Ο Βαγγέλης Αυγουλάς και η Εύα Χριστοδούλου και φωτογραφία κοριτσιών με τα μετάλλια-ολυμπιακοί 2000

❝ Στην Ελλάδα,  μετά από κάποια επιτυχία

όλοι θέλουν να βοηθήσουν.

Αλλά μόνο βοήθεια δεν λέγεται αυτό.❞

Η Εύα Χριστοδούλου , 37 ετών σήμερα, είναι προπονήτρια ρυθμικής γυμναστικής και αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Αλλά είναι και Ολυμπιονίκης. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνει, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική Ομάδα του Ανσάμπλ και έχει πολλές άλλες ευρωπαϊκές και παγκόσμιες διακρίσεις. Αλλά είναι και τελειόφοιτη του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, έχει ασχοληθεί με τη χορογραφία και επίσης έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό «Αlpha», παρουσιάζοντας μια δική της ενότητα, τους «Πρωταθλητές της ζωής». Και το τελευταίο: Το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Αιγάλεω, που ανακαινίσθηκε και εγκαινιάσθηκε εκ νέου το 2007, φέρει, τιμητικά, το ονοματεπώνυμό της.

Σε συνέντευξή της τον Νοέμβριο του 2014 στο Popaganda, έκανε μιαν αποκάλυψη που δικαιολογεί απόλυτα τη θλίψη και απογοήτευση που αισθάνονται πολλοί – και πολλές- Ολυμπιονίκες, ιδίως των «μη προβεβλημένων αθλημάτων». Είπε :

«Μια μέρα που ζήτησα να τρέξω εκεί μου το απαγόρευσαν με το πρόσχημα ότι οι διατάσεις της ρυθμικής μετά το τρέξιμο είναι ακατάλληλες για το κοινό θέαμα. Το οξύμωρο της όλης υπόθεσης είναι το ότι με ρώτησαν «και ποια είστε εσείς;». Μη ξέροντας τι άλλο να κάνω τους έδειξα την ταμπέλα με το όνομά μου που βρισκόταν κρεμασμένη πάνω από το κεφάλι μου. Η απάντηση όμως που μου έδωσαν ήταν «σιγά καλέ αυτή έχει πεθάνει». Παρά την απογοήτευση που έχω γευτεί την πονάω και την αγαπάω την περιοχή. Και ας μου δίνουν απλόχερα αίθουσα γυμναστικής στο Περιστέρι, εγώ την αρνούμαι. Γιατί η ζωή μου είναι εδώ στο Αιγάλεω».

Η Εύα Χριστοδούλου

Η Εύα Χριστοδούλου, μίλησε στο meallamatia.gr και τον Βαγγέλη Αυγουλά :

Θέλω να τα βλέπω και εγώ όλα «με άλλα μάτια»

Β.Α.: Αυτό το σύνθημα που εμείς βάλαμε το «Με Άλλα Μάτια», τι σου λέει; Πως το νιώθεις σαν πρόσκληση και πρόκληση; Τι θέλεις να βλέπεις στην καθημερινότητά σου με άλλα μάτια;

Ε.Χ.: Εγώ είμαι ένας άνθρωπος ούτως ή άλλως που θέλω να τα βλέπω όλα θετικά. Δεν ξέρω αν είναι έτσι, αλλά πραγματικά θέλω να τα βλέπω και εγώ «με άλλα μάτια», από άλλες οπτικές γωνίες. Θέλω γενικότερα τα πράγματα να τα προσεγγίζω λίγο πιο ευχάριστα. Να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Νομίζω ότι είναι ένας πολύ όμορφος τίτλος για να καλύψει πτυχές των συνεντευξιαζόμενων και από μία διαφορετική οπτική γωνία.

Β.Α.: Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα χρόνια, και σαν ολυμπιονίκης και σαν προπονήτρια σήμερα, μπορείς να πεις αν έχεις νιώσει μια αδικία από τα Μ.Μ.Ε. αν έχεις κάποιο παράπονο ως προς το άθλημα; Αν κάτι έπρεπε να κάναμε διαφορετικά; Αρκεί, μόνο η ΕΡΤ, να δείχνει που και που, τα θεωρούμενα ως «μικρότερα» αθλήματα ;

Ε.Χ.: Υπήρξαν πολλές στιγμές στη ζωή μου που στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Το ξέρω ότι εγώ είμαι από ένα άθλημα που δεν είναι και τόσο διαδεδομένο στη χώρα μας ενώ σε άλλες χώρες είναι το νούμερο ένα. Αλλά μεγαλώνοντας και ζώντας στην Ελλάδα αποφάσισα να το αποδεχτώ και να συνεχίσω έτσι, λέγοντας απλά ότι είναι ένα άθλημα «όχι και τόσο διαδεδομένο». Όμως πάλεψα, παλεύω και θα παλεύω για να αναγνωριστεί λίγο περισσότερο . Καταλαβαίνω ότι έχει κάποια μειονεκτήματα όσων αφορά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μπορέσουν να το καλύψουν και να το προβάλουν, διότι εμείς δεν έχουμε τους χορηγούς που έχει π.χ. το μπάσκετ. Εμείς δεν έχουμε την προβολή και τα λεφτά του επαγγελματικού αθλητισμού. Είμαστε ερασιτεχνικός αθλητισμός, δεν έχουμε όλα αυτά τα προνόμια που έχουν οι μεγάλες ομάδες και έχουν προβολή επειδή έχουν χορηγούς, επειδή υπάρχουν πολλά λεφτά, επειδή υπάρχει ένα καθεστώς τελείως διαφορετικό από αυτό που υπάρχει στο δικό μου το άθλημα. Ξέρω ότι είναι ένα πολύ καλλιτεχνικό και θηλυκό άθλημα. Έχει μία ομορφιά, μια χάρη πολύ μεγαλύτερη από την προβολή του τηλεοπτικά. Δυστυχώς κάποτε επειδή υπήρχαν και επιτυχίες και το κυνηγούσαμε, υπήρχε μεγαλύτερη προβολή. Τώρα πια, με το ζόρι το βλέπεις, ακόμα και στην ΕΡΤ. Θα το παλέψουμε και θα προσπαθήσουμε να ξαναμπεί το άθλημα στην τηλεόραση.

