Πιόνια του σκάκι σε ασπρόμαυρη φωτογραφία
Πηγή Εικόνας: pixabay/RoonZ-nl

Μοιάζουν πολύ

τα γραμμένα σε τοίχους

περασμένα συνθήματα

με τα γραμμένα στα χαρτιά

ξεχασμένα ποιήματα

Γιώργος Καραντώνης, Νοσταλγία

Είναι δεδομένο ότι η Ιστορία, όπως κι αν θέλει ο καθένας να τη “διαβάζει”, δημιουργεί μύθους και ακόμα ότι οι μύθοι διαθέτουν μιάν εγγενή αληθοφάνεια. Η δοξολόγηση όμως του Ανύπαρκτου ουδέποτε συνιστούσε παραδεκτή ερμηνευτική μέθοδο. Τα όποια μηνύματα του Μύθου αποκωδικοποιούνται σύμφωνα με διάφορα κριτήρια, εναλλασσόμενα κατά περιόδους, αλλά η παγκόσμια[πολιτισμική και επιστημονική]εμπειρία έχει απο-δείξει ότι πρέπει να τηρούνται κάποιοι κανόνες, κάποιες αρχές.

Σ’ ένα παρόμοιο πλαίσιο εντάσσεται και η πολιτική μυθολογία περί των Ηγετών.

Ο Ηγέτης γεννιέται από την Ιστορία αλλά “γεννάει” και αυτός Ιστορία. Αν κάτι τέτοιο είναι προφανές, το λεγόμενο “Κάτοπτρο Ηγεμόνα” ,δηλαδή οι ιδιότητες ενός Ηγέτη, δεν φαίνεται να γίνονται απ’ όλους αποδεκτές, καθώς κι αυτές περιβάλλονται από μύθους.

Κατά τη γνώμη μου ο Ηγέτης πρέπει να είναι ηθικός και να διαθέτει μία έντονη αίσθηση δικαιοσύνης. Μάλιστα οι αρχαίοι ημών πρόγονοι απαιτούσαν από τον Ηγέτη να είναι δικαιότερος των άλλων δίκαιων πολιτών”. Επίσης δεν πρέπει να υποκύπτει στον πειρασμό της Ύβρεως, με την έννοια της προσβολής της τιμής των αντιπάλων του. Γι’ αυτό πρέπει να υιοθετεί τόσο την κουλτούρα της ενοχής [τύψεις για το ενδεχόμενο Κακό που διέπραξε],όσο και την κουλτούρα της ντροπής[ταύτισή του με τους κανόνες της Αιδούς], ώστε ν’ αποφεύγεται η οργή της Νέμεσης. Αιδώς όταν ο ίδιος πράττει άνομα, αιδώς όταν αποδέχεται τα άδικα των άλλων.

Η τυφλότητα της δόξας, της εκδίκησης και τελικά του τρόπου σκέπτεσθαι/πράττειν αποτρέπει την ευθυκρισία του, τη μετριοπάθεια, τη φιλαλήθεια, την ανιδιοτέλεια, την αμεροληψία κι εντέλει την ψυχική γενναιοδωρία/ευρυχωρία.

Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό του δίκαιου Ηγέτη είναι το ότι ανα-γνωρίζει το “μέτρο της βίας”, ώστε ούτε να την ασκεί αστόχαστα, ούτε να εισέρχεται εκών/άκων στο πεδίο της “Ατιμίας”, συγκαλύπτοντας τις ακρότητες ή τις λαϊκιστικές αυτο-αθωώσεις των δικών του.

Ο προδίδων το Νόμο και τη Δίκη Ηγέτης, είτε από έλλειψη σωφροσύνης[να προσποιείται το σοφό για πράγματα που αγνοεί],είτε από ναρκισσιστική αλαζονεία, οδηγείται σ’ έναν ηθικό σχετικισμό, ο οποίος υπερβαίνει τη σοφιστική και καταλήγει σε μία τερατοσκοπία ή στη “μανία του Υβριστή”.

Δεν γνωρίζω σε ποιά αιτιώδη σχέση βρίσκονται η Τύχη, κατά βάση το Ήθος του χαρακτήρα, με τη Σοφία της Αρετής, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης.

Γνωρίζω όμως ότι στη Δημοκρατία όταν ταυτίζεται η βούληση των αρχόντων μ’ εκείνη των αρχομένων, αυτό συμβαίνει λόγω κοινής αποδοχής ως προς τις αξίες του Πολιτεύματος.

Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι οι άβουλοι λαοί επιλέγουν άβουλο Ηγέτη για να τους εξ-υπηρετεί ή ότι ο κακός Ηγέτης δια-μορφώνει κακή κοινωνία για να την κυβερνάει εύκολα, αλλά ότι και ο μεν και οι δε συναινούν στην έννοια και το περιεχόμενο της Καλής Διακυβέρνησης και στο ιδανικό της Δίκαιης Κοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση στην περίοδο πολλαπλής κρίσης την οποία άπαντες βιώνουμε, καλό θα ήταν οι Ηγέτες ν’ ανα-στοχαστούν τα λάθη επιλογών τους και οι Πολίτες τα λάθη προσδοκιών τους.

ΥΓ. “Η αλήθεια της ήττας

είναι ίσως αποτέλεσμα

των συναντήσεων που αναβλήθηκαν

των αποφάσεων που πήραν

μορφή αινιγμάτων
…..

Η αναζήτηση χρησμών

ποιός ξέρει αν πια ωφελεί’

[Μαρία Μιστριώτη, Άτιτλο]

Πηγή: Εφημερίδα “Τα Νέα”

Διαβάστε επίσης:

Ειδωλολατρεία των συμβόλων

Σχετικά με τον συντάκτη

Καθηγητής πανεπιστημίου στον κλάδο της εγκληματολογίας και πολιτικός.

Αφήστε σχόλιο

ΧΟΡΗΓΟΙ

Επιστροφή στην κορυφή