Πατρίδα-Μάνα
χωρίς εσένα
κρατάμε τη δάδα μιάς δόξας
που μας καίει
δίχως ποτέ να μας φωτίζει
Τί συμβαίνει με αυτή τη χώρα και λειτουργεί σαν “κακοκέφαλη μάντισσα” που κάνει πάντοτε τ’ αντίθετα απ’ όσα λένε οι χρησμοί;
Τί συμβαίνει με αυτό το πολιτικό σύστημα που χρόνια τώρα τα κόμματα [κυβερνώντα και μη] αλληλοκατηγορούνται άλλοτε ως προδότες κι άλλοτε ως ψευτοπατριώτες;
Τί συμβαίνει με αυτή τη διπλωματία που τρέχει συνεχώς πίσω από τις κινήσεις των άλλων και δεν αναλαμβάνει πρώτη στρατηγικές πρωτοβουλίες;
Τί συμβαίνει με τον κάθε Έλληνα που κάθεται αναπαυτικά στο καφενείο, πίνοντας το βαρύ γλυκό και όχι, οραματιζόμενος “ένδοξους πολέμους”;
Ό,τι και να συμβαίνει κι όποια ερμηνεία μας βολεύει να δώσουμε αυτό που αβίαστα προκύπτει είναι ότι είμαστε ένας λαός “του εξ αντιθέτου”. Θέλουμε σώνει και καλά να διαφέρουμε από όλους [ακόμα κι από τον πλαϊνό μας], φθάνοντας στ’ ακραία όρια της λογικής ,της ανάλυσης δεδομένων, της συγκυρίας. Κόντρα σε καθετί, στον καθένα, των προτέρων επιλογών μας συμπεριλαμβανομένων.
Όταν αυτή η στάση “μας βγαίνει” [για λόγους οι οποίοι είναι συχνά άσχετοι με τους σχεδιασμούς μας], υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε περιούσιος λαός. Όταν η υπόθεση “στραβώνει” ρίχνουμε όλο το φταίξιμο στους ‘κακούς εχθρούς κι αδιάφορους φίλους’ και κοιμόμαστε με ήσυχη συνείδηση[sic].
Κι όμως συμμέτοχοι ή συνένοχοι είμαστε άπαντες σε αυτή την τακτική αλληλο-αθώωσης για τα ημέτερα λάθη.
Η “κουζουλή” πλευρά του Έλληνα έχει προφανώς ιδιαίτερο ανθρωπολογικό, εθνολογικό, κοινωνιολογικό, λαογραφικό και λογοτεχνικό ενδιαφέρον ,όμως στις κρίσιμες ώρες μπορεί να λειτουργήσει αποσπειρωτικά. Η συνεχής αμφισβήτηση θεσμών και ανθρώπων, η συνωμοσιο-α-λογία των προαιώνιων εχθρών σε αγαστή σύμπνοια με την εσωτερική διχαστική νοοτροπία προκαλούν ρωγμές στην [κοινής αποδοχής;] εξωτερική πολιτική.
Προδότες οι υπογράψαντες τη Συνθήκη των Πρεσπών
Μειοδότες οι μη-βυθίσαντες τις τουρκικές φρεγάτες
Απάτριδες οι ειρηνιστές
Μ’ αυτά και μ’ αυτά τα εθνικά μας αποθέματα λιγοστεύουν ενώ τα κομματικά αναθέματα [κατά εαυτών και αλλήλων] περισσεύουν.
Ο έλληνας-Ιανός, που αγαπάει την Πατρίδα αλλά δεν σκοπεύει να θυσιάσει τίποτα γι’ αυτήν, που αναρτά τη σημαία στο μπαλκόνι αλλά γεμίζει τις πλατείες με συνθήματα μίσους κατά Ελλήνων, που διαβάζει την Ιστορία αποσπασματικά και όπου τον συμφέρει, που δεν έχει επισκεφθεί ποτέ τη Θράκη, που θαυμάζει εξίσου τους ήρωες του Αγώνα με τους πρωταγωνιστές των τουρκικών σήριαλ, αυτός ο Έλληνας-Ιανός δεν διαθέτει πλέον ψυχοδιανοητική ευρυχωρία για να εντάξει την εθνική ενότητα στη ζωή του. Προτιμάει την κομματική σημαία, τα χρώματα της οποίας αλλάζει κατά περίσταση, παρά την αναγνώριση του Χρέους. Η εθνική γραμμή επιβίωσης απομακρύνεται και χάνεται στο βάθος των αχανών οριζόντων της παγκοσμιοποίησης ,ενώ εμείς ανα-καλύπτουμε συνεχώς νέους “εσωτερικούς εχθρούς”. Ύστερα από 30 και πλέον χρόνια κάποιοι πολιτικοί τόλμησαν ν’ αναφερθούν στον όρο “Πατρίδα”, ο οποίος είχε καταγραφεί σαν εθνικιστική κορώνα [sic].Μήπως ήρθε τώρα η στιγμή να επανεξετάσουμε όλοι τις υποχρεώσεις μας απέναντι σε αυτήν την Πατρίδα, από τις οποίες υποχρεώσεις προκύπτουν και τα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, τα οποία πολλοί επικαλούνται για ν’ αποφύγουν κι όχι για ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους.
ΥΓ. Αυτογνωσία-Αυτοπεποίθηση-Αυτενέργεια, με αίσθηση της ταυτότητας του σύγχρονου Έλληνα, με σοβαρό σχεδιασμό, ψύχραιμες κινήσεις, πολιτική/κοινωνική συναίνεση, δίχως ιαχές πολέμου ή κραυγές διχόνοιας: αυτή ίσως να είναι η καλύτερη “συνταγή” διαχείρισης της κρίσης. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν πως καθοδηγούν τον πόλεμο. Ο πόλεμος τους καθοδηγεί [Rudolph Binding].