Χάσαμε πολύ έδαφος μετά τους Ολυμπιακούς του 2000

Β.Α.: Γιατί δεν έχουμε επιτυχίες αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα στο άθλημα;

Ε.Χ.: Έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Έχουν αλλάξει λίγο οι διοικήσεις στις ομοσπονδίες, οπότε όλο αυτό επηρεάζει και το προπονητικό team που επηρεάζει την επιλογή των αθλητών/αθλητριών. Οι αθλήτριες στο συγκεκριμένο άθλημα , δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τις προπονήσεις της εθνικής ομάδας. Οι γονείς δυσκολεύονται να φέρουν τα παιδιά στους αθλητικούς χώρους , οπότε είναι ένας κύκλος που δύσκολα κυλάει και δεν μπορεί εύκολα ο ένας κρίκος να ακολουθήσει τον άλλον. Δυστυχώς μετά από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 και του 2004 τα πράγματα έπεσαν πάρα πολύ στη ρυθμική. Χάσαμε πολύ έδαφος, άλλαξαν προπονήτριες …. Ξέρετε κάτι; Όπως γίνεται στην Ελλάδα, κάθε φορά, μετά από μία επιτυχία όλοι «πέφτουν επάνω στο άθλημα» και όλοι όλα τα γνωρίζουν και μπαίνουν να βοηθήσουν. Αλλά μόνο βοήθεια δεν λέγεται αυτό.

Β.Α.: Ενώ θα έπρεπε να έχουμε πάει ανάποδα λογικά. Το 2000 φέρνετε την κορύφωση στην Ελλάδα με το χάλκινο και από εκεί και μετά, θα πρέπει με βάση τη λογική να μάθει ο κόσμος, να διαδοθεί η κατάσταση, να ενισχυθεί περισσότερο κάτι που έφερε επιτυχία και στην Ελλάδα. Κι όμως εμείς πάμε αντίστροφα.

Ε.Χ.: Έτσι όμως γίνεται στην Ελλάδα και το έχουμε δει. Πολύ σπάνια η μία επιτυχία ακολουθεί την άλλη. Στην Ελλάδα γίνεται μία επιτυχία και μετά ακολουθεί το χάος. Ο κάθε ένας προσπαθεί να κερδίσει κάτι για προσωπικό του όφελος, για προσωπική του ευχαρίστηση και όχι τόσο για την ομάδα που έφερε την επιτυχία. Οπότε εκεί κάπου χαλάει η συνεργασία.

Παλεύω γιατί πιστεύω ότι το καλό έρχεται στο τέλος.

Β.Α.: Μετράς γεμάτα 20 χρόνια δυσκολίες και απογοητεύσεις από την πολιτεία, από τον κόσμο, από τα μέσα ενημέρωσης, από τους χορηγούς που δεν υπάρχουν. Κι όμως παραμένεις προπονήτρια και μάλιστα με δικό σου πλέον γυμναστικό σύλλογο. Πως και γιατί αντέχεις και παλεύεις ; Δεν έχεις κουραστεί ακόμα; Πως και δεν τα έχεις παρατήσει ακόμα; Τι σε κρατάει;

Ε.Χ.: Έχω κουραστεί, έχω απογοητευτεί, αλλά θα γυρίσω σε αυτό που είπαμε στην αρχή της συζήτησης, ότι θέλω να το βλέπω με άλλα μάτια. Θέλω να παλεύω, θέλω να μην τα παρατάω εύκολα, γιατί πιστεύω ότι το καλό έρχεται στο τέλος. Κι αν δεν έχει έρθει το καλό αποτέλεσμα, δεν σημαίνει ότι είναι το τέλος. Με έχει στεναχωρήσει πάρα πολλές φορές και η πολιτεία και το άθλημα και οι συνεργασίες και η αντιμετώπιση κάποιων δημοσιογράφων. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι που μας στηρίζουν, μας βοηθούν, αλλά είναι μια πολύ μικρή ομάδα. Αλλά γιατί να το παρατήσω; Στη ζωή υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες. Για κάποιους μπορεί να είναι ένα άθλημα, αλλά για εμάς είναι ολόκληρή μας η ζωή. Οπότε προσπαθώ να το παλέψω και να επαναφέρω λίγο την αίγλη του 2000 και του 2004 για το άθλημα.

Β.Α.: Σε ποιους απευθύνεται σήμερα το άθλημα στην Ελλάδα και ποια τα οφέλη να έρθει ένα παιδί να σας γνωρίσει, να γραφτεί σε ένα γυμναστικό σύλλογο;

Ε.Χ.: Η ρυθμική γυμναστική είναι ένα καθαρά θηλυκό άθλημα, απευθύνεται μόνο σε κορίτσια ηλικίας από 5 ετών μέχρι όσο αντέχει το σώμα τους, γιατί είναι δύσκολο να βγει το ασκησιολόγιο όταν αλλάζει το γυναικείο σώμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει όριο ηλικίας. Υπάρχουν και αθλήτριες 30 ετών και 25 ετών που πήραν ολυμπιακό μετάλλιο. Το ότι εγώ έγινα Ολυμπιονίκης στα 17 δεν σημαίνει ότι είναι η ηλικία που μετά σταματάμε. Δυστυχώς όμως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν υποδομές για να μπορέσεις να συνεχίσεις περαιτέρω, ούτε υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσεις να το ακολουθήσεις το άθλημα μετέπειτα. Για ένα μικρό παιδάκι όλο αυτό ξεκινάει σαν παιχνίδι. Η ρυθμική είναι ένα παιχνίδι, συνδυάζει το χορό, την τεχνική των οργάνων, έχει να κάνει με τη μουσικούλα, εμφανίζεται πραγματικά στις μικρές ηλικίες σαν παιχνίδι. Αυτό είναι που τραβάει και τα κοριτσάκια. Είναι πολύ χαριτωμένο και φυσικά η προπόνηση προχωράει βήμα-βήμα. Είναι μία βάση καλή ώστε να μπορέσει το παιδί να συνεχίσει και να ακολουθήσει τον πρωταθλητισμό. Από τον πρωταθλητισμό θα κερδίσει πάρα πολλά πράγματα. Θα κερδίσει πειθαρχία, θα μάθει να λειτουργεί και σαν μονάδα, αλλά και μέσα σε ομάδα, θα μάθει πάρα πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Κυρίως για τη συναδελφικότητα. Να μπορεί να συνυπάρξει σε έναν χώρο και να αντιλαμβάνεται πολύ πιο γρήγορα από ένα άλλο παιδάκι της ηλικίας του. Είναι όλα αυτά που προσφέρει ο αθλητισμός γενικότερα στα παιδιά της μικρής ηλικίας και θεωρώ ότι οι γονείς το έχουν αντιληφθεί αυτό και γι’ αυτό φέρνουν και τα παιδιά.

Β.Α.: Τι ρόλο μπορεί να παίζει στα Ολυμπιακά αθλήματα το σχολείο; Σας έχει απασχολήσει, το έχεις σκεφτεί, έχεις κάποια πρόταση; Γίνονται όλα καλά σήμερα γιατί το μάθημα της γυμναστικής είναι στα σχολεία. Κάτι πρέπει να διορθώσουμε;

Ε.Χ.: Από πού να ξεκινήσω τώρα; Θα μπορούσε το σύστημα, διαχρονικά η κυβέρνηση να έχουν φροντίσει τους αθλητές από μικρή ηλικία , με τα αθλητικά σχολεία. Εγώ πήγα σε αθλητικό σχολείο. Με βοήθησε πάρα πολύ γιατί μπορούσα να ρυθμίσω και την προπόνησή μου λίγο καλύτερα, αλλά και να κάνω και τα βασικά μαθήματα. Δυστυχώς όμως αυτό πλέον δεν υπάρχει. Γι αυτό ο πρωταθλητισμός είναι πιο δύσκολος. Είναι απαιτητικό το συγκεκριμένο άθλημα. Έχει να κάνει με τη λεπτομέρεια, έχει να κάνει με το να μπορέσεις να συγχρονίσεις το όργανο με τον χορό πάνω στην μουσική, μέσα σε 1.5 λεπτό. Το σχολείο δεν μπορεί να σε βοηθήσει σήμερα στον πρωταθλητισμό. Είναι πολλές οι ώρες. Είναι 6-7 ώρες. Εμείς θέλουμε άλλο τόσο για να κάνουμε προπόνηση. Το παιδάκι εξαντλείται, δεν μπορεί να παρακολουθήσει, οπότε αυτόματα μειώνεται η απόδοσή του σ΄ ένα από τα δυο. Καλείται να διαλέξει ένα από τα δύο. Εννοείται ότι θα διαλέξει το σχολείο. Για εμάς, τους γυμναστές εάν θέλουμε να κάνουμε πρωταθλητισμό, τα παιδιά πρέπει να είναι πολύ σωστά κυρίως στο σχολείο τους. Γιατί μαθαίνοντας χημεία βοηθάει στο άθλημα. Μαθαίνοντας φυσική βοηθάει στο άθλημα, μαθαίνοντας μαθηματικά το ίδιο. Για να μπορέσει να συνεννοηθεί το παιδί, κάποιες ορολογίες είναι στα αγγλικά. Πρέπει το παιδί να είναι καλός μαθητής κι αν δεν καταφέρει να είναι εκεί καλός, δεν θα μπορέσει ούτε στην προπόνηση να αποδώσει σωστά και να κατανοήσει αυτά που του λέει ο προπονητής. Το σύστημά μας εδώ είναι τελείως διαφορετικό από του εξωτερικού. Στο εξωτερικό οι αθλητές έχουν τα αθλητικά σχολεία που σημαίνει ότι κάνουν 2 με 3 ώρες προπόνηση το πρωί, μετά πηγαίνουν στο σχολείο τους και κάνουν συγκεκριμένα μαθήματα που θα βοηθήσουν και στην επίδοσή τους στο άθλημα και μετά ξανακάνουν την προπόνησή τους. Αυτό έκανα και εγώ και γι’ αυτό μπόρεσα και στην μικρή ηλικία που βγήκα Ολυμπιονίκης να τα καταφέρω. Αλλιώς δεν νομίζω ότι θα τα κατάφερνα εύκολα. Φυσικά και οι δήμοι βοηθούν αρκετά, όμως δεν είναι αρκετό όλο αυτό για να μπορέσει να ολοκληρωθεί και να φτάσει στο peak του.

Β.Α.: Αναφέρεσαι συχνά στο εξωτερικό και σε καλές πρακτικές. Ξεχωρίζεις κάποιο μοντέλο/πρότυπο κάποιας χώρας ;

Ε.Χ.: Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο. Θα έλεγα ότι είναι συνδυασμός από αρκετούς. Στη Ρωσία που η ρυθμική είναι νούμερο ένα άθλημα οι υποδομές είναι αυτές που σας είπα στην αρχή. Κάνουμε προπόνηση, κάνουμε στο σχολείο συγκεκριμένα μαθήματα. Η αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής, να κάτσει να κάνει μία ώρα γυμναστική αφού κάνει 100 ώρες προπόνηση, ποιος ο λόγος; Να κάτσει να κάνει καλλιτεχνικά φυσικά και το χρειάζεται, μουσική φυσικά και τη χρειάζεται. Τα βασικά μαθήματα, γλώσσα, φυσική, χημεία φυσικά και τα χρειάζεται. Λατινικά ας πούμε δεν χρειάζεται να πω την αλήθεια. Ιστορία φυσικά θα πρέπει να ξέρεις την ιστορία της χώρας σου. Κάποια μαθήματα όμως όχι. Στην Ελβετία είναι άλλες οι ώρες που παρακολουθούν τα παιδιά. Στην Ιταλία το σύστημα είναι τελείως διαφορετικό. Έχεις το πρωινό σου ελεύθερο και κάνεις το απόγευμα το σχολείο σου. Το πρωί ο οργανισμός στη γυμναστική μπορεί να αποδώσει πολύ καλύτερα. Όμως έτσι είναι το σύστημα της κάθε χώρας και προσαρμόζεσαι. Εδώ βέβαια στην Ελλάδα δεν έχουμε τίποτα από όλα αυτά. Ούτε αθλητικά σχολεία, ούτε ειδική υποδομή και διευκόλυνση στους αθλητές, ούτε προνόμια στους αθλητές. Μόνο κάποια μόρια όταν φτάνεις στο λύκειο και όταν κάνεις σχολικό πρωτάθλημα για να μπορέσεις να πάρεις μία πριμοδότηση και να μπεις στο πανεπιστήμιο.

Οι αθλήτριες του εξωτερικού το κάνουν για τα λεφτά

Β.Α.: Κάποια αθλήτρια πρότυπο για σας παγκοσμίως;

Ε.Χ.: Εδώ θα μου επιτρέψετε να προτιμήσω τις Ελληνίδες, αν και φυσικά υπάρχουν εξαιρετικές αθλήτριες του εξωτερικού, αλλά το πείσμα και τη θέληση που είχαν και έχουν οι Ελληνίδες του ατομικού στη χώρα μας, δεν νομίζω ότι το έχουν άλλες χώρες. Θα αναφέρω τη Μαρία Σανσαρίδου η οποία πήγε στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης και ήταν εξαιρετική αθλήτρια με πείσμα, χωρίς να έχει τα σωματικά προσόντα και κατάφερε να πλασαριστεί στην 11η θέση. Η Αρετή Σιναπίδου, η Μαρία Παγκάλου στην Ατλάντα. Θα προτιμήσω αυτές τις αθλήτριες ακριβώς για τους λόγους που σας είπα γιατί σε εμάς εδώ δεν είναι τόσο επαγγελματικό, όσο έχει να κάνει με τη θέληση και έτσι προχωράμε. Όποια επιτυχία είχαμε, την είχαμε γιατί βγήκαμε μέσα από δυσκολίες, γιατί το θέλαμε πάρα πολύ και δεν είχαμε όλα αυτά τα προνόμια που έχουν οι αθλήτριες στο εξωτερικό. Που φυσικά τις θαυμάζω, αλλά εμείς το κάνουμε καθαρά για την προσωπική μας ευχαρίστηση, για κάποιους στόχους στο μέλλον, για να μπορέσουμε να μπούμε σε μία σχολή στο πανεπιστήμιο πολύ πιο εύκολα. Ενώ οι αθλήτριες του εξωτερικού το κάνουν για τα λεφτά, για τους χορηγούς. Είναι διαφορετικό.

Β.Α.: Διάβασα για το ατυχές περιστατικό στο Στάδιο του Αιγάλεω. Εσύ όμως επιμένεις Αιγάλεω, μεγάλωσες εκεί, αθλήθηκες, παρέμεινες και φτιάχτηκε και γυμναστικός σύλλογος στο Αιγάλεω από το 2009.

Ε.Χ.: Ίδρυσα το Σύλλογο Φίλων Γυμναστικής Αιγάλεω( ΣΦΙΓΑ) , ένα σωματείο που φτιάχτηκε από οικογενειακούς φίλους και με πολλή προσπάθεια από την οικογένειά μου. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στην αρχή γιατί εδώ στον τόπο μας λένε ότι η Χριστοδούλου είναι Ολυμπιονίκης και δεν έχει ανάγκη. Δυστυχώς χρειάζομαι την περισσότερη προσοχή όλων, πρέπει να αποδεικνύω συνέχεια ότι ο αθλητισμός έχει οφέλη, ότι καλά κάνετε και στέλνετε τα παιδιά σας στον αθλητισμό. Προσπαθώ να κρατήσω ένα καλό ποσοστό της περιοχής εδώ σε σχέση με την ποιότητα του αθλητισμού. Οι τιμές μας είναι πολύ χαμηλές. Στοχεύουμε στο μαζικό αθλητισμό διότι αυτός είναι που αποφέρει τα κέρδη στο σύλλογο, προσφέρει πολλά στο σύλλογο από τις συνδρομές του. Έχουμε αυτή τη στιγμή 4 αίθουσες, 3 στο Αιγάλεω και μία στην Αγία Βαρβάρα. Θα έλεγα ότι έχει βοηθήσει ο δήμος, λίγο όμως . Οφείλω να ομολογήσω ότι όποιος και να ανέβει στη διοίκηση, όποιο κόμμα και να είναι , έχω μία μικρή βοήθεια και μια μικρή ελαστικότητα και ανοχή όσων αφορά και τον τίτλο μου, γιατί όλοι εκεί στηριζόμαστε, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και ο « ΣΦΙΓΑ» είναι ένας σύλλογος που συμμετέχει σε φεστιβάλ γυμναστικής με επιτυχίες, με μετάλλια. Έχουμε πρωταθλήτριες Ελλάδος στο αγωνιστικό για συνεχόμενα χρόνια, έχουμε αθλήτριες στην Εθνική ομάδα, έχουμε αθλήτρια που πήγε στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Ρίο το 2016. Μέσα από τις μικρές αίθουσες στις οποίες προσπαθούμε να κρατήσουμε το άθλημα , έχουμε βρει κάποια ταλέντα και έχουμε δημιουργήσει κάποιες καλές καταστάσεις και υποδομές ώστε να μπορέσουμε να στείλουμε τους αθλητές μας σε υψηλό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή έχουμε 140 παιδιά. Και 20 αθλήτριες στο αγωνιστικό.

Β.Α.: Περίπου 200 παιδιά λοιπόν προτιμούν να μην είναι κολλημένα σε tablet , σε ηλεκτρονικά παιχνίδια, τηλεοράσεις, social media και αφιερώνουν χρόνο στο υγιές κομμάτι του αθλητισμού και αυτό δείχνει και το έργο που κάνετε.

Ε.Χ.: Έχω καλές προπονήτριες, τα κορίτσια μου έχουν πτυχίο από τα ΤΕΦΑΑ, παρακολουθούν σεμινάρια για ειδική αγωγή, έχουν ειδικότητα στη ρυθμική και στη γυμναστική για όλους. Δεν σταματούν ποτέ να παρακολουθούν τέτοια προγράμματα όπως του Υπουργείου , τα οποία έχω παρακολουθήσει και εγώ από τη Γενική Γραμματεία, την προπονητική. Είμαστε συνέχεια σε ένα ψάξιμο για να μπορέσουμε να εξελίξουμε λίγο την προπόνηση και ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά, θα το κάνουμε.

Β.Α.: Προτάσεις από παράταξη ή από κόμμα για να ασχοληθείς είχες;

Ε.Χ.: Είχα κάποτε, αλλά επειδή το κανονικό μου επάγγελμα είναι στρατιωτικός, δεν μπορώ. Είμαι στην Πολεμική Αεροπορία, δεν έχω το δικαίωμα να λαμβάνω μέρος στις εκλογές. Βέβαια θα μπορούσα να παραιτηθώ και να το ακολουθήσω, αλλά η πολιτική είναι μεν κάτι που επηρεάζει τη δουλειά μου, δεν θέλω όμως να μπαίνω σε αυτά τα χωράφια γιατί είμαι παιδί του αθλητισμού και όχι της πολιτικής.

Β.Α.: Εσάς τους Ολυμπιονίκες σας συμβουλεύονται οι Υπουργοί αθλητισμού;

Ε.Χ.: Όχι πάντα. Τον τελευταίο καιρό επειδή πραγματικά ήθελαν να κάνουν μία προσπάθεια, μας πήραν τηλέφωνο, μας έβαλαν σε κάποιες επιτροπές συμβουλευτικής φύσεως για να μπορέσουμε να λέμε πιο έντονα και πιο ξεκάθαρα την άποψή μας . Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι υλοποιούν ότι τους πούμε εμείς. Εννοείται ότι πρέπει να κοιτάξουν και λίγο τα πολιτικά και προσωπικά τους συμφέροντα. Ισχύει ότι κάθε φορά κάτι γίνεται παραπάνω. Υπάρχει φωνή των Ολυμπιονικών. Υπάρχει και ο σύλλογος Ολυμπιονικών που παλεύει για πολλά προνόμια για τους Ολυμπιονίκες γιατί ο Ολυμπιονίκης δεν σταματάει ποτέ να εργάζεται.

❝’Oταν παίρνεις συνέχεια χρυσά

και σε έχουν ας μου επιτραπεί η έκφραση,

ντοπάρει και σου γεμίζουν το κεφάλι

ότι μόνο χρυσό πρέπει να πάρεις ,

δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο.❞

Ολυμπιακοί 2000 : Για εμάς, δεν ήταν τόσο ευχάριστη η χρονιά.

Β.Α.: Δεν μπορώ να μην μπω στον πειρασμό να γυρίσω στο 2000. Σου συμβαίνει συχνά φαντάζομαι.

Ε.Χ.: Συχνά μου συμβαίνει, αλλά συχνά αποφεύγω να απαντήσω κιόλας.

Β.Α.: Γιατί;

Ε.Χ.: Είναι ένα κομμάτι πολύ άσχημο της ζωής μου.

Β.Α.: Παρόλο που εμείς το έχουμε συνδυάσει με επιτυχία, με καταξίωση, μετάλλια κλπ.

Ε.Χ.: Ναι, γιατί εσείς βλέπατε το έξω, βλέπατε στην τηλεόραση, βλέπατε και διαβάζατε διάφορα στις εφημερίδες. Για μας δεν ήταν τόσο ευχάριστη εκείνη η χρονιά. Ήταν πολύ δυσάρεστη. Θα απαντήσω όμως. Θα τολμήσω να μπω σε αυτή τη διαδικασία να απαντήσω. Θα θυμηθώ ότι μπορώ.

Β.Α.: Εκεί θυμόμαστε και έχουμε στο μυαλό μας μία κοπέλα 17 ετών η οποία γίνεται Ολυμπιονίκης.

Ε.Χ.: Την ημέρα των γενεθλίων μου κιόλας. 27 Σεπτέμβρη ήταν ο προκριματικός και 29 ήταν ο τελικός. Στον προκριματικό τα είχαμε πάει πάρα πολύ καλά. Ήταν πολύ όμορφο δώρο, το μετά δεν ήταν πολύ ωραίο.

Β.Α.: Δεν σας αρκούσε το χάλκινο μετάλλιο;

Ε.Χ.: Δεν μας αρκούσε. Η συγκεκριμένη ομάδα έχει μια δύσκολη ιστορία, μία δύσκολη πορεία. Περάσαμε πολύ άσχημα. Ήμασταν πολύ δεμένες όμως και γι’ αυτό καταφέραμε ότι καταφέραμε. Για σας ήταν ένα χάλκινο, φυσικά και ο κόσμος μας έχει δώσει το χρυσό, δεν μπορώ να πω. Όταν επιστρέψαμε δηλαδή η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ γλυκιά, πολύ όμορφη, πολύ ζεστή για κάποια κορίτσια των 17 ετών. Αν και δεν είχαμε αντιληφθεί τι είχαμε κάνει. Αλλά για μας ήταν μια πικρία, μια απογοήτευση γιατί όταν παίρνεις συνέχεια χρυσά και σε έχουν ας μου επιτραπεί η έκφραση, ντοπάρει και σου γεμίζουν το κεφάλι ότι μόνο χρυσό πρέπει να πάρεις , δεν συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο.

Η ομάδα, αποτελούμενη από τις Ειρήνη Αϊνδηλή, Εύα Χριστοδούλου, Μαρία Γεωργάτου, Χαρά Καρυάμη, Κλέλια Πανταζή και Άννα Πολλάτου, βρέθηκε στην τρίτη θέση του πόντιουμ των νικητριών με 39.283 βαθμούς

Ειρήνη Αϊνδηλή, Εύα Χριστοδούλου, Μαρία Γεωργάτου, Χαρά Καρυάμη, Κλέλια Πανταζή και Άννα Πολλάτου με μετάλλια

Ήμασταν ομάδα-πρότυπο αλλά φάγαμε πρόστιμο γιατί δεν πήραμε το χρυσό σε ένα meeting.

Β.Α.: Το «σύστημα» δεν σας άφησε να απολαύσετε τη διαδρομή αυτή , αυτό είναι το θέμα;

Ε.Χ.: Δεν καταλάβαμε το πώς φτάσαμε στους Ολυμπιακούς αγώνες . Αυτή η ομάδα σχηματίστηκε τον Οκτώβριο του ’98. Βέβαια υπήρξαν και κάποιες αποχωρήσεις. Έφυγε μία κοπέλα, μπήκε μία άλλη στη θέση της τους τελευταίους μήνες, υπήρχαν τραυματισμοί, υπήρξε κάποια στιγμή και ένα δεύτερο μετάλλιο που τελικά κληθήκαμε να πληρώσουμε …. πρόστιμο και να απολογηθούμε γιατί πήραμε ασημένιο μετάλλιο σε ένα meeting και όχι χρυσό. Απίστευτο αλλά αληθινό. Φάγαμε πρόστιμο από την Ομοσπονδία. Μα όταν πηγαίνεις στον πρώτο αγώνα της σεζόν και βγαίνεις δεύτερος, αντί για «μπράβο» να τιμωρηθείς; Και υπήρχε λόγος που βγήκαμε δεύτερες. Είχαμε καινούριο μέλος, η ομάδα ακόμα δεν είχε δέσει. Το κορίτσι που έφεραν τότε ήξερε από ensemble, αλλά δεν είχε φτάσει στο επίπεδο το δικό μας. Ήταν στη Μαδέρα, στο πρώτο meeting που πηγαίναμε πάντοτε ως Εθνική ομάδα για να παρουσιάσουμε τα προγράμματα και η επίδοσή μας δεν ήταν άριστη. Οι βαθμολογίες μας ήταν πάντοτε κοντά στο 20, το άριστα. Έχουμε βαθμολογηθεί και με 20. Είμαστε από τις χώρες που 2 φορές είχαμε πάρει άριστα σε grand prix και είχαμε περάσει και τη Ρωσία. Ήμασταν ομάδα έκπληξη, ομάδα πρότυπο. Βγήκαμε δεύτερες. Και κληθήκαμε να μιλήσουμε με την τότε διοίκηση της ομοσπονδίας και είχαμε οικονομικό πρόστιμο, κυρίως οι παλιές. Δεν πληρωθήκαμε για ένα διάστημα. Και η αλήθεια είναι ότι τότε είχαμε κάποιες απολαβές, είχαμε κάποιους χορηγούς, γι’ αυτό καταφέραμε και όλα αυτά. Νομίζω ότι 20 χρόνια μετά, πρέπει ο κόσμος να αρχίσει να γνωρίζει ότι δεν είναι εύκολο, ούτε το να γίνεις Ολυμπιονίκης, ούτε το να είσαι στον πρωταθλητισμό. Είναι δύσκολο και έχει πολλά. Και όμορφα και άσχημα. Αυτό ήταν ένα από τα άσχημα.

Β.Α.:  Το άσχημο του 2000 ήταν η κορίνα που έπεσε;

Ε.Χ.: Ήταν οι κορίνες. Είναι πληθυντικός. Στο βίντεο που παρακολουθήσατε όλοι φαίνεται ότι έπεσε μία κορίνα. Δεν ήταν μία κορίνα. Οι κορίνες ήταν 3 και μία αθλήτρια που βρέθηκε στο πάτωμα για να μπορέσει να μαζέψει τις κορίνες. Βέβαια, όλο αυτό το χρεώθηκε η ομάδα. Το χρεώθηκε η Ελλάδα και αυτό είναι που στοίχισε σε όλους. Είναι ένα άσχημο σημείο της καριέρας μας . Τώρα τι να λέμε; Ποιος φταίει, ποιος δεν φταίει. Φταίμε όλες γιατί ήμασταν 5 σε ένα ταπί εκείνη τη στιγμή, οπότε κάποια πέταξε λάθος, κάποια δεν μπόρεσε να το συνεχίσει, κάποια έπεσε για να το σώσει, γλίστρησε στην προσπάθειά της να το σώσει και έπεσε, κάποια άλλη που το είδε κλονίστηκε και στην επόμενη άσκηση της έπεσε κι εκείνης η κορίνα. Ensemble στα ελληνικά σημαίνει «μαζί». Ό,τι χρεωθήκαμε, το χρεωθήκαμε μαζί και έτσι συνεχίσαμε. Ξεπεράστηκε με το χρόνο, αλλά δεν ξεχάστηκε. Παραμένει αυτό.

Β.Α.: Το 2004 που οι Ολυμπιακοί αγώνες γυρνούν στην πατρίδα τους;

Ε.Χ.: Εγώ αποχώρησα ένα χρόνο μετά από τους Ολυμπιακούς του 2000. Δεν μπορούσα να συνεχίσω, κυρίως ψυχολογικά, αλλά και σωματικά. Είχα πάρει κάποια κιλά, δεν ήθελα να τα χάσω αν και μπορούσα, μου άρεσε μετά η ελευθερία, που δεν είχα την πίεση, μετά από 5 χρόνια στην Εθνική ομάδα, μου άρεσε έτσι λίγο που χαλάρωσα. Δεν ήθελα να ξαναμπώ στη διαδικασία να ζοριστώ. Ήθελα να πηγαίνω στη σχολή μου, ήμουν πλέον στην Πάντειο, σπούδαζα ψυχολογία. Προτιμούσα να είμαι με την παρέα μου στο πανεπιστήμιο και να διαβάζω, παρά να είμαι πάλι 100 ώρες σε ένα γυμναστήριο. Στερήθηκα πολλά, αλλά αν θες να καταφέρεις κάτι, σίγουρα θα στερηθείς κάτι άλλο.

Β.Α.: Άξιζε;

Ε.Χ.: Ναι. Δεν το μετανιώνω. Φυσικά και άξιζε. Παρόλα αυτά σπούδασα, με κάλεσαν από την οργανωτική επιτροπή του 2004 να συμμετέχω στο άθλημά μου ή στα αγωνίσματα της γυμναστικής γενικότερα. Αν μπορώ να προσφέρω από κάποιο πόστο. Το έκανα. Ήμουν κυρίως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους αθλητές και στους δημοσιογράφους. Έπαιρνα τους αθλητές μετά από την παρουσίασή τους και τους μετέφερα στο δωμάτιο που έπαιρναν τις συνεντεύξεις και προσπαθούσα λίγο να συντονίζω εκεί την κατάσταση. Επειδή γνώριζα πολλούς αθλητές από τα αθλήματα της γυμναστικής. Το έκανα, μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. ΜΕ αυτό τον τρόπο συμμετείχα κιόλας , θεωρώ ενεργά στην γυμναστική . Φυσικά και έλαβα μέρος και στην τελετή έναρξης και λήξης .Συμμετείχα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, αλλά όχι ως αθλήτρια. Και δεν ήθελα να είμαι ως αθλήτρια, γιατί φοβόμουν λίγο το «θα πάει καλά ή θα πάει χειρότερα;». Είχαν αλλάξει πολλά στην ομάδα, είχαν αλλάξει πολλές αθλήτριες, προπονήτριες, είχε αλλάξει η διοίκηση. Μπορεί το περιτύλιγμα να μένει ίδιο , αλλά το εσωτερικό έχει χτυπηθεί. Έχει αλλάξει η δομή του. Είναι πολλά που μετράνε.

Η Εύα με δάδα Ολυμπιακών αγώνων 2004

Ο χαμός της Άννας Πολλάτου…

Β.Α.: Από την ηρωική ομάδα, τότε, των 5, ξαφνικά και βίαια σταμάτησε μία κοπέλα να είναι μαζί σας. Ένα σχόλιο, κάτι που πρέπει να θυμόμαστε από την Άννα;

Ε.Χ.: Θεωρώ ότι η Άννα ήρθε για να κάνει τη δουλειά της και να αποχωρήσει. Η δουλειά της ήταν να φέρνει χαμόγελα στην οικογένειά της, σε εμάς, ήταν πάντα η ψυχή της παρέας, βοηθούσε πάρα πολύ στο να μας εμψυχώνει και αυτό έκανε και στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000, όταν μπήκε στο δεύτερο όργανο όπου πήραμε και τη μεγαλύτερη βαθμολογία. Αυτός ήταν ο στόχος της, ήρθε, το έκανε και μάλλον όταν ολοκληρώθηκε η δουλειά της , αποχώρησε. Είναι άσχημο να φεύγουν νέοι και με αυτό τον τρόπο. Ήταν στεναχωρημένη και πληγωμένη από πολλά και εκείνη, κυρίως από τον τόπο της, αλλά όπως βλέπετε όλοι ότι όσο πιο πολύ μας πληγώνει ο τόπος μας , τόσο πιο πολύ μας πωρώνει.

Β.Α: Κρατάτε επαφές η τότε ομάδα;

Ε.Χ.: Όλες. Είμαστε συχνά πυκνά μαζί. Υπάρχουν διαφωνίες, υπάρχουν παρεξηγήσεις, όπως υπάρχουν σε μία οικογένεια. Πάντα μαζί όμως στις δύσκολες στιγμές, περισσότερο από 25 χρόνια. Εγώ θα έλεγα ότι ήμαστε μαζί από το ’92. Με τη Χαρά Καρυάμη και την Ειρήνη Αϊνδιλή, μπήκαμε στην προεθνική το 1992 και από τότε είμαστε μία παρέα, μία οικογένεια. Έχουμε τραβήξει διαφορετικούς δρόμους πλέον. Όλες έχουμε τα σωματεία μας , βρισκόμαστε στους αγώνες . Η καθεμία έχει τη δική της προσωπική ζωή, αλλά από εκεί και πέρα είμαστε για πολλούς λόγους μαζί. Διακριθήκαμε μαζί και σε πολλά πράγματα είναι όμορφο να βλέπουν και τα νέα παιδιά ότι συνεχίζουμε να είμαστε μαζί.

Β.Α.: Έχουμε πει πάρα πολλά και δεν θέλω να σε ταλαιπωρήσω πολύ ακόμα γιατί δεν ήταν μια επιφανειακή συνέντευξη.

Ε.Χ.: Ομολογώ ότι φορτίστηκα αρκετές φορές. Απλά θέλω να καταλάβουν όλοι ότι δεν είναι εύκολο να μπαίνεις σε έναν τέτοιο δύσκολο δρόμο και πόσω μάλλον όταν κάνεις μία επιτυχία και μετά σε πολεμούν πολύ περισσότερο. Γιατί εδώ έχουμε μάθει να λειτουργούμε με την πολιτική και όχι με τη λογική και με το συναίσθημα. Δυστυχώς οι αθλητές είμαστε πολύ ευαίσθητοι και πολύ ευάλωτοι σε πράγματα που επηρεάζουν την καθημερινότητά μας και τη δουλειά μας. Εμείς βάζουμε το σώμα μας για να προστατέψουμε το οτιδήποτε. Φυσικά το σώμα είναι αυτό που πληγώνεται εξωτερικά αρχικά και μετά εσωτερικά σε επηρεάζει .

Β.Α.: Το σχόλιό σου για την ιστορική αναβολή λόγω της πανδημίας των φετινών Ολυμπιακών αγώνων.

Ε.Χ.: Καλώς έγινε, για μένα. Φυσικά έχει πληγεί ο αθλητισμός από πολλές απόψεις. Νομίζω ότι έχετε ακούσει πολλών Ολυμπιονικών την άποψη, να μην πλατειάσω λοιπόν και εγώ, θα συμφωνήσω με όλα αυτά που έχουν ακουστεί ότι ο κάθε αθλητής και το κάθε άθλημα έχει τη δική του προετοιμασία και είναι δύσκολο να τα συγχρονίσουν όλοι. Η κάθε χώρα μπήκε σε μία διαφορετική ρουτίνα και με την πανδημία και με τα lock down και επηρέασε πάρα πολύ και ψυχολογικά και σωματικά τους αθλητές. Ενώ ήταν έτοιμοι αυτή την περίοδο που μιλάμε να είναι στο peak τους και να μπορέσουν να παρουσιαστούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες, όλο αυτό τώρα μηδενίζεται και δεν είναι εύκολο μέσα σε λίγους μήνες να μπορέσεις πάλι να ξαναφτάσεις σε αυτό το επίπεδο. Έχει πληγεί ο αθλητισμός με την αναβολή, αλλά από την άλλη δεν μπορούσε να γίνει η Ολυμπιάδα τώρα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να γίνει το 2021 που έχει ανακοινωθεί ή αν θα πάρει μια αναβολή ακόμη.

Β.Α.: Η αφή της ολυμπιακής φλόγας έπρεπε να γίνει ν αυτό το περίεργο τελετουργικό;

Ε.Χ.: Εγώ θα πω ότι θα έπρεπε να είχε λειτουργήσει η χώρα μας τελείως διαφορετικά σε όλο αυτό. Θα προτιμούσα να γίνει η τελετή τότε που έπρεπε να γίνει, αλλά να μην γίνει λαμπαδηδρομία, να μην γίνει όλο αυτό το τελετουργικό που έγινε μετά, όλος αυτός ο χαμός. Θα μπορούσε να γίνει μια απλή τελετή και να παραμείνει η φλόγα εδώ και να περιμένουμε τις εξελίξεις για το πώς θα πάει η κατάσταση στον κόσμο για να δούμε αν μπορέσει να το συνεχίσει

Β.Α.: Και κάτι τελευταίο: Η άποψή σου, το μήνυμά σου, τι νιώθεις για τους Παραολυμπιονίκες; Άνθρωποι οι οποίοι καταβάλλουν πολύ παραπάνω προσπάθεια, ας μου επιτραπεί, χωρίς να θέλω να αδικήσω κάποιον από εσάς, αλλά όταν υπάρχει μια αναπηρία όλα είναι πολύ παραπάνω, ιδίως σε ένα εχθρικό περιβάλλον όπως σε αυτό της Ελλάδας και όμως καταφέρνουν και αυτοί με τη δική τους προσπάθεια να φέρνουν διακρίσεις και να μας κάνουν υπερήφανους. Πως νιώθετε εσείς όταν συνυπάρχετε με τους Παραολυμπιονίκες και όταν τους παρακολουθείτε;

Ε.Χ.: Εγώ θα πω ότι νιώθω πραγματικά ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ήρωες. Ότι ξεπερνούν, όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω, χάνω τα λόγια μου κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά από έναν τέτοιο άνθρωπο. Πιστεύω ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν είναι βουνό, μπροστά σε αυτά που αντιμετωπίζουμε εμείς.. ειλικρινά δεν έχω λόγια. Καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες για να αποδείξουν ότι είναι άνθρωποι πάνω απ’ όλα. Μπορεί να λείπει κάποιο μέλος, μπορεί να έχουν κάποια αναπηρία, αλλά κάνουν πολλά περισσότερα από ότι κάνει ένας άλλος αθλητής. Ειλικρινά δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν και μακάρι να είχα την ψυχική δύναμη, που δεν ξέρω από από πού την αντλείτε όλοι σας, κι εγώ για να ανταπεξέλθω στην καθημερινότητα.

Για τη συνέντευξη ευχαριστώ πάρα πολύ, με κάνατε να νιώσω άνετα.

Είπα πράγματα που δεν τα έχω πει ξανά. Αποφεύγω τις συνεντεύξεις και αποφεύγω και συγκεκριμένες ερωτήσεις όπως να μιλάω για τους Ολυμπιακούς αγώνες και για τα συναισθήματα του τότε. Αποφεύγω να μιλάω για την Άννα. Αν ανοίξουμε μια συζήτηση για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2000 και για την προετοιμασία, μπορώ να σας πω πάρα πολλά σκηνικά άσχημα, αλλά όλα αυτά μας έκαναν να γίνουμε Ολυμπιονίκες, να μην το παρατήσουμε παρόλο που είχαμε στο πρώτο πρόγραμμα την αποτυχία. Δεν το βάλαμε κάτω και προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ένα επίπεδο και την ελληνική ψυχή μέχρι το τέλος και να διακριθούμε.

Να συμπληρώσουμε ότι η Εύα Χριστοδούλου ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, στον σύλλογο “Πρωτέας” του Αιγάλεω, όπου και κατοικούσε η οικογένειά της. Δυο χρόνια αργότερα μεταγράφηκε στον “Γυμναστικό Λαογραφικό Όμιλο Αθηνών”, ενώ το 1995 εντάχθηκε στην Εθνική Ομάδα. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα νεανίδων του 1997. Ακολούθησαν τρία χρυσά μετάλλια στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Βουδαπέστης (1999), δυο χρυσά και ένα αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ιαπωνίας (1999) και φυσικά το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ, το 2000. Το 2009 ίδρυσε δικό της σωματείο με έδρα στο Αιγάλεω και τίτλο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΙΓΆΛΕΩ (Σ.ΦΙ.Γ.Α).

Ψάξαμε, διαβάσαμε, κάναμε αρκετή έρευνα πριν και μετά τη συνέντευξη της Εύας Χριστοδούλου στο meallamatia.gr.

Αναρωτηθήκαμε, μεταξύ άλλων, γιατί η Εύα δεν είναι προπονήτρια στην Εθνική μας Ομάδα σήμερα; Δε μπορεί, γιατί δεν έχει πτυχίο ΤΕΦΑ, είναι η απάντηση επίσημων κύκλων. Σημειώνουμε ότι έχει πτυχίο από την Παγκόσμια Γυμναστική Ακαδημία, το οποίο όμως δεν αναγνωρίζεται στην Ελλάδα! Επίσης, υπενθυμίζουμε ότι είναι Ολυμπιονίκης στο άθλημά της, το οποίο όμως μάλλον το ξεχνάει η Ελλάδα!

Το 2017, η Εύα Χριστοδούλου ήταν μέλος του επιτελείου της Εθνικής Ομάδας και κατάφερε να ανέβει η ομάδα 10 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη! Σήμερα, δεν τη βρίσκουμε στην Εθνική ούτε ως ψυχολόγο –άλλο ένα της πτυχίο-. Και δεν είναι η μόνη Ολυμπιονίκης την οποία η Ελληνική πολιτεία, διαχρονικά βάζει στα αζήτητα. Γιατί;

Η Εύα Χριστοδούλου με τον Βαγγέλη Αυγουλά κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

Σχετικά με τον συντάκτη

Βαγγέλης Αυγουλάς
Δικηγόρος, Πρόεδρος του Οίκου Ναύτου, Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή