«Τα κεραμικά είναι η γέφυρά μου με τον κόσμο»
Ο Δημήτρης Οσμενάϊ μιλά για το πάθος του με τον πηλό και τη δύναμη ψυχής που τον οδήγησε να δημιουργήσει το δικό του εργαστήριο στη Νέα Ιωνία
«Ασχολούμαι με τα κεραμικά», λέει ο Δημήτρης Οσμενάι στο «Με Άλλα Μάτια», χαμογελώντας καθώς αγγίζει ένα από τα δημιουργήματά του. Ο 32χρονος κεραμίστας έχει σπουδάσει Φιλοσοφική Θεωρία και Ψυχολογία στο ΕΚΠΑ, με κατεύθυνση την Ψυχολογία, όμως όπως εξηγεί, «δεν το εξάσκησα ποτέ αυτό το επάγγελμα, γιατί δεν υπάρχουν θέσεις και δεν θα μου άρεσε κιόλας. Είναι τελείως θεωρητικό. Δεν ακουμπάς κάτι».
Ο ίδιος παραδέχεται πως σπούδασε το αντικείμενο «όπως οι περισσότεροι στις μέρες μας, για να το σπουδάσει». Ωστόσο, η αληθινή του κλίση φάνηκε νωρίς: «Το μικρόβιο αυτό μου το είχε κολλήσει ο δάσκαλός μου στο Δημοτικό, ο αείμνηστος Πέτρος Ρουκουτάκης», θυμάται. Από τότε, ο Δημήτρης πειραματιζόταν με τον πηλό, κάνοντας μικρές εκθέσεις τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στα σχολικά του χρόνια.
Η αγάπη του για την τέχνη των κεραμικών βρήκε ξανά διέξοδο μέσα από ένα πρόγραμμα της ΔΥΠΑ στον Φάρο Τυφλών Ελλάδος. «Αυτό το πρόγραμμα με βοήθησε να ξανασυνδεθώ με την τέχνη», αναφέρει. Τον Μάιο του 2025, μέσω ενός προγράμματος για νέους επιχειρηματίες, αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα. «Έκανα έναρξη στις 25 Ιουλίου 2025 και από τότε έχω αυτό το εργαστήριο στη Νέα Ιωνία», λέει περήφανα.
Στο μικρό του εργαστήριο, ο Δημήτρης περνά 3 με 4 ώρες την ημέρα. «Δουλεύω πιο πολύ από το σπίτι. Εδώ έρχομαι για να εξελίσσω τα πράγματα, να τα ψήνω ή να τα σφουγγαρίζω. Εδώ έχω όλο τον εξοπλισμό μου», εξηγεί. Τα αντικείμενά του είναι μοναδικά — κάθε κούπα, μπολ ή ρόδι φτιαγμένο στο χέρι, με ανάγλυφα σχέδια που προσκαλούν στην αφή.
Για τον Δημήτρη, τα κεραμικά δεν είναι απλώς τέχνη.
Είναι τρόπος να εκφράσει μια βαθύτερη φιλοσοφία ζωής. «Τα κεραμικά για μένα συνδυάζουν το πρακτικό και το θεωρητικό κομμάτι. Είναι αυτό που ήθελα», λέει. Παράλληλα, θέλει να δείξει ότι και οι άνθρωποι με προβλήματα όρασης μπορούν να απολαμβάνουν την ομορφιά αυτών των αντικειμένων. «Τα ποτήρια και οι κούπες θα πρέπει να έχουν κάτι ανάγλυφο, κάποιο ιδιαίτερο σχήμα για να τα αντιληφθούμε και εμείς. Υπάρχουμε κι εμείς σε αυτή την κοινωνία».
Αν και το κατάστημά του δεν έχει ανοίξει ακόμη για το κοινό, ο Δημήτρης σχεδιάζει το μέλλον του με όραμα και ευαισθησία. «Θα ήθελα να λειτουργήσω με παραγγελίες και να φτιάξω ένα e-shop προσβάσιμο για άτομα με προβλήματα όρασης και ακοής. Μπορεί κάποιος να δει τα δημιουργήματά μου μέσα από τη σελίδα www.eraido.gr», λέει. Ήδη έχει φροντίσει για την προσβασιμότητα του χώρου, καθώς έχει παραγγείλει ράμπα για άτομα που κινούνται με αμαξίδιο.
Το επόμενο βήμα του είναι να αρχίσει συνεργασία με την Cocomat, ενώ ονειρεύεται να έχει στο μέλλον έναν βοηθό στο εργαστήριο. «Θα ήθελα να έχω κάποιον να με βοηθά στο ψήσιμο ή στο γυάλισμα, γιατί δεν μπορώ να κάθομαι μόνος στο κατάστημα. Δεν ξέρω ποιος μπαίνει ή ποιος βγαίνει», εξομολογείται.
Η ιστορία του Δημήτρη δεν είναι μόνο καλλιτεχνική, αλλά και βαθιά ανθρώπινη. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία τεσσάρων ετών, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα υγείας. «Είχα λευχαιμία στο τελευταίο στάδιο. Θεραπεύτηκα λίγο στην Αλβανία και λίγο εδώ. Τα φάρμακα που έπαιρνα δημιούργησαν θρόμβωση και έχασα την όρασή μου», αφηγείται ήρεμα. Παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε να ονειρεύεται.
«Έχω δύναμη ψυχής, μου το λένε πολλοί», λέει με συγκίνηση. Αν μπορούσε να δει ξανά, θα ήθελε πάνω απ’ όλα να δει τους γονείς του και την οικογένειά του. «Είχα όραση μέχρι τα 9 μου. Τα δημιουργήματά μου μπορώ να τα φανταστώ και χρωματιστά και λευκά», συμπληρώνει.
Ο Δημήτρης Οσμενάι είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η τέχνη μπορεί να είναι φως — ακόμη και όταν δεν το βλέπεις.
Βρείτε τον Δημήτρη Οσμενάι και τη τα κεραμεικά του στα Social:
♦️ Facebook: Eraido Ceramics
♦️ Instagram: eraidoceramics
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
