι στη μύτη, δε μιλούσα καθόλου, ούτε μια λέξη. Δεν άκουγα πολύ καλά, δεν περπατούσα καλά, ούτε έβλεπα καλά.

Επίσης έκανα συνέχεια κινήσεις με το σώμα μου και κουνούσα το κεφάλι μου.

Με αυτόν τον τρόπο ηρεμούσα. Δεν είναι από τα χάπια και τα φάρμακα που παίρνουν που κάνουν έτσι.

Από μόνη μου με ηρεμεί με κάποιο τρόπο. Όταν ήμουν στο ίδρυμα όλοι έλεγαν ότι έχω αυτισμό.

Δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρω, πίστευαν ότι είμαι ανίκανη.

Πίστευαν ότι δε θα καταφέρω τίποτα. Ούτε να έχω φίλους, ούτε σχολείο, ούτε σχέσεις, ούτε ότι θα με έπαιρνε η μητέρα μου.

Φανταστείτε την εικόνα ότι στο παρελθόν μου δε μιλούσαν καθόλου.

Μόνο τώρα έχω αρχίσει και μιλάω κι έχω μάθει πολλά πράγματα, χάρη στη μαμά μου και την ευχαριστώ πάρα πολύ..

Γιατί η μαμά μου έκανε τα πάντα για μένα, πλήρωσε τα πάντα για μένα».

Η νεαρή ανάπηρη ακτιβίστρια, αναφέρθηκε και στην παρέμβασή της στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών:

«Εγώ πήγα μόνη μου, με τη θέλησή μου, μαζί με τον Αντώνη Ρέλλα στα Λεχαινά.

Την πρώτη φορά που πήγα στα Λεχαινά, έπαθα σοκ εκεί. Δεν το έδειξα.

Αυτοί οι άνθρωποι που ζουν σε κλουβιά ή είναι δεμένοι ή έχουν σημάδια ήταν σα ζώα. Απλώς ζώα. Σαν τσίρκο ήταν. Το κάθε κλουβί έχει το δικό του κλειδί. Ανοίγεις την πόρτα και λες έλα ζωάκι μου έξω..

Αυτοί οι άνθρωποι είναι παρατημένοι. Θεωρούν ότι αυτοί είναι ανίκανοι. Αλλά όμως αυτοί είναι πολύ δυνατοί.

Το βλέπω εγώ ως Μαρία-Νεφέλη που έχω ζήσει σε ίδρυμα ξέρω πως είναι εκεί. Ήμουν κι εγώ δυνατή, δεν τα παράτησα για χάρη κανενός, κανενός.

Κι εκεί στο ΠΙΚΠΑ και σε όλα τα ιδρύματα τα παιδιά είναι δυνατά, είναι πολύ δυνατά. Ακόμα κι εκείνα που πέθαναν νωρίς ήταν ακόμα κι αυτά δυνατά.

Γιατί φανταστείτε την εικόνα, από τότε που είναι μωρό έως χρόνια μήνες… Μόνη σου κανένας δίπλα σου ήταν σα μην υπάρχει κανένας , κάποιος άλλος, ήταν σα χαμένοι.

Δεν ήξεραν κανένα άνθρωπο δίπλα τους. Και γι’ αυτό ήρθα εδώ, να παλέψουμε όλοι να βγάλουμε τα παιδιά από τα ιδρύματα να κάνουν την αλλαγή στις ζωές τους.

Όπως η δική μου ζωή. Έχουν αλλάξει τα πάντα στη ζωή μου. Έτσι θέλω να κάνουν και τα παιδιά εκεί.

Να τους ξεσηκώσουμε όλους. Να σταματήσουν να μας υποτιμάνε και να μας λένε όλοι ότι είμαστε άχρηστοι. Δεν είμαστε άχρηστοι οι ανάπηροι».

➠ Δείτε ολόκληρη την παρέμβαση της Μαρίας Νεφέλης Κιντώνη με υπότιτλους εδώ ⇓

➠ Δείτε όλη την εκπομπή με θέμα “Αποϊδρυματοποίηση και Ελληνική πραγματικότητα” με διερμηνεία στην ΕΝΓ εδώ ⇓

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή