Γεια σας από τη Βιέννη.
Ναι, είμαι ακόμα εδώ και σε λίγες μέρες, για την ακρίβεια στις 4 Μαΐου έκλεισα ένα χρόνο, από τότε που ήρθα. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο συνέβησαν πολλά πράγματα. Πάμε λοιπόν, να τα πάρουμε από’ κει που είχαμε μείνει.
Λίγο πριν τελειώσει το εθελοντικό μου πρόγραμμα, αποφάσισα να παραμείνω στη Βιέννη και να κάνω μια νέα αρχή εδώ. Μεγάλο ρόλο σε αυτό, έπαιξε το κατά πολύ ευνοϊκότερο καθεστώς για τα ΑμεΑ και η κατά γενική ομολογία πολύ καλή ποιότητα ζωής στην πόλη – η Βιέννη ψηφίστηκε για δέκατη φορά ως η πόλη με την καλύτερη ποιότητα ζωής παγκοσμίως.
«Μετανάστρια».
Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι καθόλου εύκολη απόφαση να αφήσεις πίσω, όσα γνωρίζεις και να κάνεις μία καινούργια αρχή σε μια άλλη χώρα. Το πιο σημαντικό είναι να έχεις γερό στομάχι και πολύ υπομονή για όσα θα ακολουθήσουν, γιατί πλέον μπαίνει μια καινούργια λέξη δίπλα σε αυτές που ήδη σε περιγράφουν. Η λέξη «μετανάστρια». Δύσκολη, βαριά, αλλά και δυνατή υπέροχη, όμορφη λέξη. Σου θυμίζει από που έχεις έρθει, που έχεις φτάσει και ότι πρέπει να παλέψεις για να εδραιωθείς, για να χτίσεις τη ζωή που θέλεις. Μέχρι τότε, όλα είναι άστατα, βασίζονται στο παρόν και γίνονται βήμα – βήμα με υπομονή, πείσμα και αμφιβολίες, πολλές αμφιβολίες. Πλέον αντιμετωπίζω περισσότερες δυσκολίες επειδή είμαι μετανάστρια και όχι ΑμεΑ. Μου φαίνεται περίεργο, αλλά αληθινό και αναμενόμενο. Κάτι που περνάμε όλοι, όσοι φτάνουμε σε μία νέα χώρα, είτε σε μεγαλύτερο, ή σε μικρότερο βαθμό. Εξάλλου «κάθε αρχή και δύσκολη».
Μπορεί ένα Άτομο με Αναπηρία να κάνει τη ζωή, που πραγματικά επιθυμεί;
Όμως συνειδητοποιώ ότι, όπου και να πας, αν έχεις αναπηρία τα πράγματα πάντα είναι λίγο πιο δύσκολα. Περισσότερες διαδικασίες, περισσότερα χαρτιά και μία παραπάνω δυσκολία στο να πετύχεις τον στόχο σου. Οπότε το ερώτημα παραμένει: Μπορεί ένα Άτομο με Αναπηρία να κάνει τη ζωή, που πραγματικά επιθυμεί και να διεκδικήσει ευκαιρίες, όπως όλοι? Η απάντηση ίσως βρίσκεται στο μέλλον. Εγώ δεν το γνωρίζω ακόμα.
Σαφώς και τα πράγματα είναι καλύτερα εδώ σε σχέση με την Ελλάδα.
Η Βιέννη μου χάρισε πολλά:
Καταρχάς, το να αισθάνομαι όλο και λιγότερο πως έχω αναπηρία, λόγω της πολύ υψηλού επιπέδου προσβασιμότητας, που υπάρχει στην πόλη. Η προσβασιμότητα και η συμπεριφορά των ανθρώπων εδώ, ξεπερνά δυστυχώς κατά πολύ δεδομένα που άφησα πίσω. Το διαπίστωσα, όταν πήγα για λίγες μέρες στην πόλη μου, για να επισκεφτώ την οικογένεια μου – η έλλειψη προσβασιμότητας, τα αδιάκριτα βλέμματα των ανθρώπων, που δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν ΑμεΑ να κυκλοφορούν καθημερινά. Πριν τα είχα δεδομένα και όσο και αν άκουγα ή διάβαζα για την κατάσταση σε άλλες χώρες, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τη διαφορά. Τώρα όμως με την εμπειρία μου εδώ, είδα και βίωσα την πραγματική διαφορά. Τελικά, η αναπηρία δεν έχει μόνο να κάνει με την αναπηρία που έχει ο καθένας. Αλλά πολύ περισσότερο και με το πως αντιμετωπίζει το θέμα το εκάστοτε κράτος, η εκάστοτε κοινωνία, πόλη, χωριό, χώρα, οι άνθρωποι γύρω μας, αλλά και εμείς οι ίδιοι.
Πέρα από την ελευθέρια και την ανεξαρτησία που έχω εδώ, έμαθα πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζεις και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις σου, να φροντίζεις τον εαυτό σου, καθώς πλέον είσαι μόνη σε μία ξένη χώρα.
«Αν μπεις στη Βιέννη, δύσκολα βγαίνεις»
Το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι πως απέκτησα φωνή ως άνθρωπος, ως γυναίκα και ως ΑμεΑ. Μέσα από τη δουλειά που έκανα εδώ, τους ανθρώπους που γνώρισα και την έκθεση σε μια νοοτροπία, που σου δίνει ένα βήμα να εκφραστείς, έμαθα πολλά. Κατά το παρελθόν, δε διεκδικούσα, δεν υπερασπιζόμουν τον εαυτό μου, όσο θα έπρεπε και άργησα λίγο να βρω τη ‘φωνή’ μου. Η ζωή εδώ και η καινούργια πραγματικότητα με βοήθησαν αρκετά σε αυτό το κομμάτι. Βέβαια, έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, καθώς βιώνω ακόμα πολλά πράγματα που θεωρούνται εδώ δεδομένα για τους ανθρώπους με αναπηρία ως κάτι «πρωτόγνωρο» και «απίστευτο», όμως σιγά – σιγά προσαρμόζομαι. Και μπορεί τώρα να αντιμετωπίζω πολλές προκλήσεις, αλλά τουλάχιστον έγινα πιο δυνατή.
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι πέρασε ένας χρόνος και είμαι ακόμα εδώ. Κι αν μου το έλεγε κάποιος, δε θα το πίστευα. Ξεπέρασα κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Δεν ξέρω μέχρι που θα φτάσω και τι μου επιφυλάσσει το μέλλον εδώ, αν θα τα καταφέρω, αν… Aν… Πολύ θα ήθελα, όμως, να το μάθω.
Ένας φίλος μου λέει πως «Αν μπεις στη Βιέννη, δύσκολα βγαίνεις». Όποια κι αν είναι η έκβαση, αυτή η πόλη θα είναι στην καρδιά μου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, μέχρι τώρα, έχω μάθει και έχω κερδίσει πολλά περισσότερα, από όσα περίμενα.
Μαρία γειά σου. Έχεις δίκιο για ότι η προσβασιμότητα για ΑΜΕΑ στην Ελλάδα και κυρίως στην Κοζάνη είναι ελειπείς, εξάλλου σε όλους τους τομείς η χώρα υπολειτουργεί, όσο για τα αδιάκριτα βλέμματα τι να πω αυτή είναι η παιδεία μας. Όσο για τ αν θα μείνεις εκεί ή θα γυρίσεις στην Ελλάδα νομίζω πως πρέπει να σκεφτείς που θα έχεις καλύτερη ποιότητα ζωής και που θα είσαι ευτυχισμένη. Σ ευχαριστώ πολύ για το άρθρο σου!