Φώτο από νηπιαγωγείο και εκπαιδευτικός στην τηλεκπαίδευση

Η COVID-19 μπορεί να έκλεισε τα σχολεία, η γνώση όμως δεν έμεινε στην… ίδια τάξη.

Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές ανά την Ελλάδα που έδειξαν ότι η ελπίδα, η προσφορά και η ομορφιά μπορούν να ανθούν σε πείσμα του κορωνοϊού

Ρεπορτάζ Μαρνυ Παπαματθαίου

Για τα «Όσκαρ» της εκπαίδευσης την εφετινή χρονιά οι διεκδικητές είναι πολλοί. Μαθητές που έφτιαξαν 3D μάσκες και τις πρόσφεραν στα νοσοκομεία, εκπαιδευτικοί που σιάλισαν το «δέντρο της αγάπης» για να προσφέρουν τα υλικά του σε κοινωνικά παντοπωλεία ή σε συμπολίτες τους που τα χρειάζονταν, αναπληρώτριες καθηγήτριες που αναλαμβάνουν «αποστολές διάσωσης» σχολείων ανά την Ελλάδα, τηλεοπτικοί «πρωταγωνιστές» σε μαθήματα για παιδιά… Πάνω απ’ όλα όμως, δεκάδες εκατοντάδες δάσκαλοι και καθηγητές ανά τη χώρα, που «πήραν πάνω» τους, παρά τις τεχνικές (ή άλλες) δυσκολίες, το τεράστιο ψηφιακό εγχείρημα της τηλεκπαίδευσης και βοήθησαν όπως μπορούσαν τους μαθητές τους. «Το Βήμα» έψαξε για να βρει τους ανθρώπους της εκπαίδευσης ανά τη χώρα που ξεχώρισαν τους μήνες που πέρασαν και ανακάλυψε ανάμεσά τους ορισμένες ξεχωριστές περιπτώσεις.

Μια σύγχρονη «Μαίρη Πόπινς»

Στο κτίριο του Αμαρουσίου συζητείται συχνά το όνομα μιας εκπαιδευτικού που αναλαμβάνει κάθε χρόνο τη… διάσωση ενός σχολείου. Πώς; Ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός, κάθε χρονιά διορίζεται σε διαφορετική περιοχή. Και εκεί αναλαμβάνει να λύσει πολλά και διαφορετικά προβλήματα. Από εκπαιδευτικά ως συναισθηματικά προβλήματα των παιδιών, επισκευές του σχολείου, σύσφιξη των σχέσεων στις τοπικές κοινότητες, σύνδεσή τους με μεγαλύτερα αστικά κέντρα. Και ό,τι άλλο διαπιστώσει ότι χρειάζεται «φτιάξιμο». Η κυρία Χρύσα Μπαξεβάνη μιλώντας στο «Βήμα» λέει ότι είναι αναπληρώτρια νηπιαγωγός εδώ και 12 χρόνια… «Με αυτή μου την ιδιότητα πέρυσι βρέθηκα στο νηπιαγωγείο Αμάραντων, του Ν. Ροδόπης. Πρόκειται για ένα νηπιαγωγείο στο οποίο φοιτούν αποκλειστικά παιδιά της μουσουλμανικής μειονότητας. Η πρώτη εικόνα ήταν απογοητευτική. Βρωμιά στο εξωτερικό και το εσωτερικό του σχολείου, υγρασία και μούχλα στους τοίχους, ακαταστασία, έλλειψη βασικού παιδαγωγικού υλικού. Ήμουν μόνη μου μπροστά σε όλο αυτό. Με τους γονείς των μαθητών όμως πρόθυμους να βοηθήσουν» αναφέρει.

«Με μια σκούπα ή μια βούρτσα»

«Οι πρωτοβουλίες της κάθε παιδαγωγού συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της οικογένειας ως αναπόσπαστου στοιχείου της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς και του ανοίγματος του σχολείου στην τοπική κοινότητα γενικότερα » πιστεύει η κυρία Μπαξεβάνη. Τι έκανε η ίδια; « Ξεκινώντας η σχολική χρονιά έπρεπε να λυθούν βασικά προβλήματα που αφορούν την υγιεινή και την ασφάλεια των παιδιών» αναφέρει. Όρισε μια ομαδική συνάντηση και ζήτησε όποιος θέλει και μπορεί να έρθει σε αυτήν με μια σκούπα ή βούρτσα. «Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό, η πλειοψηφία των γονιών ήταν παρούσα και η αυλή του σχολείου άλλαξε αμέσως». Στη συνέχεια με προσωπική εργασία της φυτεύτηκαν λουλούδια μαζί με τα παιδιά, βάφτηκαν λάστιχα αυτοκινήτου, μπήκε χρώμα στους τοίχους. «Χορηγός» σε όλα αυτά ήταν ο Δήμος Μαρωνείας-Σαπών ο οποίος παρείχε όλα τα υλικά, « αλλά δυστυχώς όχι προσωπικό λόγω έλλειψης» συνεχίζει τη διήγησή της η ίδια. «Οι αγροτικές εργασίες των γονιών εκείνη την περίοδο ήταν πολλές και δεν τους επέτρεπαν να ολοκληρώσουν το έργο τους. Μπόρεσαν να συνεισφέρουν όμως οικονομικά έτσι ώστε να βαφεί το σχολείο και να διορθωθούν τα σπασμένα δάπεδα της αυλής».

Ανταπόκριση από τις επιχειρήσεις

Η ίδια η δασκάλα από την πλευρά της απευθύνθηκε σε τοπικές επιχειρήσεις και όχι μόνο. Βρήκε ανταπόκριση και τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: Μια αποθήκη μετατράπηκε γρήγορα σε αίθουσα ψυχοκινητικού παιχνιδιού και σε μια γωνιά στήθηκε μια όμορφη παιδική βιβλιοθήκη. Αγοράστηκαν κουρτίνες, κουρτινόξυλα, ψυχοκινητικό υλικό, αποθηκευτικοί χώροι και, το πιο σημαντικό, παιχνίδια αυλής. «Όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν δωρεές » συνεχίζει η κυρία Μπαξεβάνη. Τα «αποκαλυπτήρια» του νέου χώρου έγιναν πέρυσι τα Χριστούγεννα σε μια μεγάλη γιορτή, ανοιχτή στην τοπική κοινωνία, στον Δήμο και στους χορηγούς. Ο μπουφές και το σερβίρισμα ήταν αποκλειστική ευθύνη των μαμάδων. Και επειδή μεγαλύτερη αξία έχει η προσφορά, με παρότρυνσή της ετοιμάστηκαν δώρα για τους χορηγούς, χειροποίητα, από τα χέρια μεγάλων και μικρών.

Το ίδιο «θαύμα» και στο Πέπλο

Εφέτος η κυρία Μπαξεβάνη τοποθετήθηκε στο Νηπιαγωγείο Πέπλου στον Νομό Εβρου, 5 χιλιόμετρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα. « Άλλο νηπιαγωγείο, άλλος νομός, άλλος δήμος, άλλοι γονείς, άλλοι επιχειρηματίες, αλλά το ίδιο πρόβλημα» λέει η ίδια. Το εφετινό της σχολείο έχει μόνο 9 μαθητές. Οι επισκευές που έχει ξεκινήσει συνεχίζονται εντατικά και μέσα στην πανδημία, οι μαθητές και οι μαθήτριές της χαμογελούν «διαδικτυακά» και περιμένουν να γυρίσουν σε ένα σχολείο διαφορετικό από αυτό που άφησαν! Την περίοδο της πανδημίας το νησί της Ρόδου έδειξε αντανακλαστικά! Ο διευθυντής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης των Δωδεκανήσων κ. Γιάννης Παπαδομαρκάκης λέει στο «Βήμα»: « Αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω ολόψυχα τους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Δωδεκανήσου για την εξαιρετική δουλειά που προσφέρουν σε πείσμα του COVID-19, αλλά και τους μαθητές για την προσαρμοστικότητα και την υπομονή τους».

ΔΙΠΛΟ «ΜΠΡΑΒΟ» ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Δωρεά μασκών από 3D εκτυπωτή και βραβείο σε διαγωνισμό για τη βιοηθική

Δύο παραδείγματα ξεχωρίζουν.

Όπως αναφέρει « αξίζουν συγχαρητήρια στο 1ο Γυμνάσιο Ρόδου για την πρωτοβουλία να σχεδιάσει και να τυπώσει προστατευτικές μάσκες με τρισδιάστατο εκτυπωτή, τις οποίες μετά πρόσφερε στο νοσοκομείο της πόλης, αλλά και στο 4ο Γενικό Λύκειο Ρόδου που πήρε μέσα στην πανδημία το πρώτο βραβείο στον πανελλήνιο διαγωνισμό με θέμα τη Βιοηθική ». Τι συνέβη στην πρώτη περίπτωση; Αυτή ήταν πραγματικά αξιοθαύμαστη. Όπως λέει η διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου του νησιού κυρία Αγγελική Νικολάου, οι μαθητές της χρησιμοποίησαν έναν 3D εκτυπωτή αμέσως μόλις ξέσπασε η πανδημία, τον περασμένο Μάρτιο, και έφτιαξαν μάσκες με τις οποίες στη συνέχεια προμήθευσαν το νοσοκομείο του νησιού. Η τοπική ομάδα του ΕΚΑΒ μάλιστα τους ζήτησε και συμπληρωματικές ποσότητες από μάσκες, οπότε τα παιδιά δούλεψαν για αρκετές ημέρες, συχνά 20 ώρες το 24ωρο! Παράλληλα, όπως λέει η κυρία Νικολάου, με τα χρήματα που είχαν μαζέψει από διάφορες δράσεις αγόρασαν θερμόμετρα μιας χρήσης.

Παιχνίδι ρόλων

Την ίδια περίοδο μια ομάδα μαθητριών του 4ου Γενικού Λυκείου Ρόδου απέσπασε το 1ο βραβείο στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό «Η δική μου Βιοηθική» που διοργάνωσαν η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής (ΕΕΒ) και το Εργαστήρι Μελέτης Ιατρικού Δικαίου και Βιοηθικής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση, όπως είναι φυσικό, έγινε διαδικτυακά. Όπως εξηγεί η διευθύντρια του σχολείου, κυρία Σοφία Καραγιαννίδου, μιλώντας στο «Βήμα» το σχολείο συμμετείχε στον διαγωνισμό με ένα παιχνίδι ρόλων και θέμα «Νευροηθική: Brain building – Ποιος θα χαράξει τα όρια;». Το ενδιαφέρον είναι πως όλη την προετοιμασία τους την έκαναν ηλεκτρονικά και μάλιστα αποφάσισαν να ασχοληθούν με την πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης μέσω νοοτρόπων ουσιών (smart drugs) που πολλαπλασιάζουν την ανθρώπινη ευφυΐα. Έτσι, έφτιαξαν ένα σενάριο. Υποδύθηκαν συγκεκριμένους ρόλους ατόμων που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα στα ηθικά διλήμματα που προκύπτουν από τη σύγχρονη νευροεπιστημονική επανάσταση. Με αφορμή ένα κείμενο για τη λήψη smart drugs από μαθητές και φοιτητές στις ΗΠΑ προκειμένου να αυξήσουν τις σχολικές και ακαδημαϊκές τους επιδόσεις, οι μαθήτριες ετοίμασαν μια βιντεοσκοπημένη τηλεσυζήτηση, όπου υποδύθηκαν τη δημοσιογράφο και τους καλεσμένους ομιλητές μιας διαδικτυακής εκπομπής. Και βέβαια νίκησαν στον διαγωνισμό.

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Οι «παραγωγοί» τns γνώσης

Στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Χαλανδρίου κάθε πρωί ανοίγουν φώτα, στήνονται κάμερες, μαζεύονται ηχολήπτες και κινηματογραφικά συνεργεία. Η «στέγη» της εκπαιδευτικής τηλεόρασης επελέγη μάλλον τυχαία, σε μια σύσκεψη που έγινε στο υπουργείο Παιδείας υπό την υφυπουργό κυρία Σοφία Ζαχαράκη. Όπως προέκυψε όμως, η τύχη συχνά ευνοεί! Ο διευθυντής του σχολείου κ. Νίκος Μαρίνης αποδείχθηκε γρήγορα ο μεγάλος εμψυχωτής του εγχειρήματος, το οποίο στήθηκε γρήγορα, χωρίς υποδομή ή εμπειρία, χωρίς μέσα ή τη βοήθεια των νέων τεχνολογιών. Στην αρχή βέβαια κανείς δεν ήξερε πώς να το κάνει. «Στα γυρίσματα των μαθημάτων πλέον εμπλέκονται εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα » λέει ο ίδιος στο «Βήμα».

«Χρησιμοποιούμε τρεις τάξεις, τις δύο από τις οποίες τις έχουμε διαμορφώσει σε στούντιο για το δημοτικό και μία ακόμη σε αίθουσα γυρισμάτων για το νηπιαγωγείο, όπου κάνουμε θεατρική αγωγή, εικαστικά κ. ά. » προσθέτει με ενθουσιασμό. « Έχουμε μάλιστα μουσικό για τα θεατρικά μας. Ξεκινήσαμε στις 26 Μαρτίου, μέσα στην ένταση της πρώτης καραντίνας, δεν ξέραμε καν πόσο χρόνο θα διαθέταμε στο κάθε μάθημα, τι θα κάνουμε και πώς, οπότε βοήθησε το ότι σε πρώτη φάση έπρεπε να κάνουμε μόνο επαναληπτικά μαθήματα. Τώρα είμαστε έμπειροι » λέει χαριτολογώντας ο κ. Μαρίνης. « Η διαδραστικότητα και η θεατρικότητα που θέλει ένα τηλεοπτικό μάθημα για παιδιά είναι αλήθεια ένα απαιτητικό πεδίο, αλλά πλέον ξέρουμε πώς να αποφύγουμε λάθη και πώς να κερδίσουμε το ενδιαφέρον των παιδιών ». Την εκπαιδευτική τηλεόραση την παρακολουθούν κάθε πρωί δεκάδες παιδιά και από νωρίς φάνηκε ότι θα ήταν η μόνη συνετή και αποτελεσματική λύση για τη διδασκαλία στο δημοτικό, κάτι το οποίο «Το Βήμα» είχε συχνά επισημάνει στην αρθρογραφία των πρώτων ημερών της πανδημίας.

Οι εκπαιδευτικοί που τη στηρίζουν σήμερα είναι οι μικροί ήρωες της καθημερινότητας, εκείνοι που έχουν αναλάβει να φέρουν τα σχολικά βιβλία και το άρωμα του σχολείου μέσα στα σπίτια των μικρών μαθητών τους. Χωρίς μαθητές αλλά με κάμερες Ο κ. Μαρίνης ως καλός… παραγωγός συστήνει τους «πρωταγωνιστές» του. Μεταξύ αυτών η κυρία Δήμητρα Καρατζογιάννη που διδάσκει της γλώσσας της Λ’ Δημοτικού. « Κληθήκαμε να βγούμε από τον μικρόκοσμο της τάξης με την αμεσότητα και την εξατομικευμένη προσέγγιση και να κάνουμε το μάθημα σε μια αίθουσα χωρίς μαθητές, χωρίς παιδικές ψυχές, αλλά κάμερες !» λέει η εκπαιδευτικός. « Επιπρόσθετα , έπρεπε να απευθυνθούμε σε όλα τα παιδιά χωρίς να γνωρίζουμε τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει το κάθε ένα από αυτά και συγχρόνως να παρουσιάσουμε το μάθημα καλύπτοντας όλη τη μαθητική κοινότητα.

Στην τηλεκπαίδευση πρέπει ο εκπαιδευτικός να είναι πολύ καλά προετοιμασμένος και εφόσον δεν υπάρχει αλληλεπίδραση με τους μαθητές του, να κινηθεί υποψιασμένος καλύπτοντας πιθανές απορίες που θα προκύψουν. Συγχρόνως οφείλει να κάνει το μάθημά του περιεκτικό με εναλλαγές και με τρόπο που να τραβά τα παιδιά να τον παρακολουθήσουν από το σπίτι. Αυτό επιτυγχάνεται με τον τόνο της φωνής, διατυπώνοντας ερωτήσεις, βάζοντας διαφάνειες με ωραία χρώματα, εικόνες και κίνηση, γράφοντας στον πίνακα και τέλος οπωσδήποτε με το χαμόγελο».

ΠΡΟΣΦΟΡΑ

Ο καλός Σαμαρείτης τns Ολύνθου

Λαχανόκηπο, θερμοκήπιο και πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής έχει το Δημοτικό Σχολείο Ολύνθου, στη Χαλκιδική, που είναι πλέον ονομαστό, καθώς ο διευθυντής του κ. Βασίλης Μισαηλίδης το έχει μετατρέψει στην καρδιά της πόλης του. Κάθε χρόνο τα παιδιά μαζεύουν τη σοδειά τους, αλλά και όποιο αγαθό μπορούν, και τα προσφέρουν σε οικογένειες που έχουν ανάγκη. « Φέτος φτιάξαμε το ομορφότερο δέντρο Χριστουγέννων, που αποτελείται από μπουκάλια ελαιολάδου, τα οποία στη συνέχεια θα σταλούν σε κοινωνικές δομές για τη στήριξη των συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη » λέει ο κ. Μισαηλίδης.

«Οι μαθητές μας μάζεψαν τα μπουκάλια αυτά » αναφέρει ο ίδιος μιλώντας στο «Βήμα» και εξηγώντας ότι από την αρχή η προσπάθεια που έκανε ήταν να φέρει τους μαθητές του κοντά στη φύση, κάτι που συνδυάστηκε και με την κοινωνική προσφορά. « Φέτος ήταν μια δύσκολη χρονιά, καθώς – λόγω πανδημίας -οι μαθητές μας δεν έρχονται στο σχολείο και έχουμε δυσκολίες στη συγκέντρωση ποσοτήτων συγκριτικά με προηγούμενες χρονιές, όμως πιστεύουμε ότι θα τα καταφέρουμε » λέει. Και αναφέρει ότι « φέτος μας έχουν περισσότερο ανάγκη. Ολα τα αγαθά όμως που θα συγκεντρώσουμε από τις δράσεις μας θα μοιραστούν σε ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες ».

Η προσφορά των διερμηνέων

Ξεχωριστή θέση στα παραπάνω έχουν τα μέλη του Σωματείου Διερμηνέων Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας που πρόσφεραν εθελοντικά όλη τη νοηματική απόδοση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης για τα παιδιά με ειδικά εκπαιδευτικά προβλήματα. «Το υπουργείο Παιδείας στην αρχή της πανδημίας απευθύνθηκε στο Σωματείο μας προκειμένου να κάνουμε προσβάσιμη την εκπαιδευτική τηλεόραση και σε κωφούς/βαρήκοους μαθητές μέσω της διερμηνείας των μαθημάτων στη Νοηματική » λέει ο κ. Γιώργος Στάθης, πρόεδρος του Σωματείου Διερμηνέων Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας και γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Διερμηνέων Νοηματικών Γλωσσών. «Ο χρόνος που έπρεπε όλα να οργανωθούν ήταν ιδιαίτερα σύντομος. Ωστόσο η σκέψη ότι οι κωφοί μαθητές θα έμεναν για μία ακόμη φορά στο περιθώριο και δεν θα είχαν την ίδια πρόσβαση στην εκπαίδευση υπερνίκησε κάθε εμπόδιο. Περίπου 15 διερμηνείς δήλωσαν συμμετοχή αφιλοκερδώς στο πρόγραμμα της εκπαιδευτικής τηλεόρασης και δημιουργήσαμε μια ομάδα εργασίας που μέσω skype συζητούσαμε τα μαθήματα που είχαμε αναλάβει και ανταλλάσσαμε γνώσεις και μεθοδολογίες για το πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε τα μαθήματα πλήρως κατανοητά αλλά και απολύτως εναρμονισμένα με τον τηλεοπτικό χρόνο που μας είχε δοθεί».

Σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα μέλη τον Σωματείου Διερμηνέων Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας που πρόσφεραν εθελοντικά όλη τη νοηματική απόδοση της εκπαιδευτικής τηλεόρασης για τα παιδιά με ειδικά εκπαιδευτικά προβλήματα.

Σχετικά με τον συντάκτη

Με Άλλα Μάτια
Η μοναδική, πλήρως προσβάσιμη για κάθε χρήστη, διαδραστική, κοινωνική πύλη ενημέρωσης στην Ελλάδα!

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή