Ο Γιάννης Πανούσης

Ούτε να φοβάσαι το θάνατο, ούτε να τον αποζητάς.

Η κατανόηση της αντικειμενικής ροής των πραγμάτων

απαλλάσσει τη σκέψη από ιδεοληπτικές παραφορές

και υποκειμενικές φρικιάσεις

Ν.Γ.Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών

Όλοι έχουμε λίγο-πολύ συνειδητοποιήσει ότι η Επόμενη [μετά τον έλεγχο(;) του Κορονοϊού] Μέρα δεν θα μας επαναφέρει ακριβώς στην προτέρα κατάσταση.

Και βέβαια δεν αναφέρομαι στις ανθρώπινες απώλειες, τις κοινωνικές ανα-δια-τάξεις ή τις οικονομικές καταστροφές. Πιστεύω ότι η urbi et orbi νόσος [;] ,η οποία έχει προκαλέσει ένα πρωτόγνωρο “ιατρο-βιολογικό (σιδηρούν;) παραπέτασμα’”, θα συνοδευτεί  και από μη-προβλέψιμες συνέπειες σε διάφορα επίπεδα.

◊ η αυτοανακυκλούμενη αγωνία της ατομικής/συλλογικής επιβίωσης θα υπερβεί τις ιδεαλιστικές και ταξικές προσεγγίσεις και θα εντάξει τον πραγματισμό του φόβου σε μία εθνικού και πολιτικού σωτηρολογικού χαρακτήρα φαντασίωση.

◊ οι κοινωνικοί ειρηνοποιοί θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε άγνωστης προέλευσης θεραπευτές

Ο αρχέγονος τρόμος μήπως η Ιστορία καλπάζει προς τα πίσω ή μήπως ο Θεός θύμωσε μαζί μας ή μήπως θα ξαναγυρίσουμε “στις σπηλιές” νεοπρωτόγονων υπερπολιτισμένων ανθρώπων ή μήπως αποτελούμε ‘παράπλευρες απώλειες’ μίας βιασθείσας Φύσης που εκδικείται θα ελλοχεύει σε κάθε μας ενέργεια.

Η κοινωνική ηθική, η προσωπική ευθύνη, η πολιτικοθεσμική αποτελεσματικότητα, η εθνική αξιοπρέπεια θα υπερβούν,ως έννοιες και πρακτικές,τις μέχρι σήμερα κοκκινο-πρασινο-γαλάζιες κάθετες γραμμές. Ο φόβος των πρώην Ημίθεων[;] για ένα κλειστό μέλλον της Ιστορίας που δεν μας περιλαμβάνει , θα θέσει δύσκολα ερωτήματα.

Ποιός είναι ο εγγυητής της περαιτέρω επιβίωσής μας[κι όχι απλώς της ασφάλειάς μας]:

  • ο ,κατά πολλούς, απών Θεός;
  • το τρωθέν Εθνικό Πεπρωμένο;
  • οι φιλέλληνες οικουμενικοί σύμμαχοι;
  • η αριστερή ή η δεξιά εκδοχή του Πολιτεύματος;

Νομίζω ότι η πρώτη απάντηση σε αυτή την ψυχαναγκαστική κατάσταση θα είναι η αναζήτηση του “Καλού Σωτήρα” ,δηλαδή του Καθαρού Έθνους [;],του Ισχυρού Κράτους, της Σύγχρονης Διοίκησης, του Νέου Κοινωνικού Συμβολαίου στη βάση [ του προτεινόμενου μοντέλου] επιβίωσης. Μία Νέα Τάξη Φοβισμένων πολιτών θα υπερβεί τις ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές [ίσως και τα παλαιά κόμματα] και θα γυρέψει το φάρμακο σ’ ένα εθνοβιοτικό σφρίγος αντιμετώπισης κινδύνων. Κακό πράγμα ο ιός αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε χορηγούμενο μέσο είναι και γενικότερα θεραπευτικό.

ΥΓ. Είμαστε άραγε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε το βάρος του αυτοπροσδιορισμού των μορφών της ίασης [ακόμα και μέσα από “πολεμικές κινήσεις Κράτους ανάγκης”],ν’ αντιληφθούμε πως το δίλημμα δεν είναι πλέον “βαρβαρότητα ή πολιτισμός;” αλλά “απάθεια ή επιβίωση;” ,ότι δεν πρέπει μόνο να μην βρεθούμε θετικοί σε [οποιονδήποτε ] ιό αλλά και να μην υποκύψουμε στον κάθε …ισμό που εξαγγέλει συνταγές άμεσης σωτηρίας; Η Ζωή ξαναποκτάει την πρωταρχική της αυταξία,η συλλογική επιβίωση σχετίζεται με τον προσωπικό βίο, η επιστήμη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ψυχική μας ηρεμία και τελικά αξίζει να λεγόμαστε ‘συν-άνθρωποι’ γιατί πρωτίστως φοβόμαστε χωρίς να δειλιάζουμε και να κρυβόμαστε από τις ευθύνες μας προς όλους.

ΥΓ2. “Τέλος πάντων τί θέλετε από μένα;

Τί μου ζητάτε;

Ό,τι κι αν σας πω πρέπει να ξέρετε όμως πως το φοβούνται οι λέξεις } Γ.Ναζλίδης, Ανήλικη Αρχιτεκτονική]

Σχετικά με τον συντάκτη

Γιάννης Πανούσης
Καθηγητής πανεπιστημίου στον κλάδο της εγκληματολογίας και πολιτικός.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο